“เป็นอะไรไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำถามในขณะที่มือข้างหนึ่งช้อนรับใต้เอวคอดกิ่ว จังหวะนรกอย่างกับละครไทย แต่ดีนะที่ไม่ล้มคะมำไม่งั้นได้อายคนทั้งมหา’ลัย
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษค่ะ ฉันเดินไม่ดูทางเอง” เอ่ยอย่างมีมารยาทในขณะที่ก้าวถอยห่างออกมาจากคนแปลกหน้า
เห็นเขาใกล้ ๆ หน้าตาก็ดูหล่อดี ผิวขาว คิ้วเข้ม จมูกโด่ง รูปร่างสูงโปร่ง ดูจากแผงอกซึ่งกระดุมเม็ดแรกไม่ได้ติด เห็นกล้ามนิด ๆ แสดงว่าเป็นคนออกกำลังกายรักษาหุ่น ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ น่าจะเป็นผู้ชายสำอาง
“ผมต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษ” เขาเอ่ยพร้อมกับยิ้มสดใสให้ ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง หล่อลากดิน แต่สำหรับฉันกลับรู้สึกไม่ชอบขี้หน้า...ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก
“ผมอาร์ตี้ปีสอง เราเรียนคณะอะไรเหรอ” เสียงสุภาพบุรุษกลายเป็นน้ำเสียงเป็นกันเอง
“ฉันชื่อปลาวาฬ ปีหนึ่งคณะนิเทศฯ ค่ะ”
“เอ๊ะ! ใช่เราเปล่าที่ตอนนี้เขาลือกัน” เขาถามพลางมองฉันหัวจรดเท้า
“เรื่อง
