2 YIL ÖNCE
Zühre, makyaj masasında oturmuş ince bir dikkatle kırmızı rujunu dudaklarına sürüyordu.
Aynadaki yansımasına baktığında memnuniyetle gülümsedi; yanaklarına hafifçe dokundu, saçlarını düzeltti. Parlıyordu. Gençti. Ateş gibiydi.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı.
Boran içeri girdi; koyu takım elbisesi üzerinde kusursuz duruyor, gömleğinin yakası keskin çizgilerle hat veriyordu. Gözlerinde Zühre’yi görünce bir anlık yumuşayan ama hâlâ o sert, hâlâ o tehlikeli bakış vardı.
Zühre hızla ayağa kalktı.
Sonra adeta koşarak Boran’a sarıldı.
Boran da kollarını onun ince beline sardı ve başını Zühre’nin boynuna gömdü. Nefesini derin çekti; sanki nefes aldığı hava değil, Zühre’nin varlığıydı.
“Bir daha gitme, tamam mı?” dedi, sesi hırıltılı bir özlemle karışık.
Zühre hafifçe geri
