“ไอ้แอลฟ่า! มึง!”
ฉันตะโกนเรียกชื่อแอลฟ่าด้วยความโมโหปนอาย เมื่อกี้ฉันใจเสียมากจนร้องไห้ออกมาเลย แต่พอดูคลิปกลับเป็นคลิปนี้ไปได้ นี่มันเหตุการณ์บ้าบออะไรตอนไหนเนี่ย แล้วดูหน้าเขาตอนนี้สิ หน้าตาโคตรมีความสุข
“จ๋า~ ว่าไง” แอลฟ่าพูดออกมาเสียงหวาน กลั้วไปกับเสียงกลั้นหัวเราะ
“สนุกมากไหม!” ฉันตะคอกถามแล้วก็ปาหมอนอิงใส่หน้าไปเต็มแรง
“ฮ่า ๆๆ โอ๊ย ๆๆ”
“หุบปาก หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้เลยไอ้เลว” ฉันเดินไปกระหน่ำตีเขาเต็มแรง เกลียด! แอลฟ่าก็ปัดมือฉันพัลวัลก่อนที่เขาจะกอดฉันเอาไว้แล้วก็รั้งฉันมานั่งบนตัก
“เลิกโวยวายได้แล้วมิลค์ เสียงแหลมว่ะ” ไอ้บ้านี่มันเอาคางมาเกยไหล่ของฉันไว้แล้วก็บ่นออกมา ยิ่งได้ยินเขาว่าฉันเสียงแหลมฉันยิ่งอยากกรี๊ดใส่หน้า กล้าดียังไงมากวนประสาทฉันไม่หยุด
“ขอโทษนะครับ” แอลฟ่าพูดออกมาเสียงทุ้ม มันเป็นคำพูดเพราะๆ จากปากเขาแค่ไม่กี่ครั้งที่จะพูดออกมา เลยทำให้ฉันที่กำลังเหวี่ยงเหม
