Years After You

Simula

DISCLAIMER: The characters in this story and any resemblance to an actual person is entirely coincidental.

Habang nagla-lakad-lakad ako sa dalampasigan dito sa probinsya ng La Union, napag-isip-isip ko na halos limang taon na rin pala nung umalis ako at iwan ko ang dati kong buhay. Mas pinili ko ang payapang buhay dahil na rin para sa ikabubuti ng taong pinangangalagaan ko.

The last time I was here was years ago already, I was with him. It was so memorable to me that I can’t hate this place. This is the only memory that I can cherish for the rest of my life.

Napatingin ako sa batang nasa harapan ko ngayon, the best gift I have ever had. The only person I’m willing to fight for, my most important person. I had to leave the luxurious life I had to protect him.

Ayokong malaman niya na kinamumuhian siya ng mga taong dapat ay minamahal siya. Mas maganda na rin ito para makapagsimula kami ng bagong buhay.

“Mama!” tawag ng batang pawis na pawis habang nagtatatalon sa harap ko.

“Oh anak, anong nangyari at bakit ganyan ang itsura mo?” alalang turan ko sa kanya.

“I played with the tourist kids nearby e.” he smiled, sobrang napapawi na ang pagod ko.

“Alright, let’s go home and get you dressed.” hinawakan ko ang kamay niya at naglakad na kami patungo sa bahay.

“By the way mama, I saw new people at Lola Maring’s eatery. Is it vacation month again?”

“I think so, anak. Why? Did you find anything unusual?”

“Uhm, you looked like one of them, mama. She’s pretty but she’s old.” paliwanag niya na agad ko namang ikinakaba. Ayokong magduda pero hindi kaya sila ‘yon?

Kaagad-agad kong niyaya ang anak ko para makauwi sa bahay. Kinuha ko agad yung dalawang bag at nag-impake ng damit, wala na ‘kong pakialam kahit na maiwan ko ang ibang mga gamit namin basta ang mahalaga ay makalayo kami.

“Mama, where are we going? Why are you putting our clothes in the bag?” kuryosong tanong niya.

“Magbabakasyon tayo anak, ayaw mo ba ‘yon?”

His face lightened up, and he was smiling like he was really excited to leave. Kaagad din naman siyang naniwala at tinulungan na lang akong mag-ayos ng gamit.

I’m sorry, anak. You have to experience this. Ito lang ang alam kong way para ma-protektahan ka.

Nang natapos ay agad na kaming umalis, pinagtitinginan na kami ng mga tao ngunit wala na sa akin iyon dahil safety ni Sean ang inaalala ko. Ngunit hindi pa man kami nakakalayo ay may tumawag na sakin.

“Elisha anak!” boses ni Daddy.

Napalingon naman ako at tama nga ako si Daddy iyon kasama pa si Mommy at Kuya.

I missed them. So much.

Na-estatwa na lang ako sa kinatatayuan ko habang hawak-hawak ko ang kamay ni Sean.

I can’t even utter a word. Lumps started to grow inside my throat. I can’t cry. I shouldn’t. Not in front of my son.

“Dad, Mom and Kuya, b-bakit kayo n-nandito? P-paano niyo nalamang n-nandito ako sa lugar na ‘to?” stuttering.

Idiot.

“Hindi ba dapat kami ang magtanong sa’yo? Bakit ka nandito sa lugar na ‘to? Saka anak, bakit parang aalis ka? Saan ka pupunta?” nag-aalalang tanong ni Mommy sabay tingin sa bag na hawak ko sa kabilang kamay.

“You look so thin. I can’t even recognize you, my dear.” She held my face and started to study it.

Tears eventually fall, I can’t hold back. I just missed them so much. I hugged mommy so tight.

“Mommy…” I sobbed. “I missed you so much.”

“We missed you too, darling.” Dad patted my head.

Our hugs were paused because Sean called me.

“Mama?” he said while pulling down the hem of my shirt.

I looked at him, then looked at my parents and brother who was also looking at him.

“Oh! She’s the one I told you who looked like you. Who is she, mama?”

Lumebel ako sa kanya, I smiled at him, “She’s your grandmother, Sean. And right here beside her is your grandfather.” I pointed to Dad.

“So he’s my dad?” She pointed to kuya, which gave my brother a heart attack.

“No!” agap ni kuya, shock is still on his face.

“I’m your uncle, your handsome uncle.” Sabay ngisi sa anak ko.

Medyo gumaan ang loob ko dahil wala naman akong dapat ikatakot dahil pamilya ko naman ito, bumalik kami sa bahay at pinatuloy sila para na rin makapag-usap kaming lahat. Si Sean naman ay pinapunta ko muna siya sa labas upang makipaglaro sa mga bata, sinabi ko na rin na may kailangan muna akong ayusin para mas mahaba ang pagbabakasyon namin.

“Anong gusto niyong maiinom? Maghahain ako.” tanong ko sa kanila.

“Huwag na anak, mamaya na siguro. Mag-usap muna tayo ng masinsinan.” seryoso si Daddy.

Nararamdaman kong madami silang tanong. Kinakabahan tuloy ako ngunit kailangan ko silang sagutin dahil nakikita ko sa mga mata nila ang pangungulila at pag-aalala nila sakin.

“Okay Dad, ano po bang sadya niyo dito?” patay malisya kong tanong para itago ang kaba.

Hindi mawari ay biglang umiyak si Mommy at naghisterya na bakit hindi man daw ako nagsabi kung saan ako pupunta at bakit ako umalis. I don’t want them to worry about me kasi problema ko naman ‘to but hindi ko naman sila masisisi dahil nag-aalala lang sila. I cut off my contacts with them. Hindi na rin ako gumagamit ng touch screen na cellphone. I only have this keypad type to avoid being traced.

They even thought na patay na ‘ko, and they hired an investigator para mahanap ako. They can’t find me dahil hindi naman Elisha ang ginagamit kong pangalan dito. I am using my second name para hindi rin ako pamilyar sa ibang tao kung may makakilala man sakin. Mas inisip ko kasi ang kaligtasan namin ni Sean kaysa sa ibang bagay. Nakonsensya ako habang sinasabi nila sa akin kung anong hirap ang pinagdaanan nila para lang mahanap ako.

“Akala ko kasi mga tauhan kayo ni Zach, kaya dali-dali kaming umalis ni Sean." may kaba sa loob habang sinasabi ang mga katagang ito.

Napalingon sila sa labas kung nasaan naglalaro si Sean. Akala ko magagalit sila dahil nabuntis ako ng hindi pa ikinakasal. Sa buong buhay ko at sa pagkakaalam ko ay konserbatibo ang pamilya nila Mommy at Daddy. They got married before they had kuya and me. I know they just want me to have a decent life, but I failed them.

Nakayuko lamang ako, nahihiya sa nangyari sakin. Mommy held my chin para tingnan ko siya, she smiled at me with tears in her eyes.

“Ayos lang anak, alam ko ang nasa isip mo. Huwag kang mag-alala. Proud pa nga ako sa’yo dahil nakayanan mo lahat ng ito. Mother na ang baby girl ko." she said while her tears were falling, hindi ko na rin mapigilang hindi umiyak.

I felt really sorry for them. I stole 5 years for not communicating with them.

After all these years, I’m still grateful to them na sila ang naging pamilya ko. They didn’t force me to go back with them, they just made me promise to stay in touch. They bid their farewells na rin. I know one thing's for sure: I have my family's support.