"คุณธัญ!" ม่านมุกสับสนจนทำตัวไม่ถูก จะให้เธอไปลาออกกับพี่ลดาทั้งที่ยังไม่มีเลขาคนใหม่มาแทนแถมเธอยังไม่ได้สอนงานให้เลย เธอทำไม่ได้หรอก พี่ลดาดีกับเธอมากขนาดนั้นจะให้ทิ้งออกมาเลยได้ยังไงกัน แต่ถ้าไม่ทำแล้วพี่ธัญไปบอกแม่จริงๆล่ะ ถ้าเขาทำอย่างที่พูดขึ้นมาเธอจะทำยังไง...
"ทำไมคุณต้องบีบบังคับฉันด้วย" ดวงตาเรียวส่อแววท้อแท้สิ้นหวัง นี่มันเกิดอะไรกับชีวิตของเธอนักหนา ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้
"เพราะถ้าเธอมาทำงานกับฉัน มันจะทำให้เธอดูแลน้าสอางค์ได้สะดวกมากยิ่งขึ้นยังไงล่ะ เธออยู่กับแม่แค่สองคนไม่ใช่เหรอ ทำงานที่เดียวกันน่าจะดีกว่าไหม ไม่ต้องไปๆ มาๆ เวลาว่างก็ลงไปดูแลแม่ที่แคนทีนได้ ฉันอนุญาต"
ม่านมุกรู้สึกว่าหัวใจของเธอพองโตขึ้นอีกครั้งเมื่อได้รับฟังความหวังดีที่อีกฝ่ายกล่าวว่าจะหยิบยื่นให้ เหมือนพี่ธัญคนนั้นของเธอจะกลับมาแล้ว
แต่คำพูดถัดมาของเขามันกลับทำให้ความรู้สึกเมื่อสักครู่ของเธ
