& Defne’nin Gözünden &
Akşamüstü güneşi, arabanın camına vurup yüzümde sıcak bir çizgi bırakıyordu. Zoya’nın evine gidiyoruz…
Zümrüt yeşili elbisemin eteklerini düzelttim. Normalde bu kadar kısa bir şey giymezdim, ama bugün… bilerek giydim. Belki bir şey fark eder, belki dün gece eve gelmeyip bugün de ortadan kaybolmasının hesabını gözlerinin arasında okurum diye.
Boran direksiyonda.
Ve yüz hatları… bugün her zamankinden daha keskin, daha sert, daha taş gibi. Sanki benim bakışım bile üzerine çarpsa kırılır.
Başımı yan çevirip ona baktım.
Bir çizgi halinde kapanan dudakları.
Bakmamak için direksiyona kilitlenen gözleri.
Sanki içinden bir fırtına geçiyor ama ben ne olduğunu bilmiyorum.
“Güzel olmuşsun,” bile demedi.
Demesin… sorun değil. Zaten bu tür şeyleri hissettirmek için söyl
