สตูดิโอค่อย ๆ เงียบลงเมื่อการถ่ายแบบรอบสุดท้ายจบลง ไฟสตูดิโอถูกหรี่เหลือเพียงแสงเสริมบางดวงที่ยังเปิดทิ้งไว้ เงาที่ทอดยาวบนพื้นยิ่งทำให้ห้องดูว่างเปล่าขึ้นเรื่อย ๆ
ลินาพ่นลมหายใจเบา ๆ โล่งอกเต็มที่ พอขยับตัวหันกลับไปนีโอก็รีบพุ่งเข้ามาคว้ามือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าแค่หลับตาเธอก็จะหายไปอีกครั้ง
“พี่ลินาเหนื่อยไหมครับ” เด็กน้อยทำปากยื่น ก่อนยกมือเธอทั้งสองข้างขึ้นกอดไว้กับอกตัวเองเหมือนจะกันไม่ให้ใครมาพาเธอไปไหนอีก ลินายิ้มอ่อน ลูบผมเขาเบา ๆ ให้ทั้งตัวเองและเขาสงบลง
“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ พี่ถ่ายไม่นาน”
แต่บรรยากาศโดยรอบกลับไม่สงบตามเธอ สายตาคมอีกคู่หนึ่งกำลังมองมาจากมุมสตูดิโออย่างไม่ปิดบัง คิรินยืนพิงโต๊ะจัดพร็อพด้วยท่าทางสงบนิ่ง สูทสีเทาที่หรูพอดีตัวทำให้เขาดูโดดเด่นผิดที่ผิดทางสำหรับแค่แวะมาดูงาน ดวงตาเขาจับจ้องภาพลินากับนีโอแน่นสนิทและยิ่งเด็กน้อยเกาะเธอมากแค่ไหน เงาในสายตาเขาก็ยิ่งลึกข
