"ขะ...ข้อตกลงอะไรคะ?"
เขมมิกาละล่ำละลักถามออกไปอย่างตกใจ
"ฉันรู้นะว่าเธอตั้งใจจะลักหลับลูกสาวของฉัน แล้วเธอคิดว่า ฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ งั้นเหรอ ฉันไม่ไล่เธอออกจากบ้าน และสั่งให้ลูกสาวของฉันเลิกคบกับเธอก็ดีแค่ไหนแล้ว"
พอได้ยินแบบนั้น เขมมิกาก็ถึงกับเผยอปากค้าง
"มะ...ไม่นะ ลุงภพ หนูขอโทษ ยะ อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ"
"หรือจะให้ฉันบอกลูกสาว ว่าเธอคิดจะทำอะไรดีล่ะ?"
"ไม่นะคะ ลุงภพ ก็ได้...หนู...หนูยอมทำข้อตกลงก็ได้ค่ะ"
เขมมิกาตัดสินใจตอบรับอย่างไร้ทางเลือก ขอแค่ปลายฟ้าไม่รู้ความลับ เรื่องที่เธอเกือบจะทำลงไปเพราะความเมาก็พอ
ทางด้านปองภพ เมื่อได้ยินว่าเพื่อนสนิทของลูกสาวตกลง เขาก็พลันยกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพยักเพยิดให้เธอเดินไปที่โซฟา หน้าโทรทัศน์ จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งรออย่างสบายอารมณ์
เขมมิกาได้แต่กลืนน้ำลาย แล้วเดินตามไปนั่งข้าง ๆ เขา
"ลุงภพ... อยากให้หนูทำอะไรเหรอคะ?"
เธอกล่าวด้วยน้ำ
