& Defne’nin Gözünden &
Yol boyunca ikimiz de sustuk. Rana direksiyona sıkıca yapışmıştı; ben ise başımı cama yaslayıp dışarıyı izliyordum. İstanbul’un ışıkları akıp gidiyordu ama gözlerim hiçbirini seçmiyordu. Her şey bulanık, her şey anlamsızdı. İçimde tarifsiz bir boşluk vardı; sanki az önce yaşadığım bütün dehşet, bütün karmaşa, bütün dokunuşlar zihnimde birer gölge gibi dolaşıyor ama hiçbirine tutunamıyordum.
Rana konuşmadı. Ben konuşmadım.
Sadece motorun uğultusu, lastiklerin yola sürtünürken çıkardığı o monoton ses… O kadar.
Dakikalar saat gibi geçti; o sessizliğin içinde zaman bile yorulmuş gibiydi.
Sonunda araç Zühre’nin evinin önüne yakın bir yerde durdu. Direğin dibinde, karanlık bir noktada.
Rana frene bastı. Motor sustu.
Sessizlik ağırlaştı, adeta kabuğumu çatlatacak ka
