Claimed Under The Blood Moon

Kabanata 12: Ang Paglabas ng Tagapangalaga

Napatigil ang paghinga ko nang makita ang kamay na lumabas mula sa basag na crystal. Ang mga lumang chains ng magic ay kumikislap habang pilit nitong pinipigilan ang tuluyang pagbasag ng seal. “Selene, step back!” sigaw ni Kael habang tumatayo sa harap ko, hawak ang espada niya. Ngunit sa kabila ng takot sa paligid, ramdam ko pa rin ang kakaibang koneksyon sa nilalang na nasa loob ng crystal.

Unti-unting gumalaw ang kamay at kumapit sa gilid ng basag na crystal, parang sinusubukang lumabas matapos ang napakahabang pagkakakulong. Ang liwanag mula sa crystal ay kumalat sa buong chamber, at ang mga sigils sa pader ay sabay-sabay na nagliwanag. “The seal is collapsing!” sabi ni Liora habang mabilis na tumataas ang readings sa scanner niya. “If it breaks completely, the energy release could destroy this entire chamber!”

Ngunit ang nilalang sa loob ay tila hindi nagmamadali. Dahan-dahang lumabas ang isa pang kamay mula sa crystal, kasabay ng pagkalat ng mas malakas na aura ng sinaunang magic. “After centuries of silence,” sabi ng boses nito, malalim at kalmado. “The heir finally stands before me.”

Napahigpit ang kamao ko habang nararamdaman kong tumutugon ang sarili kong magic sa presensya nito. “Why do you keep calling me that?” tanong ko, pilit pinapanatiling steady ang boses ko. “What am I to you?”

Sandaling natahimik ang nilalang bago sumagot. “You are the continuation of the power that once guarded this world,” sabi nito. “The bloodline chosen to carry the source.”

Biglang naputol ang isa pang chain ng magic at bumagsak sa sahig na may malakas na tunog. Ang buong chamber ay umalog, at ang mga bitak sa crystal ay lalong lumaki. Napaatras si Liora habang halos sumigaw. “We’re running out of time!”

“Selene!” sigaw ni Kael. “Whatever that thing is, it’s not safe!”

Ngunit hindi ako makagalaw. Ang mga mata ko ay nakatuon lamang sa nilalang na unti-unting lumalabas mula sa basag na crystal. Sa wakas, ang ulo at balikat nito ay lumabas sa loob ng kumikislap na energy.

Mukha itong tao… ngunit hindi ganap na tao.

Ang mga mata nito ay kumikislap sa parehong kulay ng magic ko.

“Do not fear,” sabi nito habang tuluyang nabasag ang natitirang bahagi ng crystal. Ang mga shards ng lumang magic ay kumalat sa sahig habang ang nilalang ay dahan-dahang tumayo sa gitna ng chamber.

Isang malakas na alon ng energy ang kumalat sa paligid, halos itulak kaming lahat palayo.

Nang humupa ang liwanag, nakita namin ito nang malinaw sa unang pagkakataon.

Isang matangkad na nilalang na may aura ng sinaunang kapangyarihan—parang isang tagapangalaga na matagal nang nakalimutan ng kasaysayan.

At habang nakatingin ito sa akin, bahagya itong yumuko.

“After centuries of waiting,” sabi nito.

“My guardian finally returns.”Napatigil ako nang bahagya nang marinig ang mga salitang iyon. Parang bumigat ang hangin sa buong chamber habang ang sinaunang nilalang ay nakayuko sa harap ko. Hindi ko alam kung paano magre-react—dapat ba akong matakot, umatras, o magtanong pa. “Guardian?” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. “You think I’m your guardian?”

Unti-unting tumayo nang tuwid ang nilalang habang ang mahinang pulang liwanag mula sa mga natitirang piraso ng crystal ay umiilaw sa paligid nito. “Not think,” sagot nito nang kalmado. “I know.” Ang mga mata nito ay nakatutok sa akin, parang sinusuri ang bawat galaw ko. “The power within you carries the same origin as the source that once bound me.”

Napahigpit ang hawak ni Kael sa espada niya habang bahagyang lumapit sa akin. “Selene, don’t trust it so easily,” sabi niya nang mahina ngunit matigas ang tono. “We still don’t know what it truly wants.” Tumango si Liora mula sa likod habang hawak ang scanner niya. “The energy levels are stabilizing,” sabi niya. “But that thing is still radiating massive power.”

Huminga ako nang malalim bago muling tumingin sa nilalang. “If you’ve been sealed for centuries,” sabi ko, “then tell us the truth. Who sealed you… and why?”

Sandaling natahimik ang nilalang, parang may iniisip na alaala mula sa napakalayong nakaraan. “Those who feared the source,” sagot nito sa wakas. “A council of rulers who believed the power of the guardian would eventually surpass their control.” Dahan-dahan itong tumingin sa paligid ng chamber. “So they chose to imprison what they once created.”

