เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ละอองน้ำทะเลกระเซ็นเบา ๆ ตามแรงลมอ่อน ลินายืนอยู่บนโขดหินเตี้ย ๆ ชายผ้าบางสีขาวปลิวไหวรอบตัวเหมือนกำลังเต้นไปพร้อมลม ขณะที่ช่างภาพยกกล้องขึ้นพร้อมส่งสัญญาณ
“ดีมากลินา มองไปทางทะเลอีกนิด สวย!! ค้างท่านั้นไว้”
ลินาหายใจสูดเอากลิ่นเกลือของทะเลเข้าปอด เธอชอบงานแบบนี้แสงธรรมชาติ ลมเย็น และอิสระ แต่ในความสงบนั้นกลับมีบางอย่างหน่วงอยู่ในอก เธอรู้ตัวดีว่านีโอคงกำลังนับนาทีรอให้เธอกลับบ้าน ส่วนเอเดน… ไม่รู้ว่าเขาจะทำหน้าแบบไหนตอนนี้แต่เธอเดาได้ไม่ยากนัก
“โอเค!! เปลี่ยนเป็นชุดต่อไปนะลินา เดี๋ยวเราไปถ่ายโซนริมน้ำกัน”
ลินาพยักหน้า ก่อนเดินลงจากโขดหิน เจ้าหน้าที่ยื่นผ้าเช็ดตัวให้ เธอซับผิวเบา ๆ แล้วมองไปยังทะเลกว้างอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายทำผิวเธอเรืองรอง เส้นผมเปียกปลายลู่ไปตามความชื้นของอากาศ ระหว่างที่กำลังเปลี่ยนเครื่องประดับ เธอรู้สึกได้ถึงมือถือที่สั่นอ
