& Defne’nin Gözünden &
Güneş perdelerin arasından süzülüp odayı ağır ağır aydınlatmaya başladığında gözlerimi açtım. Yatak soğuktu. Elimi yan tarafa uzattım; çarşaflar dümdüz, yastık sanki hiç kullanılmamış gibiydi. Boran dün gece yanı başımdaydı… ya da ben öyle sanmıştım.
Neden böyleydi?
İki gündür bana dokunmuyordu. Bakmıyor, konuşurken bile yüzüme değil sanki arkamdaki boşluğa hitap ediyordu. Bir şey olmuştu ama ne? Benden sakladığı o görünmez duvarı artık açıkça hissediyordum. Ve ben bu duvara çarpmaktan yorulmuştum.
Yataktan kalktım. Ayaklarım soğuk zemine değince içim ürperdi. Dolaba yöneldim; rahat ama güçlü hissettiren bir şey giymek istiyordum. Siyah taytı üzerime çekerken kumaşın derimi sarışı bana garip bir güven verdi. Üzerime siyah, ince taşlarla işlenmiş uzun bir hırka a
