Claimed Under The Blood Moon

Kabanata 3: Mga Bulong sa Hamog

Maagang umaga nang muling bumalot ang makapal na hamog sa paligid ng Sanctuary. Nakatayo ako sa balcony ng tower habang pinagmamasdan ang lungsod na unti-unting nagigising. “Tahimik ang ridge ngayon,” sabi ni Kael habang tumabi sa akin. Tumingin ako sa kanya at bahagyang ngumiti, “Kapag masyadong tahimik, ibig sabihin may naghahanda sa dilim.” Tumango siya, “Oo… at siguradong hindi pa tapos ang Clan Virel.”

Bumaba kami sa command hall kung saan naghihintay si Liora sa harap ng holographic map. “May kakaiba akong napansin sa movements ng scouts kagabi,” sabi niya habang may itinuro sa glowing projection. Lumapit ako at pinagmasdan ang pulang linya na gumagalaw sa mapa. “Hindi sila umatras nang normal,” sabi ko, bahagyang nagtataka. Sumagot si Kael, “Parang may hinahanap sila… o may hinihintay.”

Tahimik akong huminga nang malalim habang pinapakalma ang sarili ko. Sa labas ng tower, nagsisimula nang gumalaw ang mga tao sa lungsod—mga tindero, mga pamilya, mga batang naglalakad papunta sa plaza. “Kailangan manatiling kalmado ang civilians,” sabi ko. “Kapag naramdaman nila ang fear, mahihirapan tayong kontrolin ang sitwasyon.” Tumango si Liora, “Relax ang emotional networks, walang spike sa panic.”

Lumapit si Kael sa table at inayos ang ilang sigil controls. “Selene, may bagong energy reading sa eastern ridge,” sabi niya. Tumingin ako sa projection at nakita ang maliit na pulse ng magic na hindi pamilyar. “Hindi ‘to ordinary scout magic,” sabi ko habang nakakunot ang noo. Mahina siyang bumulong, “Mukhang may mas malakas na gumagamit ng magic sa kabila.”

Biglang lumamig ang hangin sa loob ng command hall. Ramdam ko ang kakaibang pressure na parang may nakatingin mula sa malayo. “Nararamdaman mo ba?” tanong ko kay Kael. Tumango siya agad, “Oo… parang may nag-oobserve sa’yo.” Sumagot si Liora, “Possible na leader nila ang nagte-test ng connection.”

Lumapit ako sa malaking bintana ng hall at tiningnan ang makapal na hamog sa bundok. “Kung gusto nila ng laro ng isip, ibibigay ko sa kanila,” sabi ko nang mahina. Narinig ko ang mahinang tawa ni Kael sa likod ko. “Hindi nila alam kung gaano ka ka-dangerous kapag strategic ka.” Napangiti ako nang bahagya, pero alam kong hindi ito simpleng laban.

Sa labas, mas lalong gumalaw ang hamog, parang may buhay habang gumugulong pababa sa ridge. “Kael, dagdagan mo ang illusions sa eastern side,” sabi ko. “Ayokong may makalusot kahit isa.” Sumagot siya agad, “Already working on it.” Si Liora naman ay nag-activate ng panibagong barrier layer sa paligid ng lungsod.

Lumipas ang ilang minuto bago may bagong signal na lumitaw sa map. “Selene… may papalapit,” sabi ni Liora. Lumapit ako sa projection at nakita ang isang energy signature na mas malakas kaysa sa scouts. Napatingin si Kael sa akin, seryoso ang mukha. “Mukhang hindi na ito simpleng probing.”

Huminga ako nang malalim at naramdaman ang heartbeat ng buong Sanctuary. “Then this is the real beginning,” sabi ko nang dahan-dahan. Tumingin si Kael sa akin, “Handa ka ba?” Saglit akong tumingin sa city lights sa ibaba bago sumagot. “Hindi kailanman magiging handa ang isang leader… pero kailangan kong maging matatag.”

Sa malayo, sa gitna ng hamog ng bundok, may isang aninong unti-unting lumitaw. Hindi ko pa nakikita ang mukha nito, pero ramdam ko na ang lakas ng presensya niya. “So ikaw na ang Selene ng Sanctuary,” isang malamig na boses ang umalingawngaw sa hangin. Kumunot ang noo ko habang pinapakalma ang sarili ko. “At ikaw siguro ang lider ng Clan Virel.”

