“ใส่เสื้อปิดซะ” เสียงทุ้มต่ำมีร่องรอยสะกดอารมณ์ พินอินหันไปหาเจ้าของเสียงทันที
“ทำไมเหรออาเฟรม”
“ยังจะถามอีก!!” เขาโมโหก็เพราะเสื้อตัวในของเธอ เป็นเกาะอกสีขาวรัดแน่นจนเห็นร่องอก สั้นจนเห็นสะดือ ที่บอกว่ายัยนี่แต่งตัวเรียบร้อย ขอถอนคำพูดก็แล้วกัน
“หนูใส่ชุดปกตินะคะ คนที่นี่เขาใส่กัน” คนเสียงแข็งโต้กลับพร้อมผายมือไม่รู้สึกใดใด เพราะเพื่อนแต่งตัวโป๊กว่าตนเสียอีก
“ไม่ได้!! เธอจะเป็นเหมือนคนอื่นไม่ได้” มือหนากระชากแจ็กเกตที่ตกจากหัวไหล่บางกลับขึ้นมาปกปิดไว้เหมือนเดิม แถมยังรูดซิปปิดเสื้อตัวในให้สาวน้อยถึงคอระหง
“อาเฟรมอะ หนูอุตส่าห์แต่งตัวมานะ” เสียงแง่งอนตอบ
“ห้ามเด็ดขาด ผมไม่ชอบให้ใครเห็น”
“ชิ๊!!” พินอินสะบัดหน้าพรืดแสดงความไม่พอใจ แต่ในอกข้างซ้ายเจ้าก้อนเนื้อกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเพียงเพราะคิดว่าเขาหวง แต่ทำฟอร์มเป็นโกรธนิด ๆ เดินไปควงแขนเพื่อนแล้วพากันไปเข้าแถวรอเข้าผับเหมือนลูกค้าคนอ
