หลังจากจัดแจงให้สาวน้อยแต่งตัวด้วยชุดใหม่แล้ว เฟรมก็ขับรถออกไปซื้อยาที่ร้านคนรู้จัก ซึ่งมันห่างจากบ้านพินอินไปเป็นชั่วโมง ที่ต้องมาไกลขนาดนั้นเพราะไม่ใช่แค่จะซื้อยาคุมฉุกเฉินอย่างเดียว เขาอยากได้ยานอนหลับชนิดรุนแรงด้วย
สาวน้อยทานยาคุมฉุกเฉินเรียบร้อย ก็ทิ้งตัวลงหลับสนิทยันเช้าอีกวัน...
วันต่อมา
ช่วงล่างของพินอินยังคงเจ็บอยู่ แต่จำเป็นที่จะต้องไปโรงเรียนเพราะเป็นช่วงใกล้สอบ สาวน้อยสวมแบบฟอร์มชุดนักเรียนเสร็จเรียบร้อยเดินลงมายังห้องอาหารด้วยท่าทางแปลก ๆ เจอหน้าบิดาและคนในบ้านนั่งกันพร้อมหน้า แต่ไม่มีใครหันมาสนใจสักคน ยกเว้นเฟรม...เขาเดินออกมาจากห้องครัวพอดี รีบเข้าไปพยุงสาวน้อยให้เดินมานั่งเก้าอี้ตัวประจำ
แกร๊ง!!
เสียงช้อนกระทบชามดัง ดึงความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง จะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่ยัยแม่เลี้ยง
“เห็นหน้านายคนนี้วีทานมื้อเช้าไม่ลงค่ะ” เสียงแดกดันเอ่ยพร้อมกับนั่งกอดอกหันไปหาคนนั่งหัวโต๊ะ
