ใต้เงาใจมาเฟีย

บทนำ

"คนไทยเขาชอบยืนแอบฟังคนอื่นคุยกันเหรอครับ?" เสียงของมาเฟียหนุ่มหน้าลูกครึ่งดังขึ้นพอจะทำให้คนที่ยืนหลบอยู่หลังประตูก้าวออกมา

เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ดูไม่เข้ากับเรือนร่างเสียเลย ชายเสื้อตัวยาวเลยลงมาคลุมต้นขาไว้เกือบมิด ขณะที่เจ้าตัวยิ้มเจื่อน ๆ เหมือนรู้สึกผิดแต่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

"ขอโทษค่ะ" เสียงของเธอเบาจนแทบจะหลอมไปกับอากาศ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แค่ไม่กล้าออกมาในจังหวะที่รู้ว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย

ไคเซอร์ไล่สายตามองเรือนร่างภายใต้เสื้อตัวโคร่งตั้งแต่บนจรดล่าง สายตาคมกวาดผ่านตั้งแต่เส้นผมที่ยังไม่เรียบร้อยดี ไปจนถึงปลายเท้าที่ขยับเล็กน้อยเหมือนเจ้าตัวกำลังประหม่า ก่อนที่สายตานั้นจะหยุดค้างอยู่ชั่วครู่ แล้วเขาก็เบือนหน้าออกเหมือนพยายามดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

แต่ภาพบางอย่างกลับไม่ยอมจางหายไปง่าย ๆ

ความทรงจำของค่ำคืนที่เร่าร้อนยังคงติดค้างอยู่ในหัวเขา เป็นสิ่งที่ยิ่งพยายามไม่คิด ก็ยิ่งนึกถึงชัดเจนกว่าเดิม

"คะ คือเสื้อของฉันมันใส่ไม่ได้แล้ว" ลูกพีชรีบอธิบาย เข้าใจไปเองว่าเขาคงไม่พอใจที่เธอหยิบเสื้อของเขามาใช้โดยไม่ขออนุญาต แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อเดรสที่ใส่มาตอนแรกมันขาดว่อนจนแทบไม่เหลือสภาพให้ใช้งานได้อีก

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้" เธอพูดต่อในสิ่งที่ตั้งใจจะพูด เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่ได้เขา ป่านนี้ชีวิตเธอคงพังไปไกลกว่านี้แล้ว

"งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอว่า ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วมองเสื้อที่สวมอยู่จึงพูดต่อ

"ฉันขอซื้อต่อเสื้อตัวนี้ได้ไหมคะ"

"ผมมีข้อเสนอ" เสียงของเขาดังขึ้นพอดี

"แค่ซื้อเสื้อต่อต้องใช้ข้อเสนอเลยเหรอ?" เธอเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ

พอจะเดาได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งวิธีพูดกับลูกน้อง ห้องสวีทโรงแรมหรูที่แสนกว้างขวางแห่งนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องเล็กแค่นี้จะต้องจริงจังขนาดนั้น

"ผมไม่ได้หมายถึงเสื้อ ผมหมายถึงคุณ"

"ฉัน ฉันทำไม?" ลูกพีชชี้เข้าหาตัวเองโดยอัตโนมัติ

ในขณะที่ไคเซอร์เงยหน้ามองเธอตรง ๆ เป็นครั้งแรก ตั้งแต่เริ่มบทสนทนาขึ้นมา

"เป็นผู้หญิงของผม"

"คะ!?" ลูกพีชสะดุ้งจนหน้าซีด เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด แต่ก็ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นข้อเสนอแบบนั้นจริง ๆ

"อีกไม่นานหลังจากที่ผมปล่อยมันไป ผมเชื่อว่ามันจะโกรธ และปล่อยรูปของคุณออกสู่สาธารณะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนกำลังอธิบายข้อเท็จจริง

"แล้วยังไงคะ" เธอถามกลับอย่างระแวง

"ถ้าคุณตกลง ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ทั้งเรื่องรูป เรื่องงานในวงการ และค่าตัวของคุณอีกสองล้าน"

"…" ลูกพีชเม้มปากเป็นเส้นตรง ใจเธอปั่นป่วนจนแทบตั้งหลักไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าชีวิตตัวเองเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร

"ไม่ต้องรีบตัดสินใจ ผมมีเวลาให้คุณคิดหนึ่งคืน"

"เลือกเอาว่าจะยอมเป็นผู้หญิงของผม หรือจะยอมให้ข่าวว่าคุณเป็นเมียน้อยของผู้กำกับเฮงซวยถูกปล่อยออกไป" เขาไม่ได้พูดเหมือนข่มขู่ และก็ไม่ได้พูดเหมือนขอร้อง แค่เสนอทางเลือกอย่างคนที่เคยชินกับการตัดสินใจเรื่องใหญ่โตอยู่ทุกวัน

สำหรับไคเซอร์นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

เวลาที่เขาเริ่มสนใจใครมันก็มักจบลงด้วยข้อเสนอแบบนี้เสมอ เป็นข้อตกลงที่ต่างฝ่ายต่างยินยอม ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ ดีกว่าความสัมพันธ์ที่ผูกมัดด้วยความรู้สึกและคำสัญญาที่เขาไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริง

เขาไม่เคยคิดถึงวันหนึ่ง ไม่เคยคิดถึงปลายทาง ไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์จะต้องเป็นอะไรมากไปกว่านี้

แต่ลูกพีชไม่เหมือนเขา

เธอยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก กระพริบตาปริบ ๆ เหมือนสมองกำลังพยายามประมวลผลคำพูดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดที่ค่อย ๆ แกะศักดิ์ศรีของเธอออกทีละชั้น จนแทบไม่เหลืออะไรให้ยึดเกาะ

"ฉัน…ต้องทำอะไรบ้างคะ" คำถามหลุดออกมาทั้งที่หัวใจยังต่อต้าน

เพราะท้ายที่สุด ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ มันไม่สามารถช่วยเธอจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่ จ่ายค่าเทอมให้น้อง หรือแม้แต่ซื้อข้าวแกงหนึ่งจานในวันพรุ่งนี้

มีแค่เงิน มีแต่อำนาจ พวกนี้ต่างหากที่จะพาเธอออกจากวงจรอุบาทว์นี้ได้