& BORAN &
Çalışma odası, yoğun bir sessizlikle doluydu. Tek ışık masanın üzerine düşüyor, viski bardağının içindeki amber rengini alev gibi yakıyordu. Bardağı doldurmuştum ama içmiyordum. İçemezdim. O sıvının bulanıklığı, zihnimdeki kaosla aynıydı: ağır, yakıcı, çözümsüz.
Defne.
Onu korumak benim için bir tercih değil, doğduğum anda üzerime yazılmış bir yazgıydı. Adımı taşıyan her şey gibi, kanla mühürlenmiş bir sorumluluk.
Sergei… Zühre… Bütün o geçmiş hesaplar, bütün o gölgeler, zihnimin içinde tek bir isme, onun ismine çakılıp kalıyordu.
Telefon titreşti.
Ekrana baktım. Defne.
Donakaldım. Zaman anlamsızlaştı; bir saniye mi, bir yüzyıl mı geçti bilmiyorum. Sadece baktım. Sanki bakmak, gerçeği erteleyecek, onun başına gelenleri yok sayacaktı.
Nihayet parmağım ekrana, o isme dokun
