พี่กะเทยโปรดปรานหนูเถอะ

ตอนที่2 เป็นเรื่อง

“อ่อย อู” (ปล่อยกู) ฉันดิ้นสุดชีวิต ร้องอู้อี้ภายใต้มือหนา พร้อมกับทุบหลังมือบนปากไปด้วย ความสากและแรงกดทำให้ฉันรู้ว่าเป็นผู้ชาย พอชินกับความมืดก็เห็นโครงหน้าและรูปร่างมันชัดเจน

“ชู่ววว เบา ๆ สิน้องปลาวาฬ พวกเรามาแอบสนุกกันดีกว่า รับรองพี่จะจัดให้ถึงใจ” เสียงกระซิบข้างกกหูตอกย้ำให้รู้ว่าเป็นไอ้ทีม นั่นคือผัวของพี่เค้ก ไอ้สารเลวนี่ฉันไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่มันย้ายเข้ามาเมื่อปีก่อน...ดูเถื่อนเพราะมีรอยสักเต็มตัว แถมยังชอบขึ้นเสียงใส่พี่เค้กต่อหน้าคนอื่น ไม่รู้หล่อนทนได้ไง...อย่างว่าก็คงทำเพื่อลูกนั่นแหละ ผู้หญิงเราก็แบบนี้...

ฉันหยุดดิ้นพยักหน้ารับสองสามที ใบหน้าเถื่อนระบายยิ้มเห็นไรฟัน ก่อนค่อย ๆ ปล่อยมือหนาออกจากปาก เปลี่ยนไปลูบไล้ขาเรียวทำเสียงหื่นกระหายน่าขยะแขยง จังหวะที่มันเผลอฉันแอบหยิบสากไม้อาวุธลับที่ซื้อจากร้านยี่สิบบาทมีไว้เพื่อป้องกันตัวโดยเฉพาะออกมาจากใต้หมอน พอมันหันกลับมา...ก็ฟาดสากใส่หัวมันอย่างแรง ปึก!!

“อีเชี้ย!! เจ็บเว้ย” มันตะโกนดังลั่นบ้าน ในความมืดฉันรู้สึกได้ว่ามันถอยห่างไปแล้ว จึงรีบลุกพรวดวิ่งไปเปิดไฟทันที ความสว่างทำให้เห็นว่ามันกำลังนั่งพิงกำแพง มือสองข้างกดลงบนศีรษะที่กำลังมีเลือดไหลออกมาเป็นทาง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาคมรื้นไปด้วยน้ำตา

“โอ๊ย!! อีเวรกูจะฆ่ามึง”

“ฆ่ากูเหรอ กูฆ่ามึงก่อนดีไหม โลกจะได้สูงขึ้น” ฉันไม่พูดเปล่า ก้าวเข้าไปหามันพร้อมกับง้างมือสุดแขน เตรียมจะฟาดซ้ำ แต่ทว่า...ประตูห้องกลับถูกเปิดพรวดเข้ามา ทำให้ฉันหยุดชะงัก หันไปมองคนมาใหม่ นั่นคือพี่เค้ก

“อี...ไอ้...อีปลาวาฬมึงทำอะไรผัวกู” หล่อนไม่ถามความเป็นมาสักคำ เห็นอาการผัวปุ๊บก็วิ่งถลาไปหา นั่งลงยอง ๆ พร้อมกับร้องไห้ แล้วหันมาจ้องฉันตาดุ

“อีกำพร้า มึงทำผัวกูทำไม!! อีสันดานชั่ว!!”

จังหวะนั้นทั้งลุงจำลองและน้าซินก็วิ่งเข้ามาในห้อง พวกเขาดูตกใจมากมองฉันสลับกับลูกสาว เห็นว่าลูกเขยมีเลือดตกยางออก สาเหตุมาจากสากไม้เปื้อนเลือดในมือฉัน น้าซินพุ่งเข้ามาหาทันที

เพียะ!!

ฝ่ามือหยาบกร้านตบใส่แก้มนวลเนียน หล่อนไม่ถามสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตัดสินใจไปก่อนแล้วว่าฉันเป็นคนผิด และเป็นครั้งแรกที่หล่อนลงไม้ลงมือ

“มึงทำลูกเขยกูทำไมอีปลาวาฬ”

ฉันประคองแก้มตัวเองหันกลับมามองคนถาม

“น้าซินก็เห็นแล้วว่านี่มันห้องหนู ไอ้ชั่วนั่นแอบเข้ามาเพื่อจะเอาหนูอะสิ”

ขวับ!!

