Hopelessly Yours To Ruin

Kabanata 4

Kabanata 4

Angelli Hope

Iniwan ko siya sa sala. Mabilis akong kumaripas ng takbo papunta sa kwarto ko at kinuha ang cellphone ko sa nightstand. Nanginginig ang mga daliri ko habang pini-pindot ang pangalan ni doktora sa contacts.

I held the phone close to my ear, my chest heaving up and down as I paced back and forth across the cold wooden floor.

"The number you are calling is out of coverage area. Please try again later."

Napapikit ako nang mariin at napasabunot sa sarili kong buhok. Bakit ngayon pa kung kailan kailangang-kailangan ko siya?

Inilipat ko agad ang linya at mabilis na tinawagan ang numero ni Rina. My vision was blurring with frustrated tears. I hit call, praying to whatever heavens were listening to just let her pick up.

Parang sinapok ang sikmura ko sa sobrang kaba. Nanlamig ang buo kong katawan. Hindi rin siya sumasagot sa tawag ko.

Paano na 'to? Ano ang gagawin ko?

Umupo ako sa gilid ng kama, ngunit hindi ako mapakali. Tumayo ako, lumakad-lakad, umupo ulit, hanggang sa mapabuntong-hininga nang napakalakas.

Pakiramdam ko pati ang buong mundo ay nakisabwatan kay Range para iwan akong walang laban sa kaniya. Why him out of all the men in the world? Of all the viable donors doktora could have found, why did it have to be Range Douglas?

Nalulugi na ba ang pamilya niya sa kanilang negosyo kaya naghanap siya ng inside job? O sadyang napakalaki lang talaga ng galit niya sa akin kaya handa siyang magbayad at gumastos nang malaki para lang makuha ang gusto niya?

Knowing the Mercer, they practically owned wealth that could last generations. Imposibleng pera ang dahilan niya. Kung ganoon, ano?

He was driven purely by malice and a dark twisted desire to see me suffer under his thumb. That's why he wanted to put a leash on me.

Napatitig ako sa kawalan habang nanlalamig ang mga kamay. It was absurd! How could a man as powerful, wealthy, and ruthless as Range Douglas Mercer lower himself to this level just to execute his revenge? Gusto niya ako suplayan ng anak? Para ano? Iwan niya sa akin ang batang iyon? He was willing to use an innocent life just to keep me trapped inside his own twisted game.

Maghapon akong hindi lumabas ng kwarto.

Sinisigurado kong umalis na ito. Sa kakahintay ay hindi ko namalayang nakatulog na pala ako sa sobrang pagod at pag-aalala.

Naalimpungatan lang ako nang malakas na hangin ang pumasok sa kwarto ko mula sa bintana.

Kumukulo na ang aking sikmura. Nakita ko ang malaking relo sa taas ng pader at pasado alas otso na pala ng gabi.

Nang bumaba ako, nakita ko si Aling Nida sa kusina, nagulat pa ako nang maabutan ko siya. Madalas kasi na umuwi ito sa bahay nila ng alas singko. Humihikab na rin dahil sa katandaan, hindi na talaga nito kaya ang pagpupuyat.

"Oh, iha," aniya nang mapansin ako. "Dito muna ako matutulog sa kuwarto sa ibaba. Sabayan mo na ng hapunan ang bisita mo. Kanina pa 'yon naghihintay sa 'yo."

"Po?" gulat kong tanong.

"'Yong gwapo at matipunong lalaki. Manliligaw mo ba iyon?"

"Wala po akong manliligaw, Aling Nida."

"Naku, iha, puntahan mo na iyon roon at lumalamig na ang pagkain niyo. Kanina ka pa niya hinihintay!"

Napasinghap ako. Buong akala ko ay nakaalis na ito.

Naiwan akong nakatayo sa may hagdanan habang pumapasok na si Aling Nida sa kaniyang silid. My heart slammed hard against my ribs. Range was still here? Apat na oras na ang nakalilipas pero nananatili pa rin siya sa pamamahay ko?

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa dining area.

Range was sitting casually at the head of my dining table, na para bang pagmamay-ari niya ang buong lugar. Hindi ko alam kung bakit wala pa siyang balak umalis gayong malinaw ang sinabi ko sa kaniya kanina.

Nang maramdaman ang mga hakbang ko, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.

"Ano pa ang ginagawa mo dito?" tanong ko, halatang pinipigilan ang inis.

