ใต้เงาใจมาเฟีย

บทที่ 11 มอบกายและใจ NC++

ก๊อก ๆ

ทันทีที่ส่องตาแมวแล้วเห็นว่าแขกผู้มาเยือนเป็นใคร ลูกพีชก็ใจเต้นรัวรีบจัดหน้าจัดผมด้วยความตื่นเต้น เมื่อมั่นใจว่าดูดีพอแล้วจึงค่อยแง้มประตูออกไปยืนยิ้มเขิน ทำตัวไม่ถูกจนไคเซอร์ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

"ขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ"

"ชะ เชิญค่ะ" หญิงสาวรีบขยับกายถอยหลัง เปิดทางให้เขาเดินเข้ามาในห้องอย่างว่าง่าย

"กำลังเก็บของอยู่เหรอครับ?" สายตาคมกริบกวาดมองลังกระดาษและข้าวของที่วางระเกะระกะรอบตัวเธอ

"ค่ะ..." เธอตอบสั้น ๆ หลบสายตาปราบเซียนของเขาอย่างคนทำตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นเขาหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งทำงานหนักกว่าเดิม

"เป็นอะไรไปครับ ทำไมดูเกร็งขนาดนั้นล่ะ" เขาตั้งข้อสังเกตพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เอาแต่ก้มมองพื้น

"อาจจะยังไม่ค่อยชินกับสถานที่เท่าไหร่ค่ะ" เธอโกหกคำโต เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่เธอไม่คุ้นชินที่สุดไม่ใช่ห้องนี้ แต่เป็นเขาต่างหาก

"งั้นเราหากิจกรรมทำความคุ้นชินกันหน่อยดีไหม?" คำว่ากิจกรรมทำเอาลูกพีชหน้าแดงวาบ ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนในคืนนั้นย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ จนเธอเผลอเม้มปากแน่น

"ผมหมายถึงกอดอกนั่งคุยกัน ทำความรู้จักผ่านคำพูดน่ะครับ คุณลูกพีชคิดอะไรครับ?" ไคเซอร์กระตุกยิ้มอย่างเอ็นดูที่เห็นคนตรงหน้าเริ่มเสียอาการ

"ปะ เปล่าค่ะ! ฉันก็มะ หมายถึง...หมายถึงนั่งคุยเหมือนกันนั่นแหละค่ะ" ลูกพีชแก้ตัวพัลวัน มือบางบิดเสื้อในมือจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเขินอายโดยไม่รู้ตัว

"หึ เบามือหน่อยครับ ผ้าจะขาดติดมืออยู่แล้ว" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอทำเอาคนฟังยิ่งหน้าร้อนฉ่า ไคเซอร์มองดูท่าทางเงอะงะของเธอด้วยสายตาพราวระยับ ก่อนจะเริ่มชวนคุยเรื่องทั่วไปอย่างใจเย็นเพื่อหวังจะละลายพฤติกรรมคนขี้เขินให้กลับมาเป็นปกติ

"คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ"

"ท่านเหนื่อยง่ายขึ้นนิดหน่อยค่ะ คงเป็นผลพวงจากเชื้อมะเร็ง" แล้วน้ำเสียงของเธอแผ่วลงด้วยความกังวลที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ

"ไม่ต้องกังวลนะครับ ทุกอย่างมันจะต้องออกมาดี" เขาคลี่ยิ้มให้อย่างอบอุ่น รอยยิ้มนั้นทำเอาคนมองถึงกับใจสั่นไหว เพราะตลอดชีวิตที่ต้องยืนหยัดเป็นหัวหน้าครอบครัวและดูแลคนอื่นมาตลอด ในตอนที่เป็นฝ่ายโอบอุ้มกลับ กลับรู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็น

"ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณทุกอย่างคงแย่กว่านี้จริง ๆ"

"ผมยินดีครับ" เขาตอบสั้น ๆ ทว่ามั่นคงในน้ำเสียง ก่อนที่จะพูดประโยคต่อไปที่ทำให้เธอกลับมาหน้าแดงอีกรอบ

"ขอโทษที่ไม่ได้พาไปฉีดยาคุมด้วยตัวเองนะครับ ช่วงนี้งานผมยุ่งไปหน่อย"

"อะ เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ แล้วคุณทานอะไรมาหรือยังคะ ให้ฉันสั่งอะไรให้ไหม?" หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินในอก เรื่องแบบนี้คนเป็นแฟนเขาทำให้กันไม่ใช่หรือ อีกอย่างมันก็ควรทำเหมือนลืม ๆ ไปมากกว่า

"ผมเรียบร้อยมาแล้วครับ" ไคเซอร์ไม่ได้วกกลับมาที่เดิม ในเมื่อเธอไม่อยากพูดถึงเขาก็จะไม่แกล้งให้เธออึดอัด

"ดีแล้วค่ะ..." ลูกพีชถอนหายใจเบา ๆ

"ถ้าอย่างนั้นคุณจัดของต่อเถอะ ผมว่าจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องสักหน่อย" ไคเซอร์ขยับลุกขึ้น ทำท่าจะเดินกลับห้อง แต่ทว่าลูกพีชกลับคว้าแขนเขาไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสจากปลายนิ้วสั่นเทานั้นรั้งเขาไว้จนชะงัก

