ตอนที่ 7 : เปลวไฟในสายฝน
1247 Words
เสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดตก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นและบรรยากาศอึมครึม
แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างแตกของ Moonless Café ที่ยังไม่ได้ซ่อม
พิมยืนอยู่กลางร้าน มองความเสียหายตรงหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
โต๊ะสองตัวพังยับ เก้าอี้หลายตัวกระจัดกระจาย เศษแก้วและเศษกระจกเกลื่อนเต็มพื้น
บนผนังยังคงมีข้อความสีแดงสดที่อ่านแล้วเจ็บปวด
"ร้านนี้ไม่ปลอดภัย ออกไปซะ!"
น้ำตาของพิมไหลรินโดยไม่รู้ตัว
"ทำไมต้องทำกันขนาดนี้..." เธอพึมพำเสียงแผ่ว
ดาวยืนอยู่ข้าง ๆ คอยลูบไหล่ปลอบเพื่อน "ยัยพิม...อย่าร้องนะ เราจะซ่อมร้านนี้ให้กลับมาดีเหมือนเดิมได้แน่นอน"
พิมส่ายหน้าเบา ๆ "ฉัน...ไม่แน่ใจแล้วดาว ฉันเริ่มไม่รู้ว่าฉันสู้ไหวจริง ๆ หรือเปล่า"
ทันใดนั้น เสียงประตู กรุ๊งกริ๊ง! ดังขึ้น
ธีร์เดินเข้ามาพร้อมถือกล่องเครื่องมือ เขายิ้มให้พิมแม้ในดวงตาจะมีความเครียดซ่อนอยู่
"ผมมาช่วยซ่อมร้านครับ" เขาพูดเสียงหนักแน่น
พิมมองเขา สายตาผสมทั้งความขอบคุณและความสับสน "คุณ...ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอคะ"
"เหนื่อยสิครับ" ธีร์ตอบพร้อมหัวเราะบาง ๆ "แต่ถ้าผมหยุดตอนนี้ คุณคงหยุดไปด้วย...และผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจพิมเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่
ช่วงเช้าเต็มไปด้วยเสียงค้อน เสียงเลื่อย และเสียงหัวเราะที่แทรกเป็นระยะ ๆ
ป้าสมพรที่สวมผ้ากันเปื้อนตัวเก่า เดินถือไม้ถูพื้นอย่างขยันขันแข็ง
"เฮ้อ...ถ้าไม่เพราะไอ้พวกเลว ๆ นั่น ร้านคงไม่ต้องมายุ่งยากแบบนี้หรอก!" เธอบ่นพลางถูพื้นแรงจนเกือบจะพังอีก
"ใจเย็น ๆ ป้าสมพร เดี๋ยวพื้นทะลุหรอก" ดาวหัวเราะพลางยกโต๊ะที่ซ่อมเสร็จแล้วมาตั้ง
ธีร์ทำหน้าจริงจังขณะซ่อมกระจก
"ผมจะติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มรอบร้าน พวกนั้นจะได้ไม่กล้ามาอีก"
พิมที่ยืนข้าง ๆ เผลอยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะ คุณนี่เหมือนฮีโร่เลย"
ธีร์ยิ้มตอบ "ถ้าผมเป็นฮีโร่ คุณก็เป็นนางเอกสิครับ"
"อ๊ะ! พูดอะไรเนี่ย!" พิมหน้าแดง รีบเดินหนีไปทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะของดาวและป้าสมพร
สายวันนั้น ตำรวจสองนายเข้ามาตรวจสอบที่เกิดเหตุ
"จากหลักฐานเบื้องต้น เราคิดว่าเป็นการจงใจข่มขู่ครับ" นายตำรวจกล่าว
"แต่กล้องวงจรปิดของร้านข้าง ๆ ก็จับภาพไม่ได้ชัดเจน เพราะฝนตกหนัก"
พิมกำมือแน่น "แปลว่า...เราไม่มีหลักฐานอะไรเลยเหรอคะ"
"ยังครับ แต่เราจะพยายามหาตัวคนร้ายให้ได้" นายตำรวจตอบ ก่อนจะขอตัวกลับไป
พิมทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่เพิ่งซ่อมเสร็จ
"ถ้าไม่มีหลักฐาน พวกเขาก็จะทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ได้อีก..."
ธีร์นั่งลงข้าง ๆ เธอ "อย่าเพิ่งหมดหวังนะครับ พิม เราจะหาวิธีป้องกันเอง"
ประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงสดใสร่าเริง
"ทา-ดา~ Moonless Café รีเทิร์น!"
พิมหันไปเห็นลูกกวาดรีวิวเดินเข้ามาพร้อมทีมงานสองสามคนที่ถือกล้องถ่ายทำ
"คุณลูกกวาดรีวิว! นี่มัน...กล้องถ่ายทำเหรอคะ?"
"ใช่ค่ะ!" เธอยิ้มกว้าง "ฉันจะทำคลิปวิดีโอพิเศษโปรโมทร้านของคุณให้เลย จะได้ลบข่าวลือบ้า ๆ นั่นซะ"
ดาวตาเป็นประกาย "จริงเหรอคะ!? โอ๊ย รักคุณที่สุดเลย!"
