ธัญจากที่อยากแกล้งมองแล้วก็ให้รู้สึกสงสาร คนอะไรทั้งน่ารักน่าแกล้ง แต่ก็น่าสงสารน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน เขาเอี้ยวตัวไปหยิบขวดน้ำขวดเดิมมายื่นให้เธอ
คราวนี้ม่านมุกไม่ได้ปฏิเสธ มือขาวยื่นออกไปรับ แต่ทว่าเขากลับชักมือกลับไป ก่อนจะกระดกน้ำในขวดเข้าปากตัวเองซะอย่างนั้น
ม่านมุกมองการกระทำของเขาอย่างมึนงงไม่เข้าใจ จนอีกฝ่ายขยับเข้าหาเธอ บรรจงประกบริมฝีปากลงบนปากเธอแล้วปล่อยน้ำที่อยู่ในปากของเขาเข้าสู่ปากของเธอ
"กลืนลงไปซะจะได้หายไอ" หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย กลืนกินน้ำนั้นลงลำคอไป เพราะตลอดค่ำคืนนี้ไม่ว่ายังไงเธอก็คงต้องทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่างอยู่ดี
"น่ารักมากสาวน้อย" รอยยิ้มพิมพ์ใจที่เธอจดจำเอาไว้มาตั้งแต่สมัยมัธยม นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เห็นเขายิ้มแบบนี้ให้อีกครั้ง
พูดจบเขาก็จับเธอกดลงเตียง
"อุ๊ย!" เปล่งเสียงได้เท่านั้นปากนุ่มนิ่มก็ถูกปิดลงด้วยจูบดูดดื่มเร่าร้อนจนแทบคร่าลมหายใจ