Those dark, piercing eyes locked directly onto mine. Isang mabagal at mapanlokong ngisi ang dahan-dahang sumilay sa kaniyang mga labi.

"Good evening," he said in his usual baritone voice.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kaniyang upuan. His towering frame seemed to swallow the light in the room. Hindi ko alam kung ano ang binabalak niya. Ngunit nararamdaman kong hindi iyon maganda.

"Have a seat, Angel," panunuya niya, dark eyes flashing with dangerous amusement as he pulled out the chair directly across from him.

"Wala akong interes makipag-usap sa'yo, at wala akong pakialam sa mga pakulo mo, Range. Tigilan mo ako," sabi ko, pilit umiwas ng tingin.

"Let's not argue in front of the food," wika niya.

"Busog ako," malamig kong sagot kahit pa kanina pa kumukulo ang tiyan ko.

"Huwag ka nang mag-inarte," mariin niyang sabi. His shadow cast over me. "Eat. We have a long night ahead of us to talk about our... arrangement."

"Wala tayong pag-uusapan!" giit ko. "I am cancelling it, Range! Hindi ikaw ang gusto kong maging donor, at hinding-hindi ako papayag sa kahit anong gusto mo."

Range let out a low sigh. "You're no in position to negotiate, Angel. Sit down and eat."

Isang sandali, huminahon ako kahit kanina ko pa nararamdaman ang kabog ng dibdib ko. Kailangan ko rin kumain, dahil kailangan ko ang sustansya upang makipagtalo kay Range mamaya.

Hindi ko alam kung anong kailangan niya sa'kin pero kailangan kong maging maingat. Tahimik siya habang kumakain, tumahimik na rin ako. Medyo lumalamig na nga ang nilagang baka.

Nararamdam ko siyang sumusulyap sa akin paminsan-minsan. The silence between us was oppressive, it feels very suffocating and I found myself fidgeting in my seat. Hindi ako komportable.

Range, on the other hand, seemed perfectly fine, his movements are smooth and calculated. He was a man who knew exactly what he wanted.

Kanina pa siya tapos kumain, mas marami ang kinain niya pero ako pa ang nahuhuli sa aming dalawa. Napabuntong-hininga ako.

He was watching me, intently. Kada tingin niya, pakiramdam ko lumiliit ako sa inuupuan ko.

Nang magtagpo ang mga mata namin, para akong kinuryente, isang kilabot na mabilis gumapang sa katawan ko. Napalingon ako agad palayo, pilit na pinapakalma ang sarili ko.

I swallowed hard. Uminom ako ng tubig, pero pati pag-inom ko ay pinagmamasdan niya rin.

Range spoke up, his voice low. "Are you done eating?" he asked, while his eyes never leaving mine.

Napaangat ako ng tingin sa kaniya. His dark eyes were fixed on me.

"Aalis ka na ba?" pabalang kong tanong. Ibinalik ko rin ang aking kutsara at tinidor sa plato. Nawalan na ako nang tuluyang ganang kumain.

Range tilted his head, a faint smirk touching the corner of his lips. "Why the hurry, Angel? I told you... we have a long night ahead."

"Sabi ko naman sa 'yo, cancelled na ang lahat," mariin kong ganti. "Kakausapin ko si Doktora Liza bukas na bukas din. So you can leave now."

Dahan-dahan siyang sumandal sa kaniyang upuan, placing his large hands over the wooden table. "The contract doesn't specify who the donor should be based on your personal feelings. And as far as the clinic is concerned, I am your best match."

Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng lamesa. My knuckles turned white from the intensity of my grip.

"Magbabayad ako ng penalty kung kailangan. Maghahanap ako ng ibang doktor. Gagawin ko ang lahat, huwag lang ikaw!"

"What the hell, Angel?"

Range clenched his jaw so tightly I could see the sharp outline of his muscle. Mariin siyang napapikit siya, a sudden flare of dark frustration crossing his features.

Dahan-dahan siyang huminga nang malalim. Naalala niyang nasa hapag-kainan pa kami. Nang muli niyang idilat ang kaniyang mga mata, mas lalong dumilim iyon.

"Let's talk when you're finished eating," he whispered.

I rolled my eyes.

Naiwan ang matinding tensyon sa pagitan naming dalawa. I picked up my fork, but every bite tasted like ash.

Nang sa wakas ay ibaba ko ang aking kubyertos, agad na sumandal si Range sa kaniyang upuan. He watched me with that sharp gaze, taking his time before breaking the silence.

