& Boran &
—-24 Saat Önce —
Telefonu kapatmadım. Elim havada kaldı. Parmaklarım kasıldı. O isim, o ses, yıllardır içimde kilitli duran her şeyi aynı anda açtı.
“Nasılsın?” dedi.
Sesim boğazımda sertleşti.
“Zühre,” dedim.
“Evet, benim,” dedi.
“Neredesin?” diye sordum.
“Üzgünüm,” dedi. “Söylemem.”
Yerimde duramadım. Omuzlarım gerildi.
“Zühre, yapma böyle,” dedim. “Neredeysen söyle.”
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra sesi yeniden geldi. Daha temkinliydi.
“Beni aradığını biliyorum,” dedi. “Ve sen de iyi biliyorsun ki saklanma konusunda herkesten iyiyim.”
“O yüzden beni artık aramaktan vazgeç.”
“Vazgeçemem,” dedim.
Telefonun diğer ucunda nefesini duydum.
“O da beni arıyor,” dedi.
Zihnimde her şey birbirine girdi.
“Ne?” dedim.
“Korkuyorum, Boran,” dedi. “Ya bulursa ya öğrenirse.”
