กำราบรัก Vanquish love - ( Rome + linen ) NC20++

Vanquish love-(Rome+linen) 2

Changes -2

ลินินกดมือถือต่อสายโทรหารายชื่อคนสนิท ซึ่งไม่นานทางปลายสายก็กดรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

"ฮัลโล..คิดยังไงโทรหาฉันก่อน" มารค์เอ่ยถามออกมาเพราะปกติเขาจะเป็นฝ่ายโทรหาลินินก่อนตลอด

"โทรหาก่อนไม่ได้เหรอไง"ลินินพูดน้ำเสียงติดงอนเพื่อนชายคนสนิท

"แค่จะบอกว่าพ่อจะส่งฉันไปเรียนต่อที่ไทย" ลินินบอกเรื่องราวของตัวเอง อย่างน้อยอยู่เมืองไทยเธอก็มีคนสนิทที่ไว้ใจได้คนนึง

["อืม..มาอยู่มอ.เดียวกันกับฉันก็ได้"]

"ได้สิ.."ลินินตอบกลับคนปลายสายแล้วว่าต่อ "เออมาร์ครบกวนอีกเรื่องนึงสิ"

["ว่ามา.."]น้ำเสียงทุ้มกล่าวเพียงสั้นๆ

"เรื่องที่อยู่ของฉันเอง..อยากได้คอนโดแบบส่วนตัวมีทุกอย่างครบวงจร" เธอเอ่ยความต้องการกับเพื่อนหนุ่มคนสนิท

["ได้สิ..เดี๋ยวฉันจัดการให้"]

"โอเครบาย ฝันดีนะมาร์ค" หลังจากว่างสายเสร็จ ร่างบอบบางในชุดนอน เดินมาตรงหัวเตียง หยิบกระปุกยานอนหลับขึ้นมาจ้องมอง เนื่องจากเธอเป็นโรคนอนไม่หลับแล้วชอบสะดุ้งตื่นกลางดึกเธอจะพยายามไม่ใช้ยาแต่ไม่เป็นผลทำให้เธอต้องกินมันทุกค่ำคืนอยู่เรื่อยไป

@สตูดิโอ

ในขณะที่ลินินถ่ายแบบเสร็จแล้ว กำลังเตรียมตัวทีาจะกลับบ้าน

"เออ..น้องลินินขา..หนูจะไปเรียนต่อที่เมืองไทยจริงๆเหรอคะ?"

"ใช่ค่ะพี่ดาวนี่" ลินินตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ว่าตั้งแต่เข้าวงการมาดาวนี่เป็นคนจริงใจคนหนึ่งเหมือนกัน

"พี่เสียดายหนูมาก..กำลังดังเป็นพุแตกเลย"ดาวนี่ทำสีหน้าอาลัยอาวรณ์หญิงสาวมากมาย

ลินินยิ้มให้ผู้จัดการ ไม่ได้พูดอะไรออกไป

"ไว้มีวันหยุดยาวๆกลับมารับงานที่นี่บ้างนะคุณน้อง" ดาวนี่กล่าวยิ้มๆ

"ค่ะ" ฉันตอบรับก่อนจะมีเสียงนึงแทรกขึ้นมา

"สาวน้อยครับ"

ดีแลน ดาราชื่อดังสเปนเดินเข้ามาทัก "ถ้าไม่รังเกียจ รบกวนทานข้าวด้วยกันซักมื้อสิครับ"

"ได้ค่ะ..ฉันกำลังหิวพอดีเลย..งั้นเจอกันที่ร้านอาหารเลยนะคะ" ลินินเอ่ยพลางหันมาร่ำลาผู้จัดการ

"พี่ดาวนี่คะ นินกลับก่อนนะคะ..แล้วเจอกันแฟชันโชว์ค่ะ"

"คร้า..คุณน้อง..แฟชั่นWeekสุดท้ายของคุณน้องแล้วด้วยสิ "ลินินเดินเข้าไปกอดผู้จัดการด้วยใจที่รู้สึกหายอยู่ไม่น้อย

@ร้านอาหาร Sobrino de Botín

"ทางนี้ครับ"ลินินเดินเข้าไปตามเสียงเรียกของดีแลน โดยเข้าไปนั่งฝังตรงข้ามกับดาราหนุ่ม ซึ่งภายในร้านตกแต่งแบบพื้นเมืองสเปน เพราะเป็นร้านอาหารที่เก่าแก่ ใจจริงของลินินเธอต้องการหาเพื่อนกินข้าวก็เท่านั้น เลยยอมมาตามคำชวนของดีแลน

"สาวน้อยครับ..เลือกเมนูอะไรดี?"

