& Defne’nin Gözünden &
Gözlerim ağır ağır aralandı. Tavan beyaz ve sessizdi, hareketsiz. Bir an nerede olduğumu anlamadım. Göğsümde bir ağırlık vardı, sanki biri üstüme oturmuş gibiydi. Başımı yana çevirdim, yatağın yanındaki yastık boştu. Boş. Kim boş? Kim olması gerekiyordu ki?
O an bir görüntü beynimde patladı. Kan. Göğsüne saplanan kurşun. Annemin gözleri… boş, donuk. Yere düşen silah. Ve ben… benim elim…
Nefesim kesildi. Yatağın içinde doğruldum, ellerim titriyordu. Parmaklarımın arasında hâlâ o tetiğin soğukluğu varmış gibi hissediyordum. “Hayır…” Sesim çatladı, yutkundum. “Hayır, hayır, hayır…”
Başımı iki elimle tuttum, saçlarımı çekiyordum farkında olmadan. Ben… onu… vurdum. Görüntü tekrar çaktı, tekrar, tekrar.
Midem kasıldı, kusacağımı sandım. Yatağın kenarına tutundum, aya