Nagkatinginan kami ni Kael, halatang pareho kaming nag-iisip ng parehong bagay. “The Council…” bulong niya. “The same one that still governs Sanctuary.”

Bahagyang nagliwanag ang mga mata ng nilalang. “Then they still exist.”

Bago pa kami makasagot, biglang may malakas na ugong na umalingawngaw mula sa itaas ng chamber. Umalog ang sahig at ilang maliliit na bato ang nahulog mula sa kisame. “That’s not good,” sabi ni Liora habang mabilis na tumingin sa scanner niya. “Multiple energy signatures approaching from the surface.”

Napakunot ang noo ni Kael. “Council forces,” sabi niya.

Unti-unting tumingin ang sinaunang nilalang sa direksyon ng hagdan na pinanggalingan namin. “They felt the seal break,” sabi nito nang mabagal. “And now they come to finish what they started.”

Naramdaman ko ang mabilis na t***k ng puso ko habang iniisip ang ibig sabihin nito. Kung dumating ang Council dito, hindi lang nila kukunin ang nilalang—posible rin nilang kunin ako.

“Selene,” sabi ni Kael habang bahagyang humarap sa akin. “We need to leave. Now.”

Ngunit bago pa kami makagalaw, muling nagsalita ang nilalang.

“If you run now,” sabi nito, “they will hunt you for the rest of your life.”

Dahan-dahan itong lumapit ng isang hakbang, at ang aura ng sinaunang magic nito ay kumalat sa paligid namin.

“But if you stand and face them…”

…ang mga mata nito ay kumislap sa pulang liwanag ng blood moon na sumisilip sa maliit na siwang sa kisame.

“Then tonight will be the night the world remembers the power of the true guardian.”Tahimik kaming lahat matapos marinig ang mga salita ng sinaunang nilalang. Ramdam ko ang bigat ng desisyon na nakasabit sa hangin ng chamber. Sa itaas namin, patuloy ang pagyanig ng lupa habang papalapit ang mga tauhan ng Council. “Selene,” sabi ni Kael habang seryosong nakatingin sa akin, “we still have time to leave. Hindi natin kailangan harapin sila ngayon.”

Ngunit hindi ako agad sumagot. Nakatingin lang ako sa kamay ko habang nararamdaman ko ang dahan-dahang pagdaloy ng magic sa loob ko, mas malakas kaysa dati. Parang may bagong pinto na nagbukas sa kapangyarihan ko matapos mabasag ang crystal. “If we keep running,” sabi ko nang mahina, “they’ll never stop chasing us.”

Napabuntong-hininga si Liora habang nakatingin sa scanner niya. “They’re already inside the ruins,” sabi niya. “At least fifteen armed agents… maybe more.”

Napamura si Kael sa ilalim ng hininga niya. “Great,” sabi niya. “Just great.”

Dahan-dahang lumapit sa akin ang sinaunang nilalang, ngunit hindi ito mukhang nagbabanta. Sa halip, parang isang matagal nang tagapangalaga na sinusubaybayan ang galaw ng kanyang pinoprotektahan. “The choice is yours,” sabi nito. “Guardian or fugitive.”

Huminga ako nang malalim habang iniangat ko ang tingin ko. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, hindi na ako nakaramdam ng takot—kundi kakaibang katatagan. “If the Council wants this power so badly,” sabi ko habang tumitingin sa hagdan kung saan manggagaling ang mga sundalo, “then maybe it’s time they see why it was never meant for them.”

Bahagyang ngumiti si Kael, kahit halatang kinakabahan pa rin. “You always choose the dangerous option,” sabi niya. “But I guess that’s why I’m still here.”

Ngumiti rin si Liora habang inaayos ang maliit na device sa pulso niya. “Then we fight smart,” sabi niya. “Not reckless.”

Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pintuan ng chamber sa itaas ng hagdan. Bumuhos ang liwanag ng mga tactical lamps, at ilang armadong tauhan ng Council ang mabilis na pumasok sa silid.

“Selene Ardent,” sigaw ng isa sa kanila. “By order of the High Council, you are to surrender immediately.”

Tahimik akong tumayo sa gitna ng chamber habang ang pulang liwanag ng blood moon ay dahan-dahang tumama sa sahig sa tabi ko. Ramdam ko ang pag-init ng magic sa loob ko, parang sumasabay ito sa t***k ng puso ko.

“Sorry,” sabi ko habang bahagyang iniangat ang kamay ko.

“I’m done surrendering.”

Sa sandaling iyon, biglang sumiklab ang pulang liwanag ng magic mula sa palad ko, kumalat sa buong chamber na parang alon ng apoy.

At sa unang pagkakataon…

ang tunay na kapangyarihan ng guardian ay nagsimulang magising.