"คะ?" ลินินที่เหม่ออยู่ในภวังค์รีบตอบ รับเมนูอาหารจากดีแลนมาเปิดดู "นินจะทานอะไรดีครับ" ดีแลยเอ่ยถามอีกครั้ง

"เอาข้าวผัดสเปน เครื่องดื่มเป็นแซงเกรียค่ะ"

เพื่อไม่ให้บรรยากาศในโต๊ะเงียบจนเกินไป ดีแลนจึงชวนหญิงสาวคุย "สาวน้อยเป็นลูกครึ่งไทยสเปน อาหารไทยที่ชอบคืออะไรเหรอครับ?"

"ฉันไม่ค่อยทานอาหารไทยบ่อยเท่าไหร่..เลยไม่มีเมนูชอบ" เสียงนิ่งเรียบตอบ

"เสียดายจัง..อาหารไทยอร่อยเยอะมากเลยครับ..พ่อของสาวน้อยเป็นคนไทยแท้ๆ นึกว่าจะรู้จักเมนํอาหารไทยเยอะ"

"ตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยทานข้าวที่บ้านค่ะ..ฉันเลยไม่ค่อยรู้จักอาหารไทยเท่าไหร่" ลินินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะหน่วงในความทรงจำ ผู้เป็นพ่ออย่างทินกรไม่เคยสนใจแม่กับเธอนอกจากงาน ตั้งแต่ผู้เป็นแม่เสียชีวิตเธอกินข้าวคนเดียวมาตลอด

"ขอโทษนะครับที่ถามอะไรไปไม่คิด" ดีแลนกล่าวโค้งหัวให้ลินิน

"ไม่ได้โกรธอะไรคุณดีแลนหรอกค่ะ" ประโยคนิ่งเรียบตอบ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มเพียงเล็กน้อย..ทว่าดวงตากลมโตฉายแววเฉยชา

"สาวน้อยดูเย็นชาจัง..อย่างนี้ผมจะจีบคุณติดไหม?" ดีแลนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ตัวเขานั้นอยากทำความรู้จักกับลินินให้มากขึ้น

"คุณอย่าชอบฉันดีกว่า..เพราะฉันไม่ชอบมีความสัมพันธ์ลึกซึงกับใคร" ลินินพูดพลางส่งรอยยิ้มให้ดีแลน

ดาราหนุ่มมีสีหน้าเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่ทันไรก็โดนลินินปฏิเสธเสียแล้ว

ในเวลาเดียวกันนั้น มีบุคคลที่นั่งข้างหลังติดกับโซฟาของลินิน เขาพลอยได้ฟังบทสนทนานี้ไปด้วย ร่างสูง ใบหน้าหล่อนิ่ง กำลังยกแก้วไวน์แกว่งวนไปมา โดยฝั่งตรงข้ามเขามีบอดี้การ์ดคนสนิทอย่างเตโชนั่งอยู่ด้วย

"นายครับ" ระหว่างเดินทางออกจากร้านอาหารเตโชได้เอ่ยขึ้นมา "นายจะเอาคุณลินินอยู่เหรอครับ เธอดูแข็งกร้าว มั่นใจในตัวเองสูงนะครับ"

โรมหันมองเตโช เสียงทุ้มตอบ"ก็แค่เด็กมีปัญหาคนนึง..ไม่ยากหรอก"

การที่เขาเดินทางมาสเปนครั้งนี้ด้วยผู้เป็นพ่ออย่างวิรันขอให้มาดูงานแล้วพาเธอกลับไปพร้อมกัน แถมแม่ของเขาก็ดูจะเอ็นดูเด็กมีปัญหาคนนี้เป็นพิเศษ เหตุผลคงเป็นเพราะวิยะดาเป็นเพื่อรักกับลีน่าแม่ของลินินด้วย

เขาเป็นคนไม่ชอบเด็กแต่เท่าที่สัมผัสกับการพูดคุยของลินินกับดาราหนุ่มคนนั้นในร้านอาหาร ทำให้เขารู้ว่าลินินโตกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ เธอปฏิเสธผู้ชายได้แบบฉลาด แต่ในความคิดของชายหนุ่มเด็กก็คือเด็ก ดูเธอจะมีปมเสียด้วย

เช้าอีกวันที่สเปน...

