& Defne’nin Gözünden &
Uyuyordum. Yastığımın altındaki telefon titremeye başladı; sesi odayı doldurdu, kulaklarımda uğuldayan bir zil gibi yankılandı. Elimi uzattım, telefonu buldum, gözlerimi açmadan açtım.
“Alo…”
Ahsen’in sesi telaşlıydı.
“Zühre Hanım, gazeteleri okudunuz mu?”
Gözlerim hâlâ kapalı, yastığa gömülmüş, mırıldandım:
“Uyuyorum… Güzel rüya görüyorum, boş ver.”
Ahsen bir saniye sustu, sonra daha yüksek sesle:
“Zühre Hanım, babanız beş dakikaya evinizde olacak.”
Bir an donup kaldım.
“Benim babam yok ki… Hem Zühre…”
Sonra beynimde şimşek çaktı. Birden yataktan fırladım, yorganı tekmeledim, gözlerimi ovuşturarak bağırdım:
“Ne?!”
Telefon elimde titriyordu. Ahsen devam etti, sesi endişeli:
“Rasim Bey… beş dakikaya kapıda.”
Telefonu kapattım. Odadaki sessizlik kulaklar
