บทนำ
1384 Words
ณ คฤหาสน์หรู
เจ้าของเรือนหน้าจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษา คือ ฉันเอง อายุสิบเก้า เรียนปี1คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการโฆษณา ในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ซึ่งมีค่าหน่วยกิตแพงหูฉี่ กำลังนั่งกอดอกยกขาไขว่ห้างบนโซฟาหลุยส์คอนเทมคลาสสิก พลางจ้องไม่ละสายตาไปยังหน้าจอทีวีใหญ่ยักษ์ที่วางอยู่บนตู้โชว์หรูสีเข้าชุดกันกับโซฟา ตอนนี้กำลังฉายรายการทอล์กโชว์เรตติงอันดับหนึ่งที่ใคร ๆ กล่าวถึง
“สวัสดีครับท่านผู้ชม ค่ำคืนนี้ทางรายการได้รับเกียรติจากแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์มาให้สัมภาษณ์เจาะลึกเรื่องราวส่วนตัวแบบเอกซ์คลูซิฟที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน นักธุรกิจไฟแรงดาวดวงใหม่ที่สาว ๆ ตั้งสมญานามให้เป็น ‘เจ้าชายแห่งการเงิน’ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณวชิรวัชญ์ ภัทรพิพัศ ขอเสียงปรบมือด้วยครับ”
พิธีกรชายเอ่ยดำเนินรายการด้วยเสียงฉะฉาน ทันใดนั้นก็ตามด้วยเสียงปรบมือและเสียงหวีดร้องดังไปทั้งห้องส่ง ปรากฏชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาราวพระเจ้าสรรสร้าง ในชุดสูทสีดำราคาแพงเดินเข้ามาร่วมเฟรม เห็นเต็มตาว่าเขานั้นสูงสง่า ใบหน้าเกลี้ยงเกลา คิ้วหนาเรียงสวยได้ทรงราวกับถูกขีดเขียน ดวงตาคมกริบมีนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มราวกับเหยี่ยว ขนตาแพรยาวเรียงเด่นชัด จมูกโด่งสันได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ สันกรามคมรับกรอบหน้า กลุ่มผมสีควันบุหรี่จัดเสยโชว์หน้าผาก เขาหล่อดูดีชนิดที่ว่าใครเห็นแล้วก็ ‘อยากเอาทำผัว’
“สวัสดีครับ” คนหล่อยกมือไหว้ ปลายแขนเสื้อสูทเลิกขึ้นโผล่ให้เห็นนาฬิกาแบรนด์ดังราคาหลักล้าน บ่งบอกสถานะความมั่งคั่งและร่ำรวยของตัวเขา
ไม่ยากเลยที่ชายคนนั้นกลายเป็นจุดเด่นให้ทุกสายตาจับจ้องมอง โดยเฉพาะเวลานี้สีหน้าเขากำลังแสดงว่าเคอะเขิน ทักทายพิธีกรเสร็จก็ยกขึ้นเกาท้ายทอย เปลี่ยนไปจับกระดุมตรงหน้าท้องบ้าง วางแนบลำตัวบ้าง ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ พาให้สาว ๆ กรี๊ดดังกว่าเก่า
“ชิ๊!! แกล้งทำสิไม่ว่า” ฉันอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากใส่คนในจอ
“ขอเชิญคุณวชิรวัชญ์นั่งครับ” พิธีกรเชิญคนหล่อนั่งบนโซฟาตัวยาว เขาพยักหน้ารับก่อนจะหย่อนสะโพกลง นั่งวางมาดในท่าไขว่ห้าง ยืดตัวตรง วางสองมือประสานบนตัก ส่งยิ้มนิด ๆ ให้กล้อง ส่วนพิธีกรนั่งโซฟาตัวเล็กด้านข้าง
“เรียกชื่อจริงฟังดูแปลก ๆ เรียกผมว่าเคนดีกว่าครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ สาว ๆ ในห้องส่งต่างกรี๊ดสนั่น กล้องฉายกลับหลังไปทางพวกเธอ ซึ่งล้วนแต่เป็นสาววัยทำงานกำลังถือป้ายไฟเป็นคำว่า “KEN” อย่างกับเขาเป็นดาราหรือไม่ก็นักร้องมีชื่อเสียง ยิ่งสร้างความหมั่นไส้ให้ฉันเข้าไปใหญ่ เผลอทำฟืดฟัดทางจมูกหลายครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนขาไขว่ห้างเป็นอีกข้างหนึ่ง แล้วตั้งใจดูต่อ
“ได้ครับ ผมขอตั้งคำถามที่พวกแฟนคลับทางบ้านอยากรู้เลยนะครับ”
“ครับ” คนถูกสัมภาษณ์ระบายยิ้มนิด ๆ ดึงเสน่ห์ให้พวกสาว ๆ กรี๊ดกันอีกรอบ
“สเปกของคุณเคนเป็นแบบไหนครับ”
กรี๊ดดดดด!! พวกเธอกรี๊ดราวกับถูกน้ำร้อนลวก เอาจริงนะ...รำคาญอีนังพวกนี้แหละ ทำตัวอย่างกับไม่เคยเห็นผู้ชาย...
