& Defne’nin Gözünden &
Gözlerimi açtığımda oda hâlâ karanlıktı. Perde aralığından sızan gri ışık, sabahın çok erken olduğunu söylüyordu. Birden uyandım, sanki biri omzuma dokunmuş gibi. Hafifçe doğruldum. Yorgan belime kadar kaymıştı, çıplak tenim serin havaya değdi. Yan taraf boştu. Çarşaf buruşuk, yastıkta bir çukur vardı ama Boran yoktu.
Aklıma direkt dün gece geldi.
O anlar, o dokunuşlar… Boran’ın vücudu üzerimde, içimde, her yerimde. Saatlerce. Durmadan. Acı, zevk, kan, ter… Hepsi birbirine karışmıştı. Hatırladıkça midem bulandı. Boğazıma bir yumru oturdu. Dün gece o kadar çok şey yaşamıştım ki, sanki bir ömre bedeldi. O sert girişler, boşalmalar, beni kucağına alıp oradan oraya taşıması… Her yerim onun kokusuyla doluydu. Ama şimdi yatak boş. Boran yok. Birden içimde korkunç bir bo
