ตอนที่3 ตัวแม่ถูกขอร้อง
1511 Words
KEN TALK…
วันงานเผาศพของบิดา...จัดอย่างยิ่งใหญ่มีแขกมาร่วมงานนับพัน เพื่อไว้อาลัยให้กับนักธุรกิจชื่อดังที่จากไปด้วยโรคหัวใจก่อนวัยอันควร
“เสียใจด้วยนะเคน”
“ขอบคุณครับ”
“กลับจากอังกฤษมาเมื่อไหร่แล้วล่ะ ทำไมพ่อเราไม่เคยบอกกับอา”
“เพิ่งกลับมาตอนคุณพ่อเสียนี่แหละครับ”
“ต่อไปบริษัทของพี่ชนินทร์คงต้องให้เราเข้าไปบริหารต่อ”
ชนินทร์ ภัทรพิพัศ คือพ่อของผมเอง
“ครับคุณอา ผมเรียนที่อังกฤษก็เพื่อกลับมาดูแลบริษัทต่อจากคุณพ่ออยู่แล้ว”
“ดูท่าทางมั่นใจขึ้นเยอะนะ ตอนเด็ก ๆ ยังเห็นเอาแม่หลบหลังแม่เราอยู่เลย”
“เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนครับ”
“ก็จริง ถ้าพวกเราไม่เจอกันในงานศพ อาคงจำเคนไม่ได้ โตเป็นหนุ่มแล้วหน้าเปลี่ยนไปมาก”
“เหรอครับ”
“ว่าแต่เรื่อง...” คู่สนทนาหยุดพูดมองซ้ายมองขวา ก่อนจะโน้นใบหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วเบา
“เรื่องเมียน้อยของพ่อเราจะทำไง”
“ก็แค่ผู้หญิงที่พ่อดูแล ไม่มีสิทธิ์ได้อะไรอยู่แล้ว” ผมหันไปมองหญิงสาวคนหนึ่ง หล่อนกำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่หน้าเมรุแกล้งดึงความสนใจให้แขกหันไปมอง...ใช่...หล่อนคือหนึ่งในสาวคราวลูกที่คนตายส่งเสียเลี้ยงดูอยู่ น่าจะเป็นแค่เด็กมหา’ลัย อายุน้อยกว่าลูกในไส้เสียอีก แต่อย่างว่า...เขาไม่ใช่เป็นเพียงนักธุรกิจมีชื่อเสียงธรรมดาแต่มีเรื่องเจ้าชู้ชนักติดหลังด้วย เข้าใจได้ว่าเป็นพ่อหม้ายอารมณ์เปลี่ยวอยากหาใครสักคนแก้เหงา แต่ตั้งแต่ที่ภรรยาเสียไป เขาก็มีผู้หญิงไม่เลือกหน้า แบบนี้มันเกินไปหน่อย...
ระหว่างที่แขกทยอยกันกลับ ผมฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสนใจ ให้คนขับรถรีบพามาส่งที่คฤหาสน์ รุดขึ้นไปห้องทำงานของคนเป็นพ่อ รื้อค้นบางอย่างหาเอกสารสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นบนโต๊ะทำงาน...ในลิ้นชัก...โน้ตบุ๊ก แต่กลับไม่เจออะไรสักอย่าง นอกจากเอกสารไร้สาระเป็นค่าใช้จ่ายที่ไว้ปรนเปรอเมียน้อย
“เอาไปไว้ไหนวะ”
ในห้องทำงานสิ่งของกระจัดกระจายด้วยฝีมือผม วินาทีที่ง่วนอยู่กับเอกสารกองโต ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว มารู้อีกทีก็ตอนที่มีเสียงทัก
“คุณหนูทำอะไรอยู่คะ”
ผมช้อนตามองเจ้าของเสียง หล่อนเป็นแม่บ้านชื่อแจ๋ว วัยห้าสิบต้น ๆ สวมเสื้อลูกไม้สีขาว กระโปรงยาวสีดำปิดถึงตาตุ่ม เป็นสีแห่งการไว้อาลัยให้กับเจ้านายที่เพิ่งจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ หล่อนทำงานให้กับครอบครัวภัทรพิพัศ มาเป็นอย่างดีนานกว่าสามสิบปี ผมกลับไทยเมื่ออาทิตย์ก่อน ก็มีหล่อนนี่แหละคอยดูแล แนะนำให้รู้จักกับแขกในงานว่าใครเป็นใคร
“ไม่มีไร ป้ามีงานอะไรก็ทำเหอะ”
“หาอะไรของคุณผู้ชายหรือเปล่า บอกป้าได้นะคะ ป้าจะช่วย”
“ไม่เป็นไร ผม..เฮ้ย! ฉันหาเองได้”
“ค่ะ...”