“สเปก...เป็นผู้หญิงน่ารัก นิสัยดี คบกับผมแบบไม่สนใจฐานะ เป็นคนจริงใจ”
เสียงปรบมือดังชอบใจไปทั้งห้องส่ง
“เจาะจงได้ไหมครับว่าต้องตัวขาวหรือผิวสีน้ำผึ้ง ผอมหรือมีน้ำมีเนื้อ แบบคนไทยได้ไหมหรือชอบแบบลูกครึ่ง”
“ขาว ผอมครับ ยิ้มเก่ง หน้าตาธรรมดา คนประเทศไหนก็ได้ ขอแค่เข้าใจผมก็พอ” เขาตอบพร้อมกับกวาดสายตามองเบื้องหน้า เพื่อโปรยเสน่ห์ให้กับพวกสาว ๆ ที่ยืนหลังกล้อง พวกเธอแผดเสียงอีกครั้ง แล้วเงียบไป ก่อนพิธีจะเริ่มถามต่อ
แต่ฉันทนฟังไม่ไหวแล้ว!!!! ขืนดูอีกสามวินาที มีหวังอ้วกแตก
“ผู้หญิงสวยเหรอ ยิ้มเก่งเหรอ โธ่...อีตุ๊ด!!” ฉันบ่นพึมพำทำเสียงสองพลางเหลือกตามองบน คว่ำปาก แบมือทั้งสองข้างยกไหล่ตั้งด้วยอาการหมั่นไส้สุด ๆ
ในวินาทีนั้นเอง!!
“ดูอะไรไม่ทราบยัยชะนี คิดว่าที่นี่เป็นบ้านหล่อนหรือไง” เสียงทักมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร รีบหยิบรีโมทกดปิดด้วยความรีบเร่ง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มเจื่อน ๆ พลางหยัดกายยืนเต็มความสูงหันไปหา เพราะเจ้าของเสียงนั้นคือผู้ชายในจอที่ใคร ๆ เห็นว่าเขาหล่อนักหล่อหนา น่าจับทำผัว...เป็นสามีมโน
แต่ความเป็นจริงช่างแตกต่าง ก็เขาน่ะกำลังใส่เสื้อคลุมอาบน้ำสีชมพูจ๋า บนศีรษะสวมหมวกอาบน้ำสีชมพูลายหมีพูห์ เข้ากั๊นเข้ากันกับชุดที่กำลังสวมอยู่ ใบหน้าคมเข้มปกปิดด้วยที่มาร์กหน้าสีขาว เห็นช่องว่างแค่ตาจมูกปาก
คนยืนเบื้องหน้าอย่างกับคนละคนกับในจอทีวี ทั้งเสียงเอย...บุคลิกเอย แหงล่ะ!! ชายคนนี้คือตุ๊ดแอ๊บแมน ต่อหน้าคนอื่นรักษาภาพพจน์เป็นสุภาพบุรุษ แต่พออยู่บ้านทำตัวดัดจริตแว้ดใส่พวกคนใช้ไปวัน ๆ ตามสไตล์กะเทยไทย
“หูตึงเหรอ ฉันถามหล่อนว่าดูอะไร” เจ้าของเสียงถามพร้อมกับยืนเท้าสะเอว ฉันรู้ว่าเขาเห็นแล้วว่าฉันกำลังดูอะไรอยู่...แต่ยังมีหน้ามาถามอีกอีกะเทยควาย!!!
