ห้องอาหารของโรงแรมเงียบสงบมีแค่เสียงช้อนกระทบกันกับเสียงพูดคุยเบา ๆ ถ้าไม่นับโต๊ะหนึ่งที่เสียงดังยิ่งกว่าตลาดเช้า ซีออน เรอาห์ และคีแกนนั่งโต๊ะไม่ไกลนัก มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเอือมและสิ้นหวัง พ่อกับลูกกำลังแย่งกันให้ลินาป้อนแพนเค้ก ภาพที่เห็นสั่นประสาทยิ่งกว่าเหตุยิงกันกลางสนามรบหลายเท่า
นีโออ้าปากรอเอเดนก็อ้าปากรอเหมือนกันลินาตักช้อนค้างกลางอากาศราวกับกำลังถือชนวนระเบิด คีแกนเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไอ้เอเดน!! มึงเป็นมาเฟียจอมโหด ไม่ใช่หมีควายขี้หวงนะเว้ย!! จะอ้าปากรอเหมือนลูกชายทำไม!?” ซีออนหันขวับมามองคีแกนพร้อมเอ่ยห้ามด้วยความเร็ว
“เบาหน่อยครับคุณคีแกน เดี๋ยวนายได้ยิน”
“ได้ยินก็ดีสิ มันจะได้รู้ซะบ้าง!!” คีแกนหยิบมือถือขึ้นมากดอัดคลิปอย่างไม่เกรงกลัวสักนิด “กูอยากเห็นหน้าแม่งตอนเขินสักครั้งในชีวิต”
“ถ้าเขินได้ก็คงเป็นวันสิ้นโลกค่ะ ตอนนี้มีอยู่แค่สองอย่างอำนาจกับความหึงหวง… แ