"Done?" malamig niyang tanong.

"I'm done," sagot ko.

Bago pa man ako makahakbang palayo sa dining table, mabilis at maagap na tumayo si Range. In just two long strides, he bridged the gap between us, his massive frame towering over me and effectively cutting off my path.

"Now, we'll talk."

"Doon ka muna sa sala," I said, trying to keep my voice steady despite my hammering heartbeat.

Kumunot ang noo niya. "Don't you dare run away again, woman."

Napairap ako.

"Maghuhugas lang ako ng pinggan!"

Range raised an eyebrow, he chuckled a bit. Napairap ako ng palihim. Buti na lang tumigil din sa pang-aasar ito at hindi na nagsalita pa. Tahimik kong niligpit ang mga pinagkainan namin.

Pagkapasok ko ng kusina, doon ako nakahinga ng maluwag.

Nakakainis!

Nauubos ang enerhiya ko sa presensya niya.

I rested both hands against the edge of the sink. Ang totoo, hindi pa rin ako makapaniwalang nandito siya. Of all the people I could have imagined in this role, he was the last, absolutely the last person I ever expected. My stomach twisted violently at the mere thought of it, and a cold wave of fear runs through my veins. Natatakot ako.

"This place is nice."

Halos lumundag ang puso ko palabas ng aking dibdib. He's standing beside the wall with his crossed arms on his chest. Seryusong pinagmamasdan ako.

Kanina pa ba siya nariyan?

Napalunok ako at sinara ko ang gripo.

"Mahilig ka bang manggulat ng tao?"

Pinunasan ko ang kamay ko, pero naramdaman kong hindi pa rin siya umaalis sa kinatatayuan niya.

"Bakit ka nandito?"

"I got tired of waiting in the living room," Range replied.

Huminga ako ng malalim.

Nauna akong lumabas ng kusina. Sumunod naman siya sa likod ko.

Pagdating sa sala, kinuha ko ang isang folder at binigay sa kaniya. Doon naglalaman ang mga detalye tungkol sa mga terms at conditions ko.

"Basahin mo," mahinahon kong sabi.

Range took the folder without a word. Dahan-dahan niyang binuksan iyon habang nakatayo sa gitna ng aking sala.

Nang buksan niya ang unang pahina, kita ko agad ang pagkunot ng noo niya.

He shifted his weight. Inilagay niya ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang pantalon habang ang isa ay humahawak sa mga papel. His dark and piercing eyes scanned the text, his sharp jaw tightening with every line he read.

Una sa lahat, kailangan niya akong respetuhin. Kung papasok siya sa arrangement na 'to, dapat malinaw sa kanya na respeto ang pinakaunang hinihingi ko.

Pangalawa, bawal siyang magtanong ng kung ano-ano at walang kabuluhang bagay. May hangganan ang usapan namin, at 'di siya dapat lalampas doon. Pangatlo, hindi niya pwede ipagsabi kahit kanino and tungkol sa arrangement. Pang-apat, hindi siya pwedeng makipagsiping kahit kani-kanino habang nasa proseso pa kami.

At panglima, dapat niyang tanggapin na wala siyang karapatan sa bata. Wala siyang boses sa pagpapalaki, desisyon, o kahit anong aspeto ng buhay nito. Kumbaga, hindi siya ang ama sa tradisyonal na kahulugan.

"Is this a joke, Angelli?" he asked softly.

He slowly raised his gaze from the paper to look at me. Mukhang bigla itong nastress sa mga pinagsusulat ko. Namumula ang labi niya.

I pursed my lips. "May problema ba?"

His mouth was set in a firm line. Halos irapan niya ako.

"Malinaw ang mga nakasulat diyan, Range," I said quietly. "Kung hindi mo tatanggapin ang mga kondisyon ko, maaari ka nang umalis. I won't sign anything unless those terms are strictly followed."

"Don't worry, I'll pay you nicely," sabi ko, sinusubukang maging kalmado. "You'll get substantial amount of money for your... sperm."

"Hindi ko kailangan ng pera mo, Angelli Hope." he sounds mad, offended even. Tumaas ang balahibo ko nang banggitin niya ang buo kong pangalan.

Range leaned his back and I heard him sigh. Narinig ko ang mahina niyang pagmura.

