ATİLLA
25 Şubat 2025/ Salı
Saat: 09.09
Aytaç Dağhan. SAT komandosu.
Bu hayatta ailemden kalan tek kişi.
Tam yedi yüz on beş gündür görmediğim kardeşim… Şimdi karşımda. Üzerinde üniforması, başında mavi beresi.
Sanki aradan tek bir gün bile geçmemiş gibi.
Kollarını iki yana açmış, “Buradayım abim!” dercesine dikiliyordu.
“Ooo, abim!” diye gürledi Aytaç, yeşil gözleri ışıldayarak. “Dağhanların gururu!”
“Aytaç…” dedim, boğazım düğümlenerek.
İki saniyede kendime geldim, ayağa fırladım.
“Ne işin var lan burada?!” dedim, yüzüme alaycı bir sırıtış oturtarak.
“Nikâh var dediler geldik! Kucaklaşma yok mu abim?” dedi, sırıta sırıta yaklaşırken.
“Gel lan buraya!” dedim, adımlarımı hızlandırdım.
Üç saniye sürdü birbirimize ulaşmamız. Sarıldık; ama öyle böyle değil, kemik çatırdatan cinst
