MANOLYA
20 Şubat 2025/ Perşembe
Parmak uçlarım hâlâ az önce tuttuğum üniformanın sert dokusunu arıyordu.
Sırtımı duvara yasladım. Yutkundum, boğazım yanıyordu. Dizlerim titredi, yere çökmemek için tüm gücümle direndim.
Dakikalar geçiyordu, ama bana saatler gibi geliyordu. İçeriden belli belirsiz, hareket sesleri, zaman zaman yükselen komutlar ve kısa alarm bipleri geliyordu..
Koridorda ayak sesleri çınladı. Sert, disiplinli ama telaşlı adımlar. Başımı kaldırdığımda dört siluet gördüm. Üniformaları toz ve kan içindeydi.
Dağ gibi dört adam… Hepsi aynı kararlılıkla yürüyordu, ama bakışlarında farklı fırtınalar vardı.
Aralarından ismini bildiğim yalnızca Levent’ti. Diğerlerini ambulansın kapıları kapanırken kısa süreliğine görmüştüm.
Levent hızla önüme geldi. Mavi gözlerinde korkuyl
