& Defne’nin Gözünden &
Kumarhanenin ana salonu gece yarısına yaklaşırken daha da karanlık, daha da gürültülü, daha da canlı hâle geliyordu. Işıklar kırmızı-mor bir sisin içinde dönüyor, müziğin basları göğsümde ağır ağır çarpıyordu. Masaların üzerinde fişler dağılmış, bardaklar boşalıp yeniden doluyor, kahkahalarla küfürler birbirine karışıyordu.
Ama bütün o gürültü, bütün o kalabalık… bana uzak bir uğultudan ibaretti.
Ben hâlâ o çalışma odasındaydım.
Boran’ın kucağında…
Dudaklarım hâlâ onun tadıyla yanarken, o cümlenin yankısı kulağımda dönüp duruyordu:
“Ben… sana zarar verebilirim.”
Ne demekti bu?
Neden böyle söylemişti?
Topukluların içinde ayaklarım sızlıyor ama hissetmiyordum. Şampanya kadehinin ince sapı parmaklarıma acı veriyordu ama umurunda değildi. Gözlerim rulet çarkının