ในที่ประชุมบริษัท Vvr. ร่างสูงของโรมนั่งฟังการพรีเซ้นอย่างตั้งใจ ทำให้ผู้คนในที่ประชุมดูอึดอัด เหตุเพราะท่านประธานคนนี้ขึ้นชื่อว่าดุมาก หากพนักงานคนไหนทำยอดเสนอให้เขาผิดเขาก็พร้อมเรียกคุยตัวต่อตัวกับเขาได้เสมอ ซึ่งไม่ค่อยมีใครอยากเข้าห้องเย็นแห่งนั้น แต่ด้วยความที่เขาเป็นคนให้เกียรติผู้อื่น เลยไม่เคยตำหนิหักหน้าพนักงานไหนในที่แจ้ง เขาจะชอบเรียกมาคุยแบบส่วนตัวมากกว่า แต่การเรียกคุยของโรม ถ้าไม่ถูกใจหรืองานผิดพลาดมากเขาให้ยื่นใบลาออกทันที

"นายครับ เตโซเดินเข้ามาในห้องหลังจากโรมประชุมเสร็จ ใบหน้าหล่อที่กำลังนั่งพักสายตาอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไร?"

"วันนี้ช่วงค่ำนายมีงานเลี้ยงเย็นที่ โรงแรมHelios Costa Tropical ครับ"

"อืม" โรมตอบออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบสักพักเสียงสั่นมือถือของดังขึ้นมาหน้าจอปรากฎรายชื่อผู้เป็นแม่

Rrrrrrr~

"ครับแม่" โรมกดรับสายแล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

("ตาโรม เจอน้องลินินแล้วใช่ไหม?")

"ผมยังไม่ได้เข้าพบคุณลุงทินกรเลย อยากรีบเคลียร์งานก่อน"

("ค่ะ ดูแลน้องดีๆนะคะ..แม่เคยเห็นแต่ช่วงหนูลินินชอบ..ตอนนี้แม่ชักอย่างเจอเธอตัวเป็นแล้ว") เสียงของวิยะดาดูตื่นเต้นสุดๆ

"หึ"โรมหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเจอหญิงสาวผ่านๆก็ไม่ได้ดูน่าดึงดูดอะไรขนาดนั้น กับดูเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจเสียมากกว่า

("ใช่ๆ แล้วแม่ก็เจอน้องอีกทีตอนงานศพลีน่า..ตอนนั้นน้องอายุเจ็บขวบได้มั้ง..แม่น่ะสงสารจัง..เฮ้อ") วิยะดาห้วนนึกถึงอดีต เห็นเด็กน้อยยืนร้องไห้อยู่ตรงสุสานมารดา ภาพนี้ทำให้เธอสงสารจับใจ

"แค่นี้ก่อน ครับแม่ ผมต้องรีบเคลียร์งาน" โรมรีบเอ่ยตัดบทแล้วกดวางสาย รีบจัดการแฟ้มงานที่กองตรงหน้า เขาเกรงว่าจะไปงานเลี้ยงที่โรงแรมไม่ทัน

@โรงแรม Helios Costa Tropical

ใบหน้าของลินินถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ริมฝีปากสีแดงสด เปลือกตาถูกแต่งเติมในโทนสีพีชอ่อนไม่เข้มจนเกินไป

ใบหน้าสวยราวกับต้องมนต์สะกด สวมชุดเดินแบบฟินาเล่ปิดท้ายงาน แม้กระทั่งนางแบบด้วยกันก็มองว่าเธอนั้นสวย แต่ดูเย็นชาและไม่ค่อยชอบสนิทสนมกับใครสักเท่าไหร่

"เอ่อ..น้องลินินขา..พี่ดาวนี่เอาแซนด์วิชมาให้ทานรองท้องค่ะ"

"ขอบคุณมากค่ะ"ลินินรับแซนด์วิช กล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มนิดๆ

"วันนี้สวยสมกับฉายานางฟ้าแห่งสเปนเลยนะคะ..วันนี้น้องลินินเดินแบบ Week สุดท้ายแล้วพี่ใจหายจัง" ดาวนี่พูดคว้าจับมือลินินมาแนบแก้ม

"วันนี้นินจะทำให้เต็มที่ค่ะ" เธอบอกผู้จัดการสาวแล้วฉีกยิ้มให้น้อยๆ

"ค่ะ พี่จะรอดูนะคะ คนสวยของพี่" ดาวนี่ยิ้มตอบ มองเด็กสาวด้วยความภูมิใจ

ภายในงานเลี้ยง เวทียาวตกแต่งด้วยไฟสลัวๆ งานจัดเป็นแบบ Party Cocktail. เวทียาวเป็นรูปสี่เหลียมยาวมาถึงผู้ชม แขกรัญเชิญของงานนี้ ส่วนมากจะนักธุริกิจชื่อดัง และหนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มสเปนแท้คือ แอนโตนิโต เขาเป็นนักธุรกิจไฟแรง ทั้งยังเป็นเจ้าของการจัดงานนี้ด้วย แอนโตนิโตนั้นหมายปองคิดจะจีบลินินอยู่จึงทุ่มเงินมหาศาล

