ฝนยังคงพรำลงมาเป็นจังหวะบาง ๆ คลอเคล้ากับเสียงรถราที่วิ่งผ่านถนนเปียกแฉะ ธีร์ยืนก้มลงอ่านภาพบนมือถือซ้ำแล้วซ้ำอีก แสงจากหน้าจอสาดสะท้อนบนใบหน้า เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดและความโกรธที่ไหลวนอยู่ข้างในจนแทบกลืนไม่ลง — ภาพวายุกับปุณนั่งคุยกันในห้องลับ ไม่ใช่เพียงภาพถ่ายที่บังเอิญ แต่มันเป็นภาพที่บอกอะไรบางอย่างชัดเจนกว่าคำพูด
"นี่มัน...แผนการอะไรกัน" เขาพึมพำ คนในอกเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา
ธีร์รู้ว่าถ้าปล่อยให้พิมอยู่ในอ้อมแขนของวายุอีกต่อไป โดยที่ตัวเขาไม่ทันระวัง ผลลัพธ์อาจไม่ใช่แค่การสูญเสียร้าน แต่มันอาจเป็นหายนะทั้งความฝันและความรักของคนทั้งสองคน เขาตัดสินใจทันทีโดยไม่คิดมากกว่านี้: ต้องพิมต้องออกจากที่นั่น เดี๋ยวนี้
เขากลับมาที่รถ กดสตาร์ทด้วยมือที่สั่น กำลังความโกรธผลักดันให้เท้าเหยียบคันเร่งและวิ่งฝ่าทางฝนไปยังตึก TPS นั้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝนเสียดสีกับกระจกหน้ารถเหมือนจะกระซิบบอกเ
