ATİLLA
22 Şubat 2025/ Cumartesi
En büyük meziyetim soğukkanlılıktı hani…
Bak şimdi bana.
Bir cümle.
İçinde sevdiğim kadının bahsi geçen tek bir cümle. Yıktı geçti, ziyan etti beni…
Ne harp, ne harekât. Hiçbirinde kaybetmedim soğukkanlılığımı.
Lakin şimdi?
Soğukkanlılık lafı, soluma dayanan bir namlu olurdu ancak.
Aklım uçtu gitti. Geriye sadece solum kaldı. Yüreğim.
Oradaki kadın…
Benim kadınım. Benim namusum. Mahremim.
Şimdi karşımda kardeşim; Levent. Bana bakıyor korkuyla. Rengi atmış, nefesi boğazında birikmiş, düğüm düğüm.
Bilirim. Bana bir şey olur diye korkmuyor. Korkusu, mahremime uzanan elleri gözümü kırpmadan keseceğimi bilmesinden.
“Ne dedin lan sen?” diye patladım, bir anda doğrulmaya çalıştım.
İlk denemede başaramadım, dikiş yerim bıçak gibi zonkladı. İkinci ham