Tumawa ang boses mula sa hamog. “Interesting… mas matapang ka kaysa sa inaasahan ko.” Tumingin si Kael sa akin, handang kumilos kung kinakailangan. Ngunit tinaas ko lang ang kamay ko para pigilan siya. “Hindi pa ito ang oras ng laban,” sabi ko nang mahina.

Sa sandaling iyon, lalo kong naramdaman na ang digmaan ay hindi lamang tungkol sa lakas ng magic. Ito ay tungkol sa isip, sa emosyon, at sa kakayahang manatiling matatag kahit sa harap ng takot. At habang nakatayo ako sa tower ng Sanctuary, alam kong nagsisimula pa lang ang tunay na laban.

Tahimik ang command hall matapos marinig ang boses mula sa hamog. Nagkatinginan kami ni Kael habang dahan-dahang humihina ang echo ng malamig na tinig na iyon. “Hindi siya ordinaryong kalaban,” mahina niyang sabi habang nakamasid sa ridge. Tumango ako, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Oo… ramdam ko ang magic niya kahit mula sa malayo,” sagot ko.

Lumapit si Liora sa holo-map at inayos ang ilang projections. “Selene, kung siya nga ang leader ng Clan Virel, ibig sabihin mas seryoso na ang sitwasyon,” sabi niya. Tumingin ako sa pulang marker sa mapa na dahan-dahang gumagalaw sa gilid ng ridge. “Hindi siya umatake… gusto lang niya tayong makita,” sabi ko habang nag-iisip. “Parang sinusukat niya kung gaano tayo kalakas.”

Huminga ako nang malalim at muling pinakiramdaman ang emosyon ng lungsod. Tahimik pa rin ang Sanctuary—mga ilaw ng bahay, mahihinang usapan ng mga tao sa plaza, at ang normal na ingay ng gabi. “Kael, siguraduhin mong stable pa rin ang emotional network,” sabi ko. Tumango siya agad. “Relax pa rin ang civilians, walang sign ng panic.”

Ngunit kahit kalmado ang lungsod, alam kong may nagbabantay sa dilim. Tumayo ako sa harap ng malaking bintana ng tower at tumingin sa hamog na parang dagat ng ulap. “Kung gusto niyang paglaruan ang isip ko, mali ang napili niyang kalaban,” bulong ko. Lumapit si Kael sa tabi ko at tumingin rin sa malayo. “Selene, hindi lang ikaw ang target niya… pati ang Sanctuary.”

Biglang may kumislap na bagong signal sa holo-map. “Wait,” sabi ni Liora habang mabilis na nag-type sa controls. Lumapit kami ni Kael at nakita ang tatlong bagong energy signatures sa western ridge. “Scouts ulit?” tanong niya. Umiling si Liora. “Hindi… mas malakas ang readings na ito.”

Narinig ko ang mahinang ugong ng hangin sa labas, parang may paparating na bagyo. “So nagsimula na talaga,” sabi ko habang pinipikit sandali ang mga mata ko. Nararamdaman ko ang takot ng ilang guards sa perimeter, kaya agad akong nagpadala ng calming pulse sa buong lungsod. Unti-unting bumalik sa normal ang emosyon ng mga tao. “Hindi nila dapat maramdaman ang digmaan,” sabi ko.

Tumingin sa akin si Kael, seryoso ang mukha. “Selene… hindi mo kailangang dalhin lahat ng bigat mag-isa.” Napangiti ako nang bahagya kahit alam kong tama siya. “Hindi ko naman ginagawa mag-isa,” sagot ko. “Nandito kayo ni Liora.”

Sa labas ng tower, mas lalong kumapal ang hamog habang gumagalaw ang mga ilaw ng patrol sa paligid ng Sanctuary. “Itaas ang defense level,” utos ko habang bumalik sa command table. Mabilis na kumilos si Liora para palakasin ang barriers. Si Kael naman ay nag-set ng bagong layers ng illusions sa paligid ng ridge.

Lumipas ang ilang minuto bago muling lumitaw ang kakaibang energy pulse sa malayo. Ramdam ko ulit ang presensya ng misteryosong lider ng Clan Virel. “Mukhang nagmamasid pa rin siya,” sabi ko habang nakatingin sa bundok. “Parang naghihintay ng tamang sandali.”

