ภายในห้องรับแขกกว้างขวาง ความเย็นสดชื่นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของวิชัยดีขึ้นแม้แต่น้อย
เขานั่งที่โซฟาหนังมันปลาบ สายตาขุ่นมัวมองพลอยพรรณที่นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกหน้าหนังสือเบา ๆ
"ช่วงนี้..."
เสียงทุ้มของวิชัยเปรยขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจนัก แต่แฝงความสงสัยเต็มเปี่ยม
"เธอดูมีอะไรแปลก ๆ ไปนะ พลอย"
พลอยพรรณเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือเล็ก และสบตาเขาอย่างเยือกเย็น เรียบนิ่ง ไม่มีร่องรอยความสะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว
"เหรอคะ"
เธอเอ่ยตอบเสียงเรียบเฉย ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่ออย่างไม่ยี่หระ
ท่าทีไม่ใส่ใจของเธอยิ่งทำให้วิชัยขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม จึงเขาจงใจวางหนังสือในมือลงที่โต๊ะแรง ๆ จนเสียงดัง ปัง!
"ฉันจริงจังนะพลอย เธออย่าคิดว่าฉันโง่!"
คำส่อเสียดนั้นทำให้พลอยพรรณสูดลมหายใจ เข้าลึก ก่อนวางเอกสารลงบนโต๊ะกระจกอย่างสงบ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเข
