เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันใหม่ ติ๊ด ๆ ๆ ๆ!
พิมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นแรงจากเหตุการณ์เมื่อคืน
ภาพของชายลึกลับที่เรียกตัวเองว่า วายุ ยังคงติดตา
คำพูดของเขา “โลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ” ยังก้องอยู่ในหูราวกับเพิ่งพูดไปเมื่อวาน
เธอหันไปมองโต๊ะกาแฟที่ธีร์นั่งจดอะไรบางอย่างลงในสมุดสเก็ตช์เงียบ ๆ
“ยังไม่ได้นอนอีกเหรอคะธีร์” เธอถามเบา ๆ
ธีร์เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ “นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ เลยวาดรูปเล่น...ช่วยให้ใจสงบลงได้บ้าง”
พิมสังเกตเห็นว่ารูปที่เขาวาดคือภาพหน้าร้านของ Moonless Café
แสงไฟอุ่น ๆ ภายใต้สายฝนที่โปรยปรายอย่างโรแมนติก
“สวยจัง...” เธอพูดอย่างจริงใจ
“ก็เหมือนเจ้าของร้านนั่นแหละครับ” ธีร์ตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
พิมหน้าแดง “นี่...พูดอะไรเนี่ย!”
ธีร์หัวเราะเบา ๆ “พูดความจริงไงครับ”
สายวันนั้น วายุกลับมาที่ร้านอีกครั้ง คราวนี้พร้อมแฟ้มเอกสารหนาเตอะ
“ผมต้องขอโท