Napapikit siya ng mariin, his defined jaw flexing tightly as if trying to restrain the intense anger surging beneath him. When he opened his eyes again, those dark piercing orbs locked back onto mine that made my breath catch in my throat.

"When can we start?"

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha.

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung kailan pwede naming simulan ang proseso. "I-I need to check my schedule, for my ovulation period..." sabi ko, hindi ako makatingin sa kaniya.

Range nodded, and this time, nakita ko ang bahagyang paglambot ng ekspresyon niya.

"Alright," aniya.

I hardly cleared my throat.

"Uh, iyon lang. Makakaaalis ka na."

Bumaling ako sa orasan. Alas-nuwebe y medya na ng gabi. Kung babiyahe pa siya papuntang Maynila sa oras na ito, malamang na mahigit isang oras pa bago siya makarating. Hindi ko siya maaring patulugin rito, at least hindi pa sa ngayon.

I couldn't afford to be that vulnerable again. Hindi ko puwedeng hayaang mahulog ang loob ko nang ganoon kabilis. I'd been hurt before, and I refused to let history repeat itself.

I knew that because my heart skipped a beat every time I looked at him. He looked devastatingly handsome, his brows drawn together as he stared at me.

Hindi pa rin ako makapaniwalang nandito siya, sa tabi ko. He licked his lower lip before taking another step closer. Lumunok ako.

"May kailangan ka pa?"

"Give me your contact number."

"Bakit?"

Nilagay niya ang kamay sa kaniyang baywang.

"I need it..." He insisted.

"Okay," kamuntik pa akong mapailing. Oo nga pala, kailangan namin iyon para sa kominikasyon.

Dinukot niya ang cellphone mula sa bulsa ng pantalon niya. I noticed it was the latest model, matte black at metallic finish. Wala itong password. Pagka-unlock niya rito, iniabot niya agad sa akin ang phone.

Wala sa sariling sinunod ko ang utos niyang iyon. Pagkatapos kong i-save gamit ang pangalan ko, inabot ko ito sa kaniya. Tiningnan niya ang ginawa ko bago binulsa ang cellphone niya.

"Do you have Facebok?"

Lumalim ang kunot ng noo ko. "Meron naman... kaso hindi ko masyadong ginagamit."

Tumikhim siya.

"Anong pangalan mo sa f*******:?"

"Angelli Hope Natividad."

He sighed. "I'll call you once I get home."

Napalunok ako. Ang tono ng boses niya, may timbre ng awtoridad.

"Good night, Angel."

Naglakad siya papunta sa pinto habang ako nama'y nanatili lang na nakatayo roon, pilit pinapakalma ang mabilis na t***k ng dibdib ko. The scent of him still lingered in the air, warm and maddening. I pressed a hand against my chest.

Tahimik ang kwarto ko. Naririnig ko ang ugong ng bentilador. Dumidilim na at medyo lumalamig na ang hangin. Humiga ako sa kama, at pilit kong pinipikit ang mga mata ko. Halos trenta minutos na akong hindi mapakali. Ilang beses akong nagpabalik-balik sa pagkakahiga.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bedside table. Maybe watching some videos will help me fall asleep.

Pero bago ko pa mabuksan ang app, biglang sumulpot ang isang notification sa screen.

Range Douglas Mercer sent you a friend request.

Napanganga ako sandali.

Grabe... ang bilis naman.

Saglit akong nagdalawang-isip, pero pinindot ko rin ang confirm button. Wala pang ilang segundo, muli na namang umilaw ang screen.

Range Douglas Mercer:

Can I call? I want to video call you.

Nakauwi na ba siya?

I send him a thumb sign.

Range Douglas Mercer is calling you.

Napalunok ako.

"Hello?" mahina kong bati.

"Tagal mong sagutin," his voice rasped softly through the speaker.

Napahawak ako nang mahigpit sa gilid ng cellphone ko. Halos mapasinghap ako nang makita ko siya sa screen.

Bahagya niyang ini-adjust ang camera, mas lumapit pa sa kanyang mukha. Agad kong nakita ang malinis na puti ng punda ng unan niya at ang hubad niyang dibdib na nakahimlay doon. His broad shoulders filled the screen. Tinitigan ko ang mukha niya sa screen. Mapupula ang kaniyang labi, malinis ang linya ng ilong, at makapal ang kilay. His features were striking. He was perfectly made by heaven.

"N-Nag-aayos lang ako," pagsisinungaling ko. Hindi ko binuksan ang camera ko. "Ang bilis mong nakauwi."