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้นะคะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะตอบแทนคุณได้ คุณบอกฉันมาได้เลยนะ" ชายหนุ่มหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก

"มันคือสิ่งที่คุณสมควรได้รับอยู่แล้ว เราต่างก็เป็นฝ่ายได้ผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ อย่าคิดว่าคุณเป็นหนี้บุญคุณผมเลยครับ" ลูกพีชไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่มองเขากลับด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซึ้งใจกับการให้เกียรติของเขาอยู่เสมอ

ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อยู่อึดใจหนึ่งจนเกิดเป็นบรรยากาศอุ่นซ่านที่มวลอากาศรอบตัวเริ่มเต็มไปด้วยแรงดึงดูด

"แต่ดูเหมือนผมจะเปลี่ยนใจแล้ว งั้นผมขออาบน้ำที่ห้องนี้แล้วกัน"

"ค คะ? อะ อ๋อ...ค่ะ" เธอรับคำเสียงเบาหวิว ราวกับหัวใจลอยหายไปพร้อมกับคำพูดของเขา

ไคเซอร์โน้มกายลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดใบหู กลิ่นกายผสมกับน้ำหอมจาง ๆ มอมเมาสติของเธอให้พร่าเลือน ก่อนที่เขาจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้วูบวาบไปทั้งร่างกาย

"ถ้าอยากตอบแทน คุณก็น่าจะรู้ว่าผมต้องการอะไร" สัมผัสแผ่วเบาจากลมหายใจร้อนผ่าวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนที่เขาจะผละออกแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ลูกพีชยืนนิ่งอยู่กับความเงียบที่ดังลั่นอยู่ในหัวใจเพียงลำพัง

ลูกพีชยืนประเมินสถานการณ์อยู่หน้าประตูห้องน้ำนานนับนาที แรงปรารถนาที่จะตอบแทนเขามันร้อนระอุในอก มากเกินกว่าที่ความเขินอายอันน้อยนิดจะต้านทานได้ไหว

แล้วเธอก็ตัดสินใจแน่วแน่...

พันกายด้วยผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว ก่อนจะค่อย ๆ ผลักบานประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่ภายใน

ไคเซอร์ยืนอยู่กลางละอองไอน้ำที่คลุ้งไปทั่วห้อง ทันทีที่เห็นร่างบอบบางก้าวเข้ามา เขาก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับปีศาจที่รอคอยเหยื่อ สายตาคมกริบกวาดไล้ไปตามสัดส่วนอันยั่วยวนที่โผล่พ้นขอบผ้าเช็ดตัวออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

และเป็นเขาที่เลือกจะปลดผ้าผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายของเธอลงสู่พื้นเบื้องล่าง เผยให้เห็นทุกอณูเนื้อที่เต่งตึงด้วยแรงอารมณ์

"คุณสวยไปหมดทุกส่วนจริง ๆ" เสียงกระซิบพร่าเจือความหลงใหลอย่างรุนแรง ขณะที่ดวงตาคมยังคงจับจ้องเรือนร่างของเธอราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะช่วงชิงสัมผัสแรก เขาเอื้อมมือไปบีบเคล้นเนินอกอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน ทันทีที่ปลายนิ้วร้อนระอุสัมผัสลงบนผิวเนื้อนุ่มที่ตัดกับความเย็นจากไอน้ำ ร่างเล็กก็สั่นสะท้านเฮือก

ความเย็นวาบผสมกับความร้อนรุ่มพุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอหลุดเสียงครางแผ่วในลำคอ พร้อมกับวงแขนเรียวที่ยกขึ้นคล้องรอบคอเขาไว้แน่น ราวกับคนจมน้ำที่คว้าหาหลักยึด

'โคตรเซ็กซี่ จะทำให้กูคลั่งตายเลยใช่ไหม!?'

ไคเซอร์สบถในใจอย่างหยาบคาย ความเย้ายวนของคนตรงหน้ากำลังฉุดกระชากความอดทนของเขาจนแทบจะขาดผึง เขาคว้ามือบางให้เลื่อนลงไปสัมผัสกับความแข็งขืนร้อนผ่าวที่กำลังผงาดเบียดชิดต้นขาเรียวของเธออย่างดุดัน

ไร้คำพูด ทว่าทุกสัมผัสกลับสื่อความหมายได้อย่างชัดเจนที่สุด ลูกพีชเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการทั้งหมด

เธอค่อย ๆ ทรุดกายลงคุกเข่าบนพื้นกระเบื้องที่ชุ่มฉ่ำ สองตาจับจ้องความยิ่งใหญ่เบื้องหน้าอย่างไม่เคยใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน หัวใจของเธอกำลังประกาศก้องว่านี่คือการตอบแทน เป็นการมอบกายและใจให้เขาทั้งหมดโดยไม่มีเงื่อนไข