ตอนที่ 6 : ฝนที่เริ่มโหมกระหน่ำ
1093 Words
เสียงเครื่องบดกาแฟดัง ครืด ครืด
เสียงหัวเราะของลูกค้าดังคลอไปกับเพลงแจ๊สเบา ๆ ภายในร้าน Moonless Café ที่วันนี้แน่นขนัดกว่าทุกวัน
พิมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้ามีเหงื่อซึมเล็กน้อยเพราะความเหนื่อย แต่ดวงตากลับส่องประกายมีความสุข
"ดาว! ช่วยเสิร์ฟโต๊ะสามด้วยนะ!"
"ได้เลยแม่ทัพ!" ดาวตอบพลางวิ่งถือถาดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมากระซิบกับพิม "โห นี่คนเยอะจนแทบจะไม่มีที่นั่งแล้วนะ ยัยพิม! ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าเรามีสิทธิ์ถึงสามเท่าในหนึ่งเดือนจริง ๆ!"
พิมยิ้มกว้าง แม้เหนื่อยแต่หัวใจก็พองโต
"เราต้องทำได้สิ...เพื่อร้านนี้ เพื่อความฝันของเรา"
ป้าสมพรในวันนี้ทำหน้าที่เหมือนพนักงานช่วยเสิร์ฟอีกคน เธอเดินไปมาอย่างคล่องแคล่ว
"เอ้า! นี่โกโก้ร้อนสำหรับหนุ่มรูปหล่อโต๊ะห้า~"
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าแดงทันที "เอ่อ...ขอบคุณครับ"
ดาวกระซิบขำ ๆ "ป้าสมพรนี่แหละตัวดึงดูดลูกค้าจริง ๆ"
พิมหัวเราะคิกคัก แต่ก่อนจะพูดอะไร เสียงประตูร้าน กรุ๊งกริ๊ง! ดังขึ้น
ชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมหมวกแก๊ปและแว่นตาดำปิดหน้า มองไปรอบ ๆ ร้านด้วยสายตาแปลก ๆ
พิมยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะ เชิญนั่งเลยนะคะ"
ชายคนนั้นนั่งลงมุมร้านโดยไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน จนดาวกระซิบกับพิม "ยัยพิม...แกว่าเขาดูน่าสงสัยมั้ย?"
"อาจจะแค่เป็นลูกค้าที่เก็บตัวก็ได้นะ" พิมตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ
ขณะเดียวกัน ที่ร้าน Star Cup
ปุณยืนกอดอกมองร้านของพิมจากฝั่งตรงข้ามผ่านกระจกบานใหญ่
"คนแน่นร้านแบบนั้น...น่าหงุดหงิดชะมัด" ปุณพึมพำอย่างเคียดแค้น
ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามา "นายครับ ผมส่งสายไปสอดแนมแล้ว เขาอยู่ในร้านตอนนี้เลย"
ปุณยิ้มเย็น "ดีมาก...ฉันอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสูตรโกโก้ของยัยร้านเล็กนี่ และทุกจุดอ่อนของร้านด้วย"
ในช่วงบ่าย หลังจากลูกค้าเริ่มซาลง พิมพิงเคาน์เตอร์อย่างเหนื่อยอ่อน
"เฮ้อ...ขาฉันจะหลุดอยู่แล้ว" เธอบ่น
ธีร์ที่กำลังเก็บโต๊ะเดินมาหา "เหนื่อยมากใช่ไหมครับ"
"มากค่ะ แต่ก็ดีใจ" พิมยิ้มจาง ๆ
ธีร์ยื่นแก้วน้ำเย็นให้เธอ "ดื่มซะครับ จะได้หายเหนื่อย"
พิมรับแก้วมาดื่ม ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าธีร์มองเธอด้วยสายตานุ่มนวล
"คุณมองฉันแบบนั้นทำไมคะ" เธอถามหน้าแดง
"ผมกำลังคิด...ว่าผมโชคดีแค่ไหนที่ได้มาอยู่ตรงนี้ ได้ช่วยคุณ" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
หัวใจพิมเต้นแรงจนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนี
"คุณนี่...พูดอะไรก็ไม่รู้"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมเธออย่างแผ่วเบา "พักสักหน่อยนะครับ พรุ่งนี้เรายังต้องสู้ต่อ"
เย็นวันนั้น ประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงสดใสร่าเริง
"เฮลโหล~ Moonless Café! ฉันกลับมาแล้วค่า!"
"คุณลูกกวาดรีวิว!" พิมดีใจมากที่เห็นเธออีกครั้ง
ลูกกวาดรีวิวเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง "ฉันมีข่าวดีจะมาบอกนะคะ! หลังจากรีวิวครั้งก่อน ร้านของคุณติดอันดับ Top 10 คาเฟ่ต้องไปเยือนในย่านนี้ แล้วค่ะ!"