"I drove fast," he murmured. "I wanted to make sure I could call you before you went to sleep."

My breath hitched in my throat. Why was he doing this? Why was he acting like he actually cared?

"Ano na naman iyon? Gusto mo bang insultuhin pa rin ako hanggang sa pagtulog ko ha, Range?"

He chuckled huskily.

"Is that what you think of me, Angel?" tanong niya.

"Hindi ba?" pait kong ganti. I pulled the comforter tighter around myself. "Wala ka nang ginawa kundi gipitin ako."

Narinig ko ang tawa niya sa kabilang linya.

"I'm not going to do that..." sagot niya. Sandaling katahimikan ang namagitan, hanggang sa muli siyang nagsalita ng mabagal. "Can you... turn on your camera?"

Napadilat ako. "H-ha? Bakit pa?"

"I wanted to see you," he said huskily.

"Wala akong make up..."

"You don't need any of that, Angel."

Napakurap-kurap ako.

"Nakita mo na ako kanina kahit buksan ko ang camera ngayon ganoon parin naman ang itsura ko. Kaya bakit kailangan pa..."

Tahimik akong napatingin ulit sa screen, catching the way his gaze softened habang nakatingin sa camera na para bang nakikita niya ako.

He chuckled softly, "I just wanted to see your face before I go to sleep."

I shifted on my bed, pulling the blanket a little higher.

Dahan-dahan kong sinuklay gamit ang daliri ang buhok ko, saka napabuntong-hininga. Bahala na.

With trembling hands, I pressed the button. Saglit na itim lang ang nakita ko bago lumitaw ang sarili kong mukha sa maliit na kahon sa screen.

Walang salitang lumabas sa bibig niya. Tanging mga mata lang niya ang nakatutok, para bang pinag-aaralan ang bawat linya ng mukha ko.

I swallowed hard, shifting under his stare. Bakit parang ako ang nahuhubaran sa titig niya? Bigla akong nahiya.

His jaw flexed, "Your bare face makes me so damn... horny." halos paos niyang sabi, his dark eyes burning into the screen.

Napasinghap ako, at sa sobrang lakas ng pintig ng puso ko, pakiramdam ko maririnig niya kahit nasa kabilang screen.

"R-Range..." nauutal kong sabi, my face burning as I clutched the phone tighter. "Matulog ka na nga!"

Isang mababang tawa ang kumawala sa kaniyang bibig.

"I can't, Angel," he said softly, his heavy gaze lingering on my features through the screen as he leaned closer to his pillow.

He let out a low groan, gripping the pillow against his bare chest while staring straight at the camera with hooded, dark eyes.

"I'm gonna end up humping this f*****g pillow tonight just thinking about you," he murmured.

I was too stunned to speak.

"Kung tumawag ka lang para bastusin ako. Di bale na lang. M-matutulog na ako!"

He growled. Humalakhak siya na parang isang hari. Kung hindi lang soundproof ang condo niya ay tiyak na may makakarinig sa boses niyang iyon. Napairap ako at agad na tinapos ang tawag.

Bastos na lalaki. Pasmado pa ang bibig.

Dumaan ang isang araw at hindi ko muna tinext si Range. It wouldn't be normal for us to act as if we were actually close. At hindi pa rin naman ito ang araw na kakailanganin ko siya para sa proseso. Napaatras ako ng kaunti habang mabilis na uminit ang aking mga pisngi sa narinig ko sa kaniya sa telepono.

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa aking dibdib. His raspy and sinful voice echoed vividly in my head as if he were still whispering those filthy, shameless words straight into my ear. Gusto kong isumpa ang sarili ko sa matinding hiya na idinulot niyon sa akin.

He was completely out of his mind. And what scared me the most was how easily he could throw me off with just a few words.

Pilit kong ibinaling ang aking atensyon sa kalendaryo sa aking laptop. I tried to focus on my ovulation cycle and counting the exact days carefully to make sure everything would be precise. Ayokong masayang ang kahit anong araw dahil kapag mabilis na matapos ang prosesong ito, mas mabilis ko ring maipapalayo ang sarili ko mula sa kaniya.

At least, that was what I kept telling myself.

Ngunit gaano man ang pilit kong pag-iwas, paulit-ulit na bumabalik ang mukha niya sa aking isipan. The intensity in his dark eyes and audacity of his words. Everything about Range Douglas Mercer was a total destruction.