ห้องอาหารคฤหาสน์ยามค่ำถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสีอุ่นจากโคมไฟ กลิ่นสเต๊กและซุปหอม ๆ ลอยมาให้ได้กลิ่นคละเคล้าไปกับเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบา ๆ นีโอนั่งกินข้าวไปหาวไปแม้จะง่วงนิดหน่อยแต่ก็พยายามนั่งดี ๆ เพราะวันนี้พ่อของตัวเองนั่งหัวโต๊ะด้วย
เอเดนนั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่าทางดูโดดเด่นชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นเผยลุคสบาย ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจและความอันตรายที่ไม่เคยจางหาย เขากำลังรอให้ทุกคนทานเสร็จก่อนพานีโอขึ้นห้องเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบา ๆ ดังมาจากโถงทางเดินก่อนลินาจะปรากฏตัว
เธอถือซองเอกสารกับแท็บเล็ตไว้แน่น เสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงผ้าสบาย ๆ แต่กลับดูสะอาด สดใส และดึงสายตา จนเอเดนที่กำลังคนน้ำดื่มอยู่ชะงักน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัวนีโอเห็นก่อนเหมือนเดิม
“พี่ลินา!!” เด็กชายไถลลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปกอดเอวเธอแน่นจนเธอเกือบเซ ลินายิ้มอ่อนยกมือลูบหัวเขาเบา ๆ
“กินอิ่มหรือยังครับ”
“ครับ!! วันนี้แด๊ดทานข้าวกับผมด้