Mahinang tumawa si Kael. “Then let him watch.” Tumingin siya sa akin nang may kumpiyansa. “Mas marami tayong alam tungkol sa Sanctuary kaysa sa kanila.” Tumango ako habang pinagmamasdan ang lungsod sa ibaba.

Sa sandaling iyon, naintindihan ko na ang digmaan na ito ay hindi agad sasabog sa malalaking laban. Unti-unti itong lalalim—sa isip, sa emosyon, at sa tiwala ng bawat isa sa amin. At habang nakatayo ako sa tower na nakatanaw sa hamog ng bundok, alam kong ang susunod na galaw ng kalaban ay maaaring magbago ng lahat.

Lumipas ang ilang sandali ng katahimikan sa command hall, ngunit ramdam pa rin ang mabigat na tensyon sa hangin. Nakatingin ako sa holo-map habang unti-unting gumagalaw ang mga energy signatures sa ridge. “Kael, masyado silang maingat,” sabi ko habang nakakunot ang noo. Lumapit siya sa tabi ko at pinagmasdan ang projections. “Mukhang sinusubukan nilang hanapin kung saan tayo mahina.”

Umiling ako nang bahagya at nag-cross ng mga braso. “Kung ganoon ang plano nila, matatagalan sila,” sagot ko. Sa likod namin, si Liora ay patuloy na nag-a-adjust ng barriers sa system. “All defensive layers stable,” sabi niya nang hindi tumitingin sa amin. “Kahit subukan nilang pumasok, mahihirapan sila.”

Huminga ako nang malalim at muling pinakiramdaman ang emosyon ng buong Sanctuary. May ilang guards na nakakaramdam ng kaba sa perimeter, ngunit agad ko itong pinakalma gamit ang magic ko. Unti-unting bumalik sa normal ang rhythm ng lungsod. “Selene, ginagawa mo na naman,” sabi ni Kael habang nakatingin sa akin.

“Tinutulungan ko lang silang manatiling kalmado,” sagot ko nang mahina. Bahagya siyang ngumiti, pero kita ko sa mata niya ang pag-aalala. “Ingat lang… masyado mong pinapasan ang lahat.” Saglit akong natahimik bago sumagot. “Kung hindi ko gagawin, sino pa?”

Biglang nag-flash ang isang bagong signal sa holo-map. “May movement sa western ridge,” sabi ni Liora habang itinuro ang maliit na pulang mark. Lumapit ako agad sa projection. “Isa lang?” tanong ko. Tumango siya. “Oo, pero mas malakas ang energy niya kaysa sa scouts.”

Nagkatinginan kami ni Kael. “Mukhang siya ulit,” bulong niya. Dahan-dahan akong lumapit sa bintana ng tower at tumingin sa makapal na hamog sa bundok. Sa gitna ng ulap, parang may aninong gumagalaw. Hindi ko pa rin makita nang malinaw ang mukha, ngunit ramdam ko ang lakas ng presensya nito.

“Selene ng Sanctuary,” muling umalingawngaw ang malamig na boses mula sa malayo. Bahagya akong napangiti kahit naramdaman ko ang pressure ng magic niya. “Mukhang hindi ka pa rin umaatake,” sagot ko nang kalmado. Narinig ko ang mahinang tawa mula sa hamog. “Hindi pa oras.”

Tumabi sa akin si Kael, handa kung sakaling may mangyari. “Kung ganoon, bakit ka nandito?” tanong ko. Saglit na natahimik ang boses bago sumagot. “Gusto ko lang makita ang lider na kayang pigilan ang mga scouts ko nang walang laban.”

Tumaas ang kilay ko habang nakatingin sa hamog. “Kung papuri ‘yan, salamat,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin na mananalo ka.” Sa likod ko, narinig ko ang mahinang buntong-hininga ni Kael. Alam niyang hindi simpleng usapan lang ito.

“Interesting,” sabi muli ng boses. “Mas matapang ka kaysa sa inaasahan ko.” Biglang humina ang presensya niya sa hangin, parang unti-unting nawawala sa fog. Ngunit bago tuluyang mawala, may huling sinabi ang misteryosong lider.

“Maghanda ka, Selene… dahil sa susunod na pagkikita natin, hindi na ito magiging laro.”

