พอแดดทอแสงเป็นสีทองทั่วท้องฟ้าก็ได้เวลาที่ร้านขนมเปิดทำการ ลูกจันทร์อาสาเฝ้าหน้าร้านเพียงคนเดียวโดยมีเอดานแวะเวียนออกมาช่วยเหลือตลอดเวลา งานอบขนมจะยุ่งแค่ไหนแต่เขาก็ปล่อยหญิงสาวทำงานมากมายคนเดียวไม่ได้ เขาเป็นห่วงเธอ ลูกจันทร์ไม่เคยทำงานหนักเธอไม่เคยลำบาก
เอดานรับบทหนักเขาทำขนมหลายอย่าง แต่ทุกครั้งที่เขาออกเอาขนมมาวางที่หน้าร้านและแวะช่วยลูกจันทร์ขายขนมเขาจะขนรอยยิ้มมาโปรยให้เธอเสมอพร้อมกับมาแอบหอมแก้มเธอเพื่อเติมกำลังให้ตัวเองด้วย
สองคนยุ่งกันทั้งวันเพราะลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย เรียกได้ว่าของทั้งร้านหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือสักชิ้น หายเหนื่อยกันไปอีกวัน
"เหนื่อยไหมคะ"
ลูกจันทร์เดินกินอาหารเที่ยงที่เพิ่งจะได้กินตอนเย็นเอ่ยถามคนที่กำลังหยิบข้าวของที่จะเอาไปทำขนมในวันพรุ่งนี้ใส่รถเข็น เธอเคี้ยวตุ้ยๆด้วยความหิวและก็ยื่นป้อนเข้าด้วย
"ไม่เหนื่อยครับ"
เอดานทำตัวเลียนแบบเธอเขากัดอาหารกลางวันคำต่อ