พิมกับดาวกรี๊ดด้วยความดีใจ "กรี๊ดดดดดด! จริงเหรอคะ!?"
"จริงค่ะ! แต่..." น้ำเสียงลูกกวาดรีวิวเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"ฉันก็มีข่าวร้ายเหมือนกัน มีคนส่งข้อความมาบอกว่าร้านของคุณใส่ส่วนผสมที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ฉันรู้ว่ามันไม่จริงแน่ ๆ แต่คนทั่วไปอาจไม่คิดแบบนั้น"
พิมหน้าซีด "นี่มัน...ข่าวลือที่จงใจทำร้ายกันชัด ๆ"
ธีร์กำมือแน่น "พวกเขาเริ่มโจมตีเราแรงขึ้นแล้ว"
หลังจากลูกกวาดรีวิวกลับไป โทรศัพท์ของธีร์ดังขึ้น เขามองหน้าจอแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"ลุง..." เขาพึมพำ
พิมมองด้วยความสงสัย "ใครโทรมาคะ?"
ธีร์ฝืนยิ้ม "เอ่อ...ผมมีธุระนิดหน่อย ขอออกไปคุยข้างนอกนะครับ"
เขาเดินออกไปยืนใต้ร่มฝนข้างร้านก่อนจะกดรับสาย
"ลุงต้องการอะไรอีก"
เสียงเย็นชาดังมาจากปลายสาย
"ธีร์...ฉันเตือนแกแล้วว่าอย่ายุ่งกับร้านนั้น ทำไมยังดื้อด้านอยู่ได้"
"เพราะผมไม่เห็นด้วยกับวิธีของลุง!" ธีร์ตะโกน
"งั้นแกก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์ซะ ถ้าแกยังอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น แกจะถูกตัดขาดจากทุกอย่างที่แกเคยมี"
ธีร์กัดฟันแน่น "ผมยอมเสียทุกอย่าง...ยกเว้นเธอ"
"ฮึ...งั้นเราจะได้เห็นกันว่าใครจะอยู่รอด" สายถูกตัดไปทันที
ธีร์ยืนกำมือแน่นท่ามกลางสายฝน สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเจ็บปวด
กลางดึกคืนนั้น
พิมกับดาวกำลังปิดร้าน เสียงฝนตกหนักจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น
"คืนนี้ฝนตกหนักจังเลยนะยัยพิม" ดาวพูดพลางเก็บโต๊ะ
"ใช่สิ...หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่ท่วม" พิมตอบ
ทันใดนั้น เสียง ปัง! ดังสนั่นจากด้านหลังร้าน
ทั้งสองสะดุ้งเฮือก
"เกิดอะไรขึ้น!?" ดาวร้องตกใจ
พิมรีบวิ่งไปดู เห็นว่ากระจกบานหนึ่งถูกทุบจนแตกละเอียด และข้าวของบางส่วนถูกปาเกลื่อนพื้น
บนผนังมีสเปรย์พ่นข้อความสีแดงว่า
"ร้านนี้ไม่ปลอดภัย ออกไปซะ!"
พิมตัวสั่น น้ำตาคลอ "นี่มัน...จงใจทำลายกันชัด ๆ!"
ดาวรีบคว้ามือถือ "ฉันจะโทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!"
แต่ก่อนที่เธอจะกดโทรออก ธีร์ก็วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาในร้าน
"พิม! ดาว! พวกเธอปลอดภัยไหม!?"
"เราไม่เป็นไร แต่ดูนี่สิ!" พิมชี้ไปที่กระจกแตกและข้อความบนผนัง
ธีร์มองภาพนั้นด้วยสายตาเดือดดาล "พวกมัน...ล้ำเส้นเกินไปแล้ว!"
ตำรวจมาถึงไม่นานหลังจากนั้น พิมให้ปากคำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขณะที่ธีร์ยืนข้าง ๆ คอยจับมือให้กำลังใจเธอ
หลังตำรวจกลับไป พิมนั่งทรุดลงบนเก้าอี้ เธอเหนื่อยทั้งกายและใจ
"คุณธีร์...ฉันไม่รู้แล้วว่าฉันจะทนได้นานแค่ไหน"
ธีร์นั่งลงตรงหน้าเธอ สบตาอย่างแน่วแน่
"พิม...ฟังผมนะครับ ต่อให้พวกเขาจะพยายามทำลายเราสักกี่ครั้ง ผมก็จะปกป้องคุณ ปกป้องร้านนี้ จนถึงที่สุด"
น้ำตาพิมร่วงลงอย่างช้า ๆ
และครั้งนี้ เธอไม่ได้หันหน้าหนี แต่ปล่อยให้ธีร์กอดเธอไว้ในอ้อมแขน…
- Writer
