& Boran &
Yatağın kenarında durmuş, Defne’ye bakıyordum. Beyaz pike kalçasına kadar sıyrılmıştı. Odanın sessizliğinde nefes alışları bile neredeyse duyulmuyordu. Saçları yastığa dağılmış, dudakları hafifçe aralanmıştı; uykusunda bile masum görünüyordu. İstemeden gülümsedim.
Onu korumak, kollamak… artık yetmiyordu. İçimde büyüyen bu duygu bambaşkaydı. Zamanla kızıla alışmak, yavaş yavaş ölüme yürümek gibiydi. Çünkü o, zaafımdı. Ve zaaf, bu dünyadaki en tehlikeli şeydi.
Sessizce yataktan kalktım. Ayaklarım soğuk zemine değdiğinde kısa bir an duraksadım ama geri dönüp bakmadım. Dolabın önüne geçip çekmeceden gri eşofman altını aldım, giydim. Üstüm çıplak kaldı; kaslarım gerilmişti, damarlarım hâlâ havuzdaki ateşin izini taşıyordu.
Tam o sırada telefonum titredi. Ekrana baktım: bilinmeyen