“โธ่คุณเคน...”
“ฉันบอกให้เรียกเคนซี่ เป็นปลาทองความจำสั้นเหรอ”
ฉันถูกคนเขาจิกตาใส่ ต้องเปลี่ยนคำพูดอย่างไว ไม่งั้นอาจถูกตบได้
“ค่ะ ๆ คุณเคนซี่ หนูก็แค่ดูรายการที่คุณเพิ่งไปออก ดูว่าคุณหล่อขนาดนั้น”
“เดี๋ยวแม่ตบปากแตก!! ต้องบอกว่าฉันสวยสิยะ”
“ค่ะ สวย...มาก” ฉันกัดฟันแน่นมีแค่เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากไรฟัน แดกดันคำว่า ‘สวย’ ถามว่าเขาแคร์ไหม? ก็ไม่แคร์...ยืนมั่นหน้ามั่นโหนกกับรับคำชม เชิดคางลอยหน้าลอยตา ส่ายหัวไหล่ไปมาแสดงความพึงพอใจ ส่วนฉันพ้นจากสายตาเขา ก็ทำเป็นอ้วกออกมาเป็นอากาศ พอดวงตาคมกริบหันมามองก็รีบเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มปากฉีกให้แทนราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“หล่อนไปหยิบน้ำเย็น ๆ มาให้ฉันสิ”
ฉันเบือนหน้าไปอีกทาง แอบบ่นพึมพำ “มีตีนแต่ไม่ไปหยิบเอง”
“หล่อนว่าอะไร”
ขวับ!!
หันกลับมาหาเจ้าของเสียงคอแทบเคล็ด “เปล่าค่ะ แค่จะถามว่าน้ำเย็นต้องใส่น้ำแข็งไหม”
“ถามโง่ ๆ ต้องใส่สิ”
“เอาน้ำแข็งในช่องฟรีส หรือในเครื่องทำน้ำแข็งดีคะ“ เอียงคอถามนัยน์ตาใสแป๋ว แต่ข้างในกำลังคิดอยากกวนตีนคนเบื้องหน้ากลับ นิสัยพวกเราเหมือนกัน ต่างไม่มีใครยอมใคร
คนถูกถามเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันภายใต้ที่มาร์กหน้า
“เครื่องทำน้ำแข็ง”
“กี่ก้อนดีคะ”
“ห้าก้อนเย็น ๆ”
“ใส่แก้วใสหรือแก้วทึบดี”
“แก้วใส”
“ทรงสูงหรือทรงเตี้ย”
คนถูกถามหมดความอดทนกับคำตอแยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“นี่หล่อน!! ไปเอาน้ำเย็นมา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเอากะโหลกหล่อนไปใส่น้ำแทน” เขาตะเบ็งเสียงดังบ่งบอกว่ากำลังโกรธจัด
“รู้แล้วค่ะ ไม่เห็นต้องขู่กัน หนูรีบไปเอาให้เดี๋ยวนี้แหละ”
“ก็ไปสิ เสนอหน้าอยู่ทำไม”
“ค่ะ ๆ”
ฉันจำอ้าวออกมาจากห้องนั่งเล่น ตรงไปยังในห้องครัว พลางก่นบ่นในใจว่า ‘ถ้าเขาไม่ใช่เจ้าของบ้านที่รับเลี้ยงฉันนะ ไม่มีทางหรอกที่จะยอมทำดีด้วย อีกะเทยเฒ่า!!!’
หึ! อย่าเผลอก็แล้วกัน จะจับทำผัวให้หายเป็นตุ๊ดเลยคอยดู...
- Writer