หล่อนขานรับเหมือนเข้าใจ แต่กลับยืนนิ่งไม่ออกไปสักที ทำให้ผมต้องเงยหน้ามอง ซึ่งหล่อนกำลังทำท่าทางกระอักกระอ่วนเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
“มีอะไรอีกป้า”
“ป้ามีเรื่องขอร้องคุณหนูค่ะ”
“มีอะไรก็พูดมา ผม...ฉันกำลังยุ่ง” ยังไม่ชินกับคำแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ แฮะ
“ป้ามีหลานสาวคนหนึ่ง”
“แล้ว?”
“อยากให้คุณหนูช่วยอุปการะ”
“อุปการะ!! ป้าเห็นฉันเป็นคนใจดีขนาดนั้นเลย” เสียงเรียบกลายเป็นตะเบ็ง บ่งบอกว่าทั้งตกใจและไม่พอใจ ป้าแจ๋วไม่ได้ประหลาดใจกับท่าทางของผม คงรู้อยู่แล้วว่าผมไม่มีทางยอม
“ถือว่าป้าไหว้ละค่ะ แค่ให้มาอยู่บ้านหลังนี้มีที่ซุกหัวนอนก็พอ ป้าจะรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง” ไม่เอ่ยเปล่า...ยกมือพนมวางกลางอก
“ป้าไหว้ฉัน อยากให้อายุสั้นหรือไง”
“เปล่าค่ะ” ป้าแจ๋วเอามือลงทันที
“เฮ้อ...ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น ฉันว่าพาเด็กนั่นไปสถานสงเคราะห์ไม่ดีกว่าเหรอ” เอ่ยจบวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง จ้องคนเร้าหรือด้วยนัยน์ตาจริงจัง
“หลานป้ายังเด็ก ยังต้องเรียนหนังสือ ชีวิตมันอาภัพไม่มีพ่อแม่ต้องเร่ร่อน อยู่ตามบ้านญาติคนโน้นทีคนนี้ที เป็นที่รังเกียจของคนอื่น ป้าอยากพามันมาเลี้ยงเอง อนาคตจะได้ฝากผีฝากไข้ได้”
“ก่อนหน้านี้ทำไมไม่ขอจากพ่อล่ะป้า”
“ป้าไม่เคยรู้เรื่องหลานเลยค่ะ จนกระทั่งญาติห่าง ๆ เพิ่งจะโทรมาบอก”
“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ”
“งั้นป้าจะขอลาออกค่ะคุณหนู ป้าแก่คนนี้จะขอไปตายเอาดาบหน้า” หล่อนใช้เสียงแข็งข่มขู่ผม คิดว่าใช้ไม้นี้แล้วผมจะยอมมั้ง
แต่ว่า...พอมาคิดดูแล้วถ้าหล่อนลาออกไปตอนนี้คงยุ่งน่าดู ไหนจะเรื่องบริษัท ไหนจะเรื่องคฤหาสน์ที่ต้องจัดการ ให้ตาย! ถ้าให้หาแม่บ้านรู้งานคงต้องใช้เวลาอีกนานโข แล้วชีวิตนี้จะสงบสุขเมื่อไหร่กัน เฮ้อ....
อีกอย่าง...หลานป้าคงไม่กี่ขวบมั้ง ค่าเทอมค่ากินก็ไม่ได้หนักหนาอะไร ถือว่าเลี้ยงหมาเพิ่มอีกตัวก็แล้วกัน...
“ก็ได้ป้า”
“หมายถึงอะไรคะ”
“ฉันจะรับเลี้ยงหลานป้าเอง”
“จริงเหรอคะคุณหนู” ดวงตาเหี่ยวย่นเบิกกว้าง
“จริง เรื่องค่าเทอมค่ากินค่าอยู่ของเด็กนั่นก็ให้คิดรวมกับค่าใช้จ่ายในบ้านก็แล้วกัน ป้าไม่ต้องออกไปไหน ฉันจะเลี้ยงยัยเด็กนั่นแลกกับที่ป้าต้องทำงานที่บ้านเหมือนเดิม”
“ได้ค่ะ ป้ายินดีมาก ๆ กราบขอบพระคุณคุณหนูนะคะ” ป้าวัยห้าสิบนั่งคุกเข่าลง ทำท่าทางจะกราบอย่างที่ปากว่า คนอายุน้อยกว่าอย่างผมจึงต้องรีบช้อนหล่อนขึ้นมา
“จะกราบผมทำไม”
จู่ ๆ ป้าแจ๋วก็มองหน้าผมด้วยสายตาฉงน “คุณหนูแทนตัวว่าผม?”
