เช้าในคฤหาสน์เงียบกว่าปกติ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาทาบบนโต๊ะอาหารยาว กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวล แต่บรรยากาศกลับอึดอัดราวกับมีหมอกหนาทึบปกคลุมทั้งโต๊ะ
เอเดนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะนิ่ง ขรึม และเป็นศูนย์กลางแรงกดดันทั้งห้อง ด้านซ้ายของเขาเป็นนีโอ ลูกชายตัวน้อยที่นั่งห้อยขาแกว่งไปมาไร้เดียงสาถัดจากนีโอคือลินาที่ตัวแข็งจนเหมือนถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ แค่เผลอเหลือบตาไปเห็นเอเดน ใบหน้าก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที
ด้านขวาของเอเดนเป็นซีออนและถัดไปคือคีแกนซึ่งทำหน้าเหมือนกำลังดูละครน้ำเน่าแบบสด ๆ ลินาก้มหน้าก้มตากับไข่คนในจานพยายามจะกินแต่กลับรู้สึกเหมือนถูกมองทุกครั้งที่ขยับ และใช่เอเดนกำลังมองเธอด้วยสายตาคมดุเหมือนกำลังจับผิด… หรือไม่ก็ทบทวนเรื่องเมื่อคืนที่เธอยังอยากแกล้งลืมนีโอที่ไม่รู้อะไรเลยยังเคี้ยวแพนเค้กไปด้วยความสุขใจ
“ทำไมทุกคนเงียบกันจังฮะ??”
“เมื่อคืน… ผู้ใหญ่บางคนดูท่าจะเหนื่อยมากเป็นพิเศษน
