& Defne’nin Gözünden &
Gözlerimi açtığımda odanın içine gri bir sabah ışığı süzülüyordu. Perdeler tam kapanmamıştı; ince bir çizgi hâlinde yatığıma vuruyordu. Bir an nerede olduğumu anlamadım, sonra dün geceki ağırlık omuzlarıma çökerek her şeyi hatırlattı.
Elimi yastığın altına attım, telefonumu çıkardım.
Ekranda parlak rakamlar belirdi.
07:30
Bir süre ekrana boş boş baktım. Sonra telefonu tekrar yastığın altına ittim.
Dün geceyi düşündüm.
Boran’ın o itirafları hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.
“İkizinle evlendiğimi duysan da mı gelmeyeceksin?”
O cümle bütün gece beynimi kemirmişti. Ne kadar yürümek, kapısını çalıp “Ne demek istedin?” diye sormak istesem de… yapamamıştım. Kapının önünde donup kalmış, nefesime bile hükmedemez hâlde geri dönüp odama kaçmıştım.
Sabaha kadar uyuya