ทั้งสามหันไปมองคนเจ็บเป็นตาเดียว

“ไม่...ไม่จริงครับ น้องปลาวาฬยั่วผมต่างหาก เธอนัดผมมาที่ห้อง”

“นัดเชี้ยอะไรล่ะ มึงอย่ามาตอแหลไอ้หน้าตัวเมีย” ฉันโต้กลับทันควัน

“เชื่อพี่นะเค้ก ไม่งั้นพี่ไม่กล้าลงมาหามันหรอก ถ้ามันไม่เชิญชวนก่อน” เสียงละห้อยจับมือเมียแน่น แสร้งทำสีหน้าว่าเจ็บเจียนตายเรียกคะแนนความสงสาร ฉันอดไม่ได้ที่จะก้าวไปหามัน แต่กลับโดนน้าซินก้าวมาดักหน้าไว้

“เลิกปัญญาอ่อนสักทีอีปลาวาฬ ที่นี่มันบ้านฉัน”

“น้าไม่เชื่อหนูเหรอ ตลอดสามปีที่หนูอยู่ที่นี่ ถามหน่อยเหอะว่าหนูเคยทำพฤติกรรมอย่างที่มันว่าไหม”

ฉันเองก็ไม่ยอม เถียงกลับเสียงแข็งทำเอาน้าซินถึงกับพูดไม่ออก แล้วหันไปหาลุงจำลอง เพราะอย่างน้อย ๆ นั่นคือลุงแท้ ๆ ของฉันคงไม่ฟังคนอื่นหรอก

“ลุงคิดว่าหนูทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ” ฉันเค้นถาม แต่ลุงกับเบือนหน้าหนี

“ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกเว้ย ถ้าแกไม่เล่นด้วยอีปลาวาฬ” เสียงโพล่งเป็นของพี่เค้ก ไม่เอ่ยเปล่า...ลุกพรวดมาผลักไหล่ฉัน

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ แกดูเว็บโป๊มาตลอด คิดจะเอาผัวฉันเป็นที่ระบายใช่ไหม”

“หนูไม่เคยคิดแบบนั้น พี่คิดว่าผัวพี่หล่อมากหรือไง ถุ้ย!! ให้เอาผัวพี่ หนูไปเอาหมาข้างถนนซะยังจะดีกว่า”

“มากไปแล้วอีปลาวาฬ แกกับฉันอยู่บ้านเดียวกันไม่ได้แล้วล่ะ”

ขวับ!!

พี่เค้กหันไปหาแม่ของเธอ “ถ้ามันยังอยู่ในบ้านอีก เค้กกับพี่ทีมและลูกจะออกไปจากบ้านนี้ แม่กับพ่อเลือกเถอะค่ะจะเอาลูกสาวไว้หรือเลือกอีเด็กกำพร้าหลานห่าง ๆ นี่”

ลุงจำลองและน้าซินมองหน้ากัน ไม่มีใครให้คำตอบในทันที พี่เค้กจึงย้ำอีกครั้ง

“เค้กขอคำตอบเดี๋ยวนี้ค่ะ จะเลือกลูกตัวเองหรือยัยกำพร้านี่”

และแน่นอนว่าทั้งคู่ก็ยังคงอ้ำอึ้ง ไม่ใช่ว่ารักฉันหรอก...แต่กำลังเสียดายเงินที่ป้าแจ๋วโอนมาให้ใช้ฟรี ๆ ฉันรู้ทันหรอก...

“หนูจะไปจากที่นี่เองค่ะ” ฉันโพล่ง เพื่อให้เรื่องมันจบ ๆ ใจจริงไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับไอ้ชาติหมานี่อยู่แล้ว ไม่คิดด้วยซ้ำว่าต่อไปจะซุกหัวนอนที่ไหน ขอไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน

“ดีที่แกยังรู้ตัวนะอีปลาวาฬ” พี่เค้กระบายยิ้ม พวกเราไม่เคยสนิทกันอยู่แล้ว เธอเห็นฉันเป็นคนใช้มาโดยตลอด ฉันเองก็ยอมทำอะไรให้ด้วยเพราะเห็นว่าเป็นพี่สาว แต่นั่นยิ่งทำให้เธอได้ใจเข้าไปใหญ่ จิกหัวใช้ฉันซักแม้กระทั่งกางเกงในที่เปื้อนคราบเมนส์ของเธอ โดยที่ฉันไม่เคยบ่นสักคำ

“เดี๋ยวสิ เรื่องนี้แม่ว่าพวกเราคิดกันให้ดีก่อนไหม พวกเรายังสามารถอยู่ด้วยกันได้” น้าซินหันไปพูดกับลูกสาว แต่เธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจ ฉันเองก็เหมือนกัน...

เดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนพื้นมาเลื่อนหาเบอร์

“จะทำอะไรปลาวาฬ” ได้ยินคำถามแล้วแต่ฉันเลือกที่จะไม่สนใจ เจอชื่อป้าแจ๋วแล้ว ก็กดปุ่มโทรออกทันที พร้อมทั้งเปิดลำโพงให้ได้ยินทั่วถึง

สายเรียกดังอยู่นาน...จนในที่สุดปลายสายก็กดรับ

[“ว่าไงปลาวาฬ”]

ลุงจำลองกับน้าซินจำได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร ทั้งคู่ต่างทำหน้าเสีย ผิดกับพี่เค้กที่กำลังยกยิ้มมุมปาก

“ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย หนูจะไม่อยู่บ้านลุงจำลองแล้วนะคะ”

[“หลานปลอดภัยหรือเปล่า ใครทำอะไร?”] เสียงปลายสายดูเป็นห่วงมาก ฉันไม่เคยเจอหน้าป้าตัวเป็น ๆ เลยสักครั้ง เห็นจากรูปถ่ายเก่า ๆ ในบ้านว่าเป็นผู้หญิงดูท่าทางเรียบร้อย

“หนูไม่เป็นไรค่ะป้าไม่ต้องเป็นห่วง”

[“เอางี้ไหม พอดีเจ้านายป้าเพิ่งจะเสียไป ปลาวาฬมาอยู่กับป้าก็แล้วกัน”]

สวรรค์คงเห็นใจเด็กสาววัยสิบเก้าตาดำ ๆ จึงส่งนางฟ้ามาช่วยในยามคับขัน ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

“ได้ค่ะ หนูจะไปอยู่กับป้า” ฉันตอบแบบไม่ต้องคิด

[“ดีเลย เดี๋ยวป้าส่งที่อยู่ไปให้ทางข้อความนะ”]

“ค่ะ หนูจะเดินทางไปแต่เช้าเลยนะ ขอบคุณนะคะป้า”

ฉันเป็นคนกดวางสาย แล้วหันไปมองลุงกับน้าที่กำลังยืนเหงื่อแตก ปากสั่น ดวงตาเหม่อลอยอย่างกับคิดอะไรอยู่ เลยพูดดึงสติให้พวกเขา

“หนูว่าควรพาผัวพี่เค้กไปโรงพยาบาลดีไหม ก่อนที่มันจะเสียเลือดหมดตัว”

ทั้งคู่ได้สติกลับมา มองฉันก่อนจะหันไปมองคนเจ็บ แล้วเข้าไปช่วยพยุงพาไอ้เลวออกไปจากห้อง

ในที่สุดก็เหลือฉันตามลำพัง จึงหันมาเก็บข้าวของทุกอย่างยัดใส่กระเป๋าเป้ เสร็จเรียบร้อยก็ดูนาฬิกาบนสมาร์ตโฟน ตอนนี้ตีสามแล้ว เหลืออีกสองชั่วโมงรถเมล์เที่ยวแรกจะวิ่ง ขอนอนพักเอาแรงก่อนก็แล้วกัน...

น่าจะผ่านไปครึ่งชั่วโมงมั้ง ฉันได้ยินเสียงข้อความจึงรีบหยิบมาดู ป้าแจ๋วส่งที่อยู่มาให้ บอกบ้านเลขที่และชื่อถนนเสร็จสรรพ ฉันลองหาเส้นทางรถเมล์ก่อน ถึงได้รู้ว่าย่านนั้นมีแต่พวกคนรวย รู้อยู่แล้วว่าป้าทำงานเป็นคนใช้...เคยเดาเล่น ๆ ว่าน่าจะอยู่ในโรงแรมหรือไม่ก็รีสอร์ต แต่ที่ไหนได้กลับเป็นบ้านคน...

หลังจากนั้นก็นอนพักเอาแรงอีกหน่อย...