โรมที่ถูกรับเชิญมาในงานแห่งนี้ด้วย เดินเข้ามาในชุดสูทสีดำที่ดูสมาร์ท ข้างหลังมีบอดี้การ์ดคอยประกบเพียงสองคน

"สวัสดีครับคุณโรม แอนโตนิโอเดินเข้ามาทักทายโรมอย่างมีมารยาท ถึงนัตย์ตาจะดูมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ก็ตาม

"ครับคุณแอนโตนิโต" โรมตอบกลับด้วยใบหน้านิ่ง

"เป็นเกียรติอย่างมากครับ..ที่คุณโรมมางานเลี้ยงของธุรกิจผม..ตามสบายนะครับ..ท้ายๆจะมีแฟชั่นโชว์จากนางแบบดัง หวังว่าคุณจะอยู่ชื่นชม" แอนโตนิโตกล่าวแล้วยิ้มมุมปากให้

โรมและเตโซเลือกที่นั่งทางโซนหน้าเวที ในมือถือแก้วCocktailติดมาด้วย

แสงไฟเริ่มลดระดับหรี่ลง พวกนางแบบของทางสเปนค่อยๆเรียงตัวโชว์เดินออกมาตามเพลงบรรเลง โรมมองทางเวทีด้วยแววตาเฉยๆไม่ได้มีความรู้สึกสะดุดตาพิเศษอะไร เขาจ้องมองนางแบบที่เดินโชว์ความงามออกมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงคิวสุดท้าย

ไฟส่องสลัวๆค่อยเพิ่มขึ้น บทเพลงเปลี่ยนไปจากเดิม ปรากฎร่างหุ่นอรชรของลินินที่ก้าวเดินออกมา ด้วยแววตานิ่งเฉย ใบหน้าของลินินสวยอย่างต้องมนต์สะกดราวกับเจ้าหญิงที่มีรังสีความเย็นชาแผ่มา คนทั้งงานจับจ้องเป็นสายตาเดียวกันที่นางแบบสาว

ดวงตาคมของโรมนิ่งตกตะลึง จ้องมองคล้ายถูกมนต์สะกดไปชั่วขณะ แม้กระทั่งลินินเดินกลับเข้าไปแล้ว คนร่างสูงกับยังไม่มีท่าทีว่าจะหลุดออกจากภวังค์นี้

"นายครับ...นาย!" เตโซที่สังเกตอาการเจ้านาย จึงเอ่ยเรียก อาการของโรมทำให้เตโซแอบยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

"...."

จนกระทั่งเดินปิดงานรอบสุดท้าย ปรากฏร่างสวยของลินินอีกครั้ง แอนโตนิโตมอบเป็นช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงสด ให้ลินินแค่คนเดียว ทำให้เธอยิ่งเป็นจุดเด่นเข้าไปใหญ่ คนในงานจับจ้องมาที่เธอหนักกว่าเดิม รวมถึงโรมที่จ้องมองหญิงสาวที่จำใจรับช่อกุหลาบด้วยแววตาเย็นชา

เวลาต่อมา ลินินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย พร้อมกำลังเดินออกมาทาง lobby ของโรงแรม จนมาเจอกับดาวนี่ที่ยืนอยู่พอดี "พี่ดาวนี่คะ?"

"คร้า คุณน้อง"

"..." ลินินไม่เอ่ยพูดจาอะไร ยืนช่อกุหลาบสีแดงให้ดาวนี่ "นินให้ค่ะ..นินไม่ชอบกุหลาบ

"อร้าย ขอบคุณมากนะคร้า แต่ว่าคนให้..จะเสียใจเอานะคะ" ดาวนี่ว่าด้วยหน้าเสียดายแทนหญิงสาว

"เสียใจตอนนี้ยังดีกว่าเสียใจภายหน้าค่ะ นินขอตัวนะคะ"

คำพูดของลินินทุกอย่าง ล้วนอยู่ในสายตาของโรมที่นั่งอยู่แถวlobbyพอดี

จนกระทั่งย้ายตัวมานั่งแถว ริมสระของโรงแรม โรมนั่งจิบไวน์พลางคิดไปเรื่อยเปื่อย

"อะไรที่ทำให้เด็กอย่างเธอเย็นชาได้ขนาดนี้ลินิน" โรมพึมพำพูดออกมาคนเดียว

"นายครับ...พรุ่งนี้ต้องไปพบคุณทินกรที่บริษัทหรือที่บ้านครับ" เตโซเอ่ยถามผู้เป็นนายออกไป

"บ้านสิ"

__________________