ทีมงานเริ่มจัดมุมถ่ายทำ ถ่ายทั้งบรรยากาศร้าน เมนูพิเศษ และสัมภาษณ์พิม
ขณะที่ป้าสมพรก็กลายเป็นดาวเด่นโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เอ้า! ยิ้มหน่อยป้าสมพร" ลูกกวาดรีวิวบอก
"ยิ้มก็ยิ้มสิยะ!" ป้าสมพรยิ้มกว้างจนฟันหลอหนึ่งซี่เด่นชัด ทำเอาทุกคนหัวเราะลั่น
ขณะที่ Moonless Café กำลังวุ่นกับการถ่ายทำ
ร้าน Star Cup ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างหนัก
ปุณยืนอยู่กลางร้านหรูที่เต็มไปด้วยลูกค้า เขาประกาศเสียงดัง
"ตั้งแต่วันนี้ เราจะเปิดตัวเมนูใหม่ 'โกโก้เพื่อสุขภาพ'! ไม่มีน้ำตาล ไม่มีไขมัน ไม่เหมือนร้านเล็ก ๆ ที่ใส่ของอันตราย!"
ลูกค้าหลายคนเริ่มหันมาสนใจและถ่ายรูปลงโซเชียล
ลูกน้องกระซิบ "นายครับ แบบนี้ข่าวลือจะยิ่งแพร่กระจายเร็วขึ้นแน่"
ปุณยิ้มเย็น "นั่นแหละเป้าหมายของเรา"
คืนนั้น หลังถ่ายทำเสร็จ พิม ธีร์ ดาว และป้าสมพรนั่งล้อมโต๊ะประชุมเล็ก ๆ กัน
"เราจะนั่งเฉย ๆ ไม่ได้แล้วนะ" ดาวพูดจริงจัง "พวกนั้นเปิดตัวเมนูใหม่เพื่อดิสเครดิตเรา เราต้องทำอะไรสักอย่าง!"
ธีร์พยักหน้า "ผมคิดว่า...เราควรเปิดตัวเมนูพิเศษของเราเอง"
พิมหันมามอง "เมนูพิเศษ?"
"ใช่ครับ เมนูที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกถึงเอกลักษณ์ของร้านเรา และไม่สามารถหาได้ที่อื่น"
ป้าสมพรยกมือขึ้น "ฉันมีสูตรลับโกโก้โบราณที่ตกทอดมาจากยายฉันนะ! แต่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครเลย"
พิมตาเป็นประกาย "ป้าสมพร! นั่นแหละค่ะ เมนูพิเศษของเรา!"
ธีร์ยิ้ม "งั้นเรามาเรียกมันว่า... 'Moonless Secret Cocoa' ดีไหมครับ"
ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
หลังจากทุกคนแยกย้าย ธีร์และพิมยังคงอยู่ในร้านเพื่อทำความสะอาด
พิมเงยหน้ามองธีร์ขณะเขากำลังเก็บอุปกรณ์อย่างตั้งใจ
"คุณธีร์..." เธอเรียกเสียงแผ่ว
"ครับ?" เขาหันมามอง
"ขอบคุณนะคะ ที่อยู่ข้างฉันมาตลอด ถึงแม้เราจะเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้"
ธีร์ยิ้มอบอุ่น "ผมสัญญาแล้วนี่ครับว่าจะไม่ปล่อยมือคุณ"
หัวใจพิมสั่นไหว เธอเกือบจะพูดบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็เพียงยิ้มตอบ
วันรุ่งขึ้น ร้านเต็มไปด้วยลูกค้าหลังคลิปวิดีโอถูกปล่อยออกไป
ทุกคนกำลังยุ่งกับการเสิร์ฟและชงเครื่องดื่ม
ทันใดนั้น เสียงประตู กรุ๊งกริ๊ง! ดังขึ้นอย่างแรงผิดปกติ
ชายสามคนในชุดดำเดินเข้ามา ใบหน้ามีผ้าปิดปากปิดจมูก
"ขอโทษนะครับ ร้านนี้เต็มแล้ว—" ดาวยังพูดไม่ทันจบ หนึ่งในชายชุดดำก็ปัดถาดออกจากมือเธอจนถาดตกพื้นเสียงดัง เพล้ง!
พิมตกใจสุดขีด "นี่คุณ! ทำอะไรของคุณ!?"
ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง "ร้านนี้ไม่ปลอดภัย! พวกคุณทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้!"
ลูกค้าหลายคนตกใจเริ่มลุกออก บางคนถ่ายวิดีโอไว้
ธีร์รีบวิ่งเข้ามาขวาง "หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ออกไป ผมจะเรียกตำรวจ!"
ชายอีกคนผลักธีร์จนเกือบล้ม ก่อนจะพุ่งเข้าหาพิม
แต่ก่อนจะถึงตัวพิม ป้าสมพรก็โผล่มาจากด้านหลังพร้อมไม้ถูพื้น
"อย่าแตะต้องหลานฉันนะ ไอ้พวกชั่ว!" ป้าสมพรฟาดไม้ถูพื้นใส่เต็มแรง
เกิดความชุลมุนวุ่นวายกลางร้าน ลูกค้าหลายคนกรีดร้อง
สุดท้าย ตำรวจมาถึงทันเวลา ทำให้ชายชุดดำทั้งสามถูกจับกุม
แต่ก่อนจะถูกพาออกไป หนึ่งในนั้นหันมากระซิบกับธีร์
"นายกำลังเล่นกับไฟนะ..."
ธีร์มองพวกนั้นจากไปด้วยสายตานิ่งเฉียบ
"ผมไม่สนว่าพวกคุณจะเป็นใคร แต่ผมจะไม่ยอมแพ้"
พิมนั่งทรุดลงบนพื้น น้ำตาไหลพราก ธีร์รีบเข้ามากอดเธอไว้แน่น
"ไม่เป็นไรแล้วนะพิม...ผมอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่ให้ใครทำร้ายคุณอีก"
- Writer