“ฉันแค่ติดปากเวลาพูดกับคนอื่น ป้าแหละต่อไปไม่ต้องกราบหรือไหว้ฉันอีกเข้าใจใช่ไหม”
“ป้าแค่อยากแสดงความขอบคุณ”
“เปลี่ยนไปให้หลานป้ามากราบฉันดีกว่า”
“ได้ค่ะคุณหนู”
“ว่าแต่จะมาเมื่อไหร่ล่ะ”
“วันนี้ค่ะ”
“ฮะ!! เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ที่บ้านเก่ามีปัญหานิดหน่อย ป้าเลยให้มันรีบมาที่นี่ค่ะ”
“แสดงว่าป้าเจตนาให้มาตั้งแต่ต้นแล้วใช่ไหม” ผมจ้องหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง คนถูกรู้ทันยืนห่อไหล่หลุบคอก้มมองพื้นทันที
“ป้าแค่...แค่”
“ช่างเหอะ ช่วงนี้ฉันยุ่ง ๆ ด้วยต้องเทียวไปเทียวมาสิงคโปร์ ระหว่างนั้นห้ามหลานป้าหรือพวกคนใช้เข้ามายุ่มย่ามในคฤหาสน์รู้ใช่ไหมว่าฉันชอบความเป็นส่วนตัว”
“ค่ะคุณหนู ป้าจะสั่งห้ามเด็ดขาด”
“อ๋อ! อีกเรื่อง ฉันสั่งนาวาหาช่างมาต่อเติมชั้นสองใหม่ ป้าช่วยเคลียร์รูปถ่ายของพ่อทั้งหมดเอาไปทิ้งด้วย เห็นแล้วจะอ้วก”
นาวาคือเลขาคนสนิท ผมจ้างมาทำงานในบริษัทของพ่อ ตอนนี้ให้ศึกษางานกับเลขาคนเก่าอยู่ รอให้มันทำงานคล่องก่อน แล้วผมจะไล่เลขาเก่าออก
“ค่ะคุณหนู ป้าจะรีบจัดการให้ คุณหนูสบายใจได้”
“ก็ดี หมดเรื่องแล้วป้ากลับไปทำงานตัวเองเหอะ”
“ป้าทำต้มยำกุ้งรสเปรี้ยวนำที่คุณหนูชอบเสร็จแล้วนะคะ ลงไปทานเลยไหมป้าจะให้คนจัดโต๊ะรอ”
“ต้มยำ?”
“ค่ะต้มยำ ป้าจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ คุณหนูชอบ”
“เฮ้อ...ฉันไม่ชอบ ไม่อยากกิน ต่อไปป้าทำอาหารฝรั่งก็แล้วกัน พวกอาหารไทยอะไรนั่นฉันกินไม่ลง”
“ได้ค่ะคุณหนู ป้าจะเปลี่ยนให้ คุณหนูจะทานเลยไหมคะ ป้าขอเวลาแค่ยี่สิบนาที”
“ไม่ เดี๋ยวนาวาจะมารับฉันแล้ว ป้าไม่ต้องจุ้นจ้านอะไรทั้งนั้น”
“ขอโทษค่ะ” หล่อนเดินคอตกออกไปจากห้อง ใครจะสน...
บ้าเปล่าวะ...แก่แล้วยังงี่เง่าเซ้าซี้อีก ใครจะไปแดกอาหารไทยลง...
ระหว่างในรถ
มีนาวาเป็นคนขับ ส่วนผมนั่งโซนเบาะหลัง ดูแฟ้มสีดำที่เลขาคนสนิทหามาจากบริษัท
“ผมหามาได้แค่นี้ครับนาย” นาวาเอ่ยในขณะที่กำลังขับรถไปด้วย
“อืม ก็แค่บัญชีในบริษัทใช่ไหม”
“ครับ จากที่ผมเช็กมามีเงินก้อนโตหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ”
“มึงทำดีแล้ว เรื่องนี้กูจะหาเองว่าเงินหายไปไหน”
“นายจะให้ขับไปส่งที่งานศพอีกไหมครับ แขกน่าจะรออยู่”
“ไม่ต้อง กูอยากจะไปดูคลับสักหน่อย ถึงเวลาที่กูต้องไปทักทายหุ้นส่วนแล้วสิ” ผมยกยิ้มมุมปาก
“ครับนาย”
- Writer
