& Defne’nin Gözünden &
Sabah ışığı perdelerin arasından sızdı, gözlerimi kırpıştırarak uyandım. Bir an nerede olduğumu unuttum; sonra tavandaki ince avize, yatağın başındaki Zühre’nin kokusuyla dolu çarşaflar… Burası onun eviydi artık benim de evimdi. Esnedim uzun uzun, kollarımı açtım. Yataktan kalktım, çıplak ayaklarım ahşap zeminde serin serin yürüdü.
Banyoya girdim. Musluğu açtım, soğuk su yüzüme çarptı. Aynaya baktım. Yüzümde tek bir toz yoktu, sanki ev hâlâ Zühre’nin eli değiyormuş gibi tertemizdi. Şaşırdım. Bu kadar kusursuz olması garip gelmişti.
Banyodan çıktım, tekrar odaya döndüm. Dolabı açtım. İçinde sıra sıra elbiseler, hepsi onun zevkine göre seçilmişti: ipek, dantel, deri… Şimdi ise hepsi bana aitti. Bu düşünce önce içimi gıdıkladı, sonra bir tik mutlu etti. Parmaklarım
