ผมทำงานเสร็จกลับมาที่ห้องพัก ปกติยัยชะนีจะมายืนรอรับหน้าประตู แต่วันนี้ไม่ยักจะมา...จริงสิ! ลืมไปซะสนิทว่ายัยนั่นออกไปเที่ยว ที่ยอมให้ไปเพราะเห็นหล่อนทำหน้าเซ็งกะตายเวลานั่งมองวิวหน้าระเบียง เลยปล่อยให้ไปเที่ยวบ้าง
จะว่าไปสองทุ่มแล้วนะ...ทำไมยังไม่กลับ
สองชั่วโมงผ่านไป
เริ่มหิวขึ้นมาเลยสั่งดินเนอร์มาทานบนห้อง สั่งเผื่อยัยนั่นด้วย เพราะคิดว่าน่าใกล้กลับมาแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แวว...ผมเปิดประตูชะเง้อมองตรงทางเดินหลายรอบ ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา พวกหล่อนไปถึงไหนวะ...
จังหวะที่กำลังจะปิดประตู หางตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวเดินมาพอดี ผมหันไปมองให้แน่ใจ นั่นคือยัยแวนด้า แต่หล่อนเดินมาคนเดียว เลยรีบปรี่เข้าไปหา ก่อนที่คุณเธอจะเดินถึงหน้าห้องตัวเอง
“ยัย...แฟนผมล่ะ”
“อ้าวคุณปลาวาฬยังไม่กลับเหรอคะ พวกเราแยกกันเมื่อสองชั่วโมงก่อน”
“ว่าอะไรนะ”
“สงสัยไปกับผู้ชายคนนั้นแน่เลย”
“ใคร!!”
“ตอนพวกเราเดินเที่ย
