ฉันกลับมาที่คฤหาสน์ โดยมีเจ้าของบ้านมาส่งด้วยรถของเขา ทิ้งฉันไว้หน้าบ้านแล้วก็ขับรถไปเลย โดยไม่คิดจะไปอธิบายให้คนในบ้านรู้ ฉันจึงต้องมานั่งตอบคำถามของพวกพี่คนใช้นี่แหละ
“เรื่องจริงเหรอปลาวาฬ แกได้อยู่ที่นี่ต่อ” ป้าแจ๋วยิ้มแฉ่ง ถามจบก็ดึงฉันไปกอด
“จริงสิป้า”
“ดีแล้ว ๆ แกจะได้อยู่กับป้า”
“ค่ะ”
“เป็นบุญของน้องปลาวาฬ คุณเคนซี่อุตส่าห์ไปรับถึงที่” เสียงแหลมเป็นของสาวใช้อีกคน ฉันผละกอดป้าแจ๋วออก แล้วหันไปมองเจ้าของเสียง
“พี่พูดอย่างกับรู้ว่าเจ้านายจะไปรับฉัน”
“อ้าวคุณเครซี่ไม่ได้บอกเหรอ”
“ว่า?”
“เมื่อเช้าคุณเขากลับมาที่บ้าน เปิดกล้องวรจรดู เห็นอีปายเป็นขโมยกระเป๋าออกมาจากห้อง เลยโกรธเป็นฝืนเป็นไฟ”
“แล้วพี่ปายไปไหนซะล่ะ”
“ถูกไล่ออกอะสิ”
“ชิ๊! น่าจะดูกล้องตั้งแต่เมื่อวาน จะได้ไม่เที่ยวกล่าวหาคนโน้นคนนี้เป็นขโมย โง่จริงอีตุ๊ด!!”
“หน่า ๆ แกก็กลับมาแล้วอย่าเรื่องเยอะ คุณหนูไปรับด้วยตัวเอ
