“มาพอดีเลยลูกสาวของแม่” เสียงแหลมเป็นของยัยแม่เลี้ยง ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นพูดดี หันมาทักพร้อมกับยิ้มหวาน ทำให้แขกคนนั้นหันมองตาม เขาเห็นใบหน้าสะสวยเข้าก็ส่งยิ้มเจ้าชู้โดยพลัน นัยน์ตาระยิบระยับราวกับกำลังได้ของเล่นใหม่
น่าขยะแขยงที่สุด...
ยัยแม่เลี้ยงไม่เอ่ยเปล่ารีบลุกขึ้นมาประคองสาวน้อย แต่คนอย่างพินอินไม่ให้แตะเนื้อต้องตัวหรอกสะบัดมือคนน่ารังเกียจทิ้ง เป็นฝ่ายจ้ำอ้าวไม่มีมารยาทไปนั่งบนโซฟาตัวยาวแทนที่หล่อน
“มาหาใครคะคุณเกรียงไกร”
“น่าดีใจจังที่น้องพินอินจำพี่ได้ด้วย”
คนรุ่นพ่อเรียกตัวเองว่า ‘พี่’ แก่จนหัวหงอกแล้ว ไม่อายปากบ้างเลยหรือไง ถ้าจะนับอายุต้องเรียกเธอว่าหลานด้วยซ้ำ
“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ ก็คุณแก่เท่ากับพ่อฉัน” สาวน้อยเอ่ยเสียงเรียบก็จริง แต่คำที่เธอใช้นั้นแทงใจดำชายตรงหน้าให้ขึงตาโต แล้วรีบเปลี่ยนแววตาเป็นปกติ เมื่อคิดว่าอีกไม่นานสาวปากกล้าต้องกลายมาเป็นภรรยาของตน หึ! เธอก็แค่ม
