Years After You

Kabanata 5

Fracture

My week duty at the hospital went fast as we now assigned to ward. Magc-check lang kami ng mga patients every now and then. Help them with anything kasi minsan walang bantay ang ibang pasyente. Mostly ang mga nasa ward ay mga post-op patients kaya hirap sila and they need help.

Sa sobrang busy ko ‘di na ‘ko nakakapunta ng school kahit na walking distance lang naman ng hospital. Two weeks na lang g-graduate na ‘ko, I still can’t believe I’m so near to my dreams. Nagtatampo pala sa akin si Brent kasi ‘di man daw ako manonood ng laro nila. Hindi naman ako pwede umabsent dahil baka bumagsak ako. Ngayon ang start for new rotation and ngayon din kasi ang laro nila, so I have to turn it down. He understood that.

Maaga na rin pala ako makakauwi niyan dahil 10am to 10pm lang ang shift ko. Sa ER kasi halos ilang three to four hours lang ang pahinga ko at papasok na naman. This one’s a tip for whoever wants to take up medicine, hangga’t may free time kayo to sleep, grab it. Mahirap ang walang tulog tapos papasok ka sa hospital, you shouldn’t be going around the building dozing off. Baka mapagalitan pa kayo ng mga seniors niyo.

Habang naghihintay ng oras to check patients for their medicine, nagcheck na rin muna ako ng social media. Pwede naman kaming mag-phone just make sure na you’ve done your tasks. As usual mga maiingay kong friends sa aming group chat. Next week na pala g-graduate si Lance, siya ang mauuna saamin. Culinary arts ang kinuha niya dahil mahilig siyang magluto and nagmamay-ari sila ng isa sa mga kilalang five-star hotel and restaurant. Sa aming lima, ako ang pinaka-matagal na mag-aaral. Supportive naman sila and ganun rin ako sa kanila.

Dumating na rin ang oras para i-check ang mga pasyente at i-remind ang bawat isa na uminom ng kanilang mga gamot. Ni-note ko na rin sa kanilang mga charts ang mga tinake nila. Nakakatuwang tingnan na nakiki-cooperate sila sa mga kailangang gawin, pati mga lolo at lola na nandun ay masisigla na gawa ng pagkakawala ng kanilang dinaramdam. Ang approachable din nila at mababait. They were even sharing foods together. Mas maganda kasing may kasama sila sa ward para hindi sila mainip kung mag-isa lang sila, pero mayroon din na mas gusto nila wala silang kasama.

Lumabas na rin naman ako sa ward ‘di kalaunan. I accidentally saw one of my friends.

“Brent?” bulong ko sa sarili ko.

Hindi ko nakita masyado ang kanyang mukha pero alam ko sa built ng kanyang katawan, alam kong siya ‘yon. Ano naman kayang ginagawa niya dito? May nangyari bang masama sa kanya? Nilapag ko agad ang chart sa counter top ng station at nagpaalam sandali na may ic-check lang. Sinundan ko ang nakita kong kamukha ni Brent, lumiko siya papuntang ER.

Pinangunahan ako ng kaba habang humahakbang papalapit sa ER. I just hope nothing happened sa mga malalapit na tao sa buhay ko. Kabang-kaba talaga ako. Pagdating na pagdating ko sa ER nakita ko agad si Brent with his teammates, I guess. Naka-varsity jacket ang mga ito, mukhang kakagaling lang sa game. I rushed to him to know what really happened. Nung makalapit ako, I saw Zach lying in one of the beds sa ER. He was holding his arm. Looking at his face mukhang masakit na masakit ang braso niya.

I'm shocked.

“What happened, Brent? I saw you kaya sinundan kita.” I asked.

“Oh thank God, buti nandito ka. Can you help us please?”

Tumango naman ako at dumiretso sa station to call ortho. Bumalik naman ako sa bed ni Zach and he's still in pain, the nurse instructed me to give him pain reliever. I started to talk to him how he feel.

“Zach, is there anything na masakit pa sa’yo aside from your arm?”

Umiling lang siya.

“What happened to your arm? Nalaglag ka ba or what?” I asked.

“Nagkamali siya ng tukod sa braso niya kaninang naglalaro kami.” sagot ng isang ka-teammate niya.

Tumango naman ako and I tried to touch his arms and napadaing siya so I stop, but looking at his arms was swelling up. ‘Di rin naman katagalan ay dumating na ang doktor and ginamot na siya. I went to Brent to tell him na kailangan ko na rin umalis dahil ‘di ako duty sa ER ngayon. Tumango naman siya at nagpaalam na rin para tawagan ang parents ni Zach.

Bumalik na ‘ko sa station namin. I’m curious kung ano ang diagnose ng doktor sa kanya. I was occupied for a couple of minutes until my co-intern snapped her fingers in front of my face.

Nakakahiya, I’m idling!!

Bakit ba sobrang distracted ko naman, I shouldn't be worried at him.

I sighed.

Nag-ayos na lamang ako ng mga gamit sa table namin at humanap pa ng pupwedeng gawin para ‘di ko isipin ng isipin iyon. I’m sure his okay. Well, I’m worried because he’s my friends friend and we’re schoolmates. (Ah, talaga ba?)

Hindi rin naman nagtagal at natapos na rin ang shift ko. Before lang ako umalis sa ward, I checked on other patients and remind them of their medicines. They gladly nod and waved goodbye. Ang sarap sa feeling.

Dumaan ako ng ER and I saw na nandun pa siya and he’s with his parents already. His parents were talking to the assigned physician. I looked on his arms and may cast na ito, he probably fractured it.

I heard na he's being discharged na rin kasi the doctor ordered the nurse to expedite the discharge papers.

Sumama yung isang babae na kasama ng parents niya sa nurse, siguro for the settlement of the bills and medicines.

Kinakausap si Zach ng doctor ngayon for the reminder on do's and don't since may cast nga siya sa arm. He just nodded.

Our eyes met, I just smiled at him. Umalis na ako after that dahil I still have things to do.