PITONG PULGADANG PANIRA NG PURI

CHAPTER 7: PANGAKO SA HANGIN

DALE'S POV

Kahit malayo ang inuupahan kong bahay mula sa eskwelahan ay pinipili kong maglakad pauwi sa hapon; umulan man o hindi, hanggang sa paglubog ng araw at abutin ako ng dilim ay naglalakad ako sa loob ng pitong taon araw araw tuwing hapon pabalik sa bahay. Halos isa isahin ko ang mga muka ng mga babaeng nakaka salubong ko sa daan. Ilang beses man akong napatid noong mga unang araw at buwan ay nakasananayan na ng mga paa ko ang maging maingat habang abala ang paningin at buong atensyon ko sa mga muka ng kababaihan at umaasa na isa sa kanila ay ang pitong taon nang nawawala na si Lily.

Ilang buwan na lang ay magtatapos na ako sa kursong BSMT, may naka usap na akong backer sa isang cruise ship at ano mang oras pagkatapos ng graduation ay siguradong makakasampa na ako. Nakilala ko ang backer ko na iyon na dati kong naging kliyente at kapalit ng extrang kinse minutos na pagtatabi namin sa kama ay ang pangako nyang sya na ang bahala sa akin at wala na akong proproblemahin sa pag akyat sa barko.

"Naka laya na ako sa bahay aliwang beer house na iyon Lily," sambit ko sa aking sarili habang saglit na nanakaw ng mga bulaklak ng madre cacao sa daan ang atensyon ko. "Magpakita ka na, kaya na natin kontrolin ang mga buhay natin. Malapit ko nang libutin ang mundo sa karagatan, kung kailangang bumaba ako sa bawat pampang, daungan at dalampasigan ay gagawin ko mahanap ka lang."

Kinakausap ko ang sarili ko at parang kay daling bumulong ng pangako sa hangin, hinihiling ko na dalhin nito ang mga pangako kong iyon sa kung saan mang sulok ng sansinukob naroon si Lily at panghawakan iyon para hintayin ang pagdating ko at muli kaming magsama ngunit malayo na sa maduming hawla ng mga babae na mga kalapating mababa ang lipad.

Naisa isa ko na rin ang bawat tindahang madaanan ko. Kahit hindi ko na alam kung ano mang itsura ni Lily sa ngayon ay alam ko sa sarili ko na makikilala ko sya oras na makita ko sya.

Sa totoo lang ay wala akong palatandaan sa kanya maliban sa malungkot nitong mga mata na pumupungay lamang kapag sabay kaming maglakad patungo sa eskwelahan at pabalik sa impyernong beer house. Hindi ko matandaan kung may nunal ba sya sa muka o kahit na saang parte ng katawan nya. Tanging pakiramdan lang ng puso kong nangungulila pa rin sa kanya ang inaasahan kong magpapanumbalik ng kanyang ala ala sa aking paningin.

Dala dala ko pa rin kahit saan ang mga huling laman ng kanyang bag na gamit nya noon sa pag aaral. Pauli t ulit kong binabasa ang mga naka sulat doon at naghahanap ng maski maliit na clue na nagsasabi kung saan sya nagpunta o sino ang huli nyang nakasama. Maging ang kanyang mga simpleng drawing na ginawa nyang pampalipas oras ay sinusubukan kong pag aralan baka nga may detalye doon na pwedeng magsabi kung saan lugar ko sya pwedeng hanapin oras na hindi na sya makatiis sa puder ng kanyang inang bugaw at mauna nang umalis doon, pero wala, gayunpaman ay pinili kong itago ang mga iyon.

Naiwan kaming lahat nang walang ideya. Pero dumarating ang oras na sinisisi ko ang sarili ko na sinabihan syang maghintay sa tamang panahon at sabay kaming aalis doon, siguro ay naging maka sarili ako. Sana nakinig ako sa kanya, iyon sana ang naging tamang panahon na ngayon ko lang napagtanto at huli ng lahat.

Hindi ko na alam kung ano ang inaasahan kong mangyayari pag dumating ang panibagong tamang panahon. Mahahanap ko pa ba si Lily ng buhay? o wala na talaga sya sa mundong ito?. Ano man sa dalawa ang mangyayari sa hinaharap ay kailangan ko pa rin syang makita. Kailangan kong ihayag ang pag ibig ko sa kanyang matagal ko ng dinadala o kung sakali mang pumanaw na nga sya ay at least kailangan ko man lang magluksa at bigyan ng kaginhawaan ang damdamin kong ilang taong umaasa at nangungulila sa kanya.

Tanging hindi kaaya ayang mga ala ala lang ang mababalikan namin oras na magkita kami; ang amoy ng sigarilyo at alak, mga tunog ng basag na bote at baso, lasing na kwentuhan ng mga samot saring lalaki, maingay na tugtog gabi gabi at ang pakikipagtawaran ng mga taong hayuk sa aming murang edad na katawan. Hindi namin iyon pag uusapan, sasabihin ko agad sa kanya ang mga magagandang bagay na nangayari ilang taon mula ng sya ay mawala o umalis; sementado na ang dating lubak lubak na daan na nagiging maputik kapag naglalakad kaming maulan, patuloy pa din sa pagyabong ang mga naka hilerang puno ng mga madre cacao na namumulaklak tuwing buwan ng Pebrero kung saan nagpapadamihan kami ng masasalong nalalaglag na mga talutot ng mga bulaklak ng mga ito. Patuloy pa ring kumakapal ang mga ligaw na damong naglalakihang mga talahib na sumasabay sa hangin ng tag ulan na buwan Nobyembre na namumulaklak naman ng kulay puting tila nagiging kulay pilak sa tama ng liwanag ng sikat ng araw.

Kaya ko rin pinasok ang pag extra extra sa pagmomodelo ay para sana sakaling makita nya ako sa telebisyon, magazine o mga pahayagan at subukan nya akong kontankin mula sa mga iyon.

.....

Pagkarating ko sa bahay ay agad akong humilata sa kama.

Bumalik sa aking isipan ang ginawa kong marahas na pagtupad sa kahilingan ni Ms Jean na matikman nya ako. Napapangiti ako habang nanumnumbalik sa aking pandinig ang kanyang paki usap na itigil ko na ang pagbayo sa kanya.

Iniwan ko syang namimilipit sa sakit ang kanyang may punit na p u k e at siguradong maging ang kanyang butas sa pwet ay dinadamdam din ang hindi maipaliwanag na hapdi dahil minsan kong naitutok at naipasok doon ang aking ta ru go dahil sa kanyang kalikutang pagpupumiglas.

Hindi ko alam kung ano ang reaksyon ng janitor na naabutan syang nakasalampak sa sahig dahil sa halos malasog na nitong balakang.

Ano kayang nangayri kung hindi pa ako eksaktong malapit nang labasan nang magbanta itong sisigaw kapag hindi ko pa tinigil ang aking humaharurot na pag k a n t o t sa kanya.

"Siguro sigaw nya naman ang susunod na gusto kong marinig," ngiti ko sa sarili ko.