Tahimik na bumalik ang hangin sa paligid ng Sanctuary. Dahan-dahan akong napabuntong-hininga habang nakatingin pa rin sa bundok. Tumabi si Kael sa akin at mahina siyang nagsalita. “Mukhang nagsisimula pa lang talaga ang digmaan.”

Tumango ako habang pinagmamasdan ang lungsod sa ibaba na payapang natutulog. “Oo,” sabi ko nang dahan-dahan. “At sa susunod, hindi na lang isip ang susubukin nila… kundi ang buong Sanctuary.”

Matapos mawala ang presensya ng misteryosong lider, nanatiling tahimik ang paligid ng Sanctuary. Ang hamog sa bundok ay unti-unting gumalaw, parang walang nangyaring kakaiba. Ngunit sa loob ko, ramdam ko pa rin ang pressure ng magic na iniwan niya. “Hindi ko gusto ang paraan ng pag-alis niya,” sabi ni Kael habang nakatingin pa rin sa ridge. Huminga ako nang malalim bago sumagot, “Hindi iyon simpleng pag-alis… parang babala.”

Bumalik kami sa command table kung saan naghihintay si Liora. “Nawala na ang energy signature niya,” sabi niya habang tinitingnan ang holo-map. Tumingin ako sa pulang marker na unti-unting nag-fade sa projection. “Pero sigurado akong babalik siya,” sabi ko. Tumango si Kael, “At sa susunod, hindi na lang siya magmamasid.”

Umupo ako sandali at ipinikit ang mga mata ko para pakiramdaman ang lungsod. Tahimik ang Sanctuary—mga ilaw ng bahay, mahinang usapan sa mga kalye, at ang steady na t***k ng emosyon ng mga tao. Pinadala ko ang isang alon ng calm magic para siguraduhing walang makakaramdam ng takot. “Stable pa rin ang civilians,” sabi ko matapos ang ilang segundo. Sumagot si Liora, “Good… kailangan nating manatiling normal ang lahat.”

Lumapit si Kael sa akin at bahagyang yumuko para makita ang mukha ko. “Pagod ka na ba?” tanong niya. Napangiti ako nang kaunti kahit alam kong mabigat ang sitwasyon. “Hindi pa,” sagot ko. “Pero alam kong mas magiging mahirap ang mga susunod na araw.”

Biglang may kumislap na bagong alert sa holo-map. “Wait,” sabi ni Liora habang mabilis na nag-check ng readings. Lumapit kami agad ni Kael sa projection. May tatlong bagong signals na lumitaw sa southern ridge. “Mukhang scouts ulit,” sabi ni Kael.

Umiling si Liora habang nakatingin sa numbers. “Hindi… iba ang pattern ng magic nila.” Tumaas ang kilay ko at mas lumapit sa map. “Ano ibig mong sabihin?” tanong ko. Sumagot siya, “Parang sinusubukan nilang sirain ang emotional network natin.”

Sandaling natahimik ang buong command hall. Alam naming lahat kung gaano kahalaga ang network na iyon sa depensa ng Sanctuary. “So iyon ang plano nila,” sabi ko nang mahina. “Kung hindi nila kayang sirain ang walls natin, sisirain nila ang tiwala ng mga tao.”

Tumingin sa akin si Kael, seryoso ang ekspresyon. “Kaya mo bang panatilihing stable ang emotions ng buong city kung mag-atake sila sa isip ng mga tao?” Saglit akong nag-isip bago sumagot. “Kaya… pero hindi mag-isa.”

Tumango siya agad. “Then tutulungan kita.” Sa likod namin, narinig ko si Liora na nag-aactivate ng bagong defense protocol. “Magse-set ako ng additional stabilizers sa system.”

Lumapit ako muli sa bintana ng tower at tumingin sa malayo. Ang hamog sa bundok ay parang kumikilos na parang buhay. Sa ilalim ng mga ulap na iyon, alam kong may mga mata na nakatingin sa amin.

“Kung gusto nilang sirain ang tiwala ng Sanctuary,” sabi ko habang nakatingin sa ridge, “kailangan muna nilang lampasan ako.”

Tahimik na tumabi si Kael sa akin habang nakatanaw kami sa lungsod na payapang natutulog. Sa sandaling iyon, alam naming pareho na hindi na ito simpleng laban ng magic o strategy.

Ito ay magiging laban para sa puso at isip ng bawat tao sa Sanctuary.