“อะไรนะ” คนตัวเปียกถามหน้าฉงน
“กูถามว่าคลิปพินอินทั้งหมดอยู่ไหน”
“คลิปอะไร?”
“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง!!” เฟรมกระชากคอเสื้อปกรณ์ยกตัวมันเข้ามาใกล้ “คลิปที่มึงได้จากกล้องที่ซ่อนในห้องนอนพินอินไง”
“กล้อง!! ผมไม่รู้อะไรด้วย”
“อย่ามาโกหก กูจะฆ่ามึงถ้าไม่ยอมพูดความจริง”
“ผมพูดความจริง กล้องอะไรนั่นผมไม่รู้จริง ๆ”
“มึงไม่รู้ได้ไง ขนาดคลิปซาดิสม์ที่ทำไว้กับผู้หญิง มึงยังเก็บไว้”
“ก็แค่เก็บไว้ดูตอนว่าง ๆ ก็น่าจะรู้ว่าผู้ชายมันเงี่ยu หยิบมาดูสนุกจะตาย”
“สนุกแต่มึงเหอะ” เฟรมปล่อยมือจากคอเสื้อมัน ยอมเชื่อคำพูดไอ้โรคจิตง่าย ๆ เพราะเขาตรวจสอบมือถือมันทั้งหมดแล้วว่าไม่มีรูปหรือคลิปของพินอินจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่มัน แล้วใครล่ะ ใครเอากล้องไปซ่อนในห้องเธอ?
ภาพคนเดียวที่ผุดขึ้นมาในความคิดเฟรม คือยัยแม่เลี้ยง...
“แม่มึงกับพ่อเลี้ยงยังไม่รู้เรื่องโรคจิตของมึงใช่ไหม”
คนถูกถามเบิกตาโพลงแทนคำตอบ เป็นเครื